บททั้งหมดของ คุณหมอจองจำรัก [นิยายชุด จำยอมรัก 1]: บทที่ 1 - บทที่ 10

นักศึกษาสาวชั้นปีที่ 2 กำลังยืนโก่งคออาเจียนในห้องน้ำหอพักข้างมหาวิทยาลัยในจังหวัดเชียงใหม่ เธออาเจียนเป็นรอบที่ 3 ของวันแล้ว ระหว่างที่กำลังขย้อนเอาอาหารกลางวันออกเสียงชายหนุ่มก็ดังขึ้นด้านหลัง“ไปหาหมอไหม เธออ้วกแบบนี้มาหลายวันแล้วนะ” เขาถาม แววตาแสดงให้เห็นชัดถึงความวิตกกังวล“ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวก็คงหาย” เปรมนีย์บอกแฟนหนุ่มของตัวเอง เธอคบกับวศิน หนุ่มรุ่นพี่ปี 4 มานานแรมปีและอยู่ร่วมหอพักเดียวกัน“เปรม!”“คะ”“เธอกินยาคุมหรือเปล่า” เขาถามเสียงเครียด เปรมนีย์หน้าซีดลงทันที เธอส่ายหน้า“ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าให้กินยาคุม ทำไมถึงไม่กิน นี่เมนส์เธอมาหรือเปล่า” วศินจับไหล่ทั้งสองแน่น หญิงสาวเบ้หน้าด้วยความเจ็บ“ก็บอกแล้วไงว่าไม่กินๆ พี่ก็รู้ว่าเปรมแพ้ยาคุม กินแล้วผลข้างเคียงมันเยอะ ปวดหัว ไมเกรนขึ้น” เธอเถียงกลับ วศินกรอกตาขึ้นมองเพดานอย่างเหนื่อยหน่ายใจ“ก็แล้วทำไมไม่หายาคุมแบบฮอร์โมนต่ำกินวะ!” เขาตะคอก“ก็นี่ไง... เปรมกำลังจะเปลี่ยนยาคุม แต่คืนนั้นพี่ก็มาเอาเปรม เปรมบอกแล้วใช่ไหมว่าให้ใส่ถุงยาง พี่ก็ไม่ใส่ พอเมาทีไรก็ชอบดึงถุงยางออกทุกที!” เธอตอกกลับ วศินหน้าม้าน เถียงไม่ออก เขายอมรับว่า

“ดูทรงแล้วมันไม่น่าจะรับผิดชอบนะ แกจะฟ้องร้องเหรอ” “ใช่ ฉันจะฟ้องเรียกค่าเสียหาย เรียกค่าเลี้ยงดูเด็กจากมัน ในเมื่อมันไม่รับผิดชอบ จะมาให้น้องสาวฉันทำแท้งอีก ฉันก็ใช้ข้อกฎหมายเล่นงานมัน” เธอพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง“แต่แกอย่าลืมนะว่าถ้าให้ศาลสั่งบังคับให้มันเป็นพ่อเด็ก บังคับให้ส่งเงินเลี้ยงดูก็เท่ากับว่ามันมีสิทธิ์ในตัวหลานแกด้วย ถ้าวันดีคืนดีมันมาเอาหลานแกไปล่ะจะทำยังไง ทางบ้านโน้นมีความพร้อมมากกว่าทางแก ถ้าให้ศาลพิจารณาฝ่ายนั้นก็คงได้เปรียบชนะคดีแน่นอน” รพีถามอีก คราวนี้เล่นเอาปภาวรินทร์พูดไม่ออก เธอไม่ได้นึกถึงตรงส่วนนี้ไป“เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน ตอนนี้ต้องไปคุยกับยัยเปรมให้รู้เรื่อง นี่ก็อยู่ในช่วงสอบ มันคงเครียดไม่เป็นอันอ่านหนังสือ”“แล้วไอ้เบื๊อกนั่นล่ะ” รพีถามถึงพ่อของเด็ก“มันเก็บเสื้อผ้าข้าวของเผ่นกลับกรุงเทพไปแล้วตั้งแต่สอบเสร็จ” หญิงสาวพูดอย่างมีน้ำโห“ไวฉิบหาย”“รอให้ยัยเปรมสอบเสร็จก่อนฉันจะไปหามันที่บ้าน ต้องคุยกับพ่อแม่มันให้รู้เรื่อง”“สภาพนี้พ่อแม่คงเข้าข้างลูกตัวเองแหงๆ ไม่ต้องสืบ”“ลูกแหง่ ไม่ได้เรื่อง ไม่รู้ว่าน้องสาวฉันไปติดใจอะไรมันนัก หลงหัวปักหัวปำถึงขั้นจะทำแท้ง

ปภาวรินทร์และเปรมนีย์เดินเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ เธอได้ยินเสียงพูดคุยของหญิงชายวัยกลางคนอยู่ใกล้ๆ ก่อนที่หญิงวัยกลางคนจะเดินออกมาจากห้องครัว หล่อนมีสีหน้าเคร่งเครียดนัก“ใครมา” หล่อนถาม“แขกของคุณวศินค่ะ” แม่บ้านรายงาน“ใคร...” หล่อนปรายตามามองปภาวรินทร์และเปรมนีย์ด้วยความสงสัย ปภาวรินทร์ลุกขึ้นยืนไปเผชิญหน้ากับมารดาวศิน“ฉันพาเมียและลูกของลูกชายคุณมาทำความรู้จัก” ปภาวรินทร์บอก หล่อนชะงักค้างก่อนที่จะได้ยินเสียงฝีเท้าเดินตรงเข้ามาอีก บิดาของวศินออกมาหา“เปรม... เปรมใช่ไหม” บิดาเขาถาม เปรมนีย์พยักหน้า“มาทำไม ฉันให้วศินโอนเงินไปให้ 3 แสนเพื่อเอาไปทำแท้งแล้วไม่ใช่เหรอ จะมาเอาอะไรอีก แล้วนี่ทำแท้งไปแล้วหรือยัง” หล่อนมองเปรมนีย์ด้วยสายตาดูถูกดูแคลน ปเป็นคนั้งแรกที่ปภาวรินทร์อยากจะกระโดดขกหน้ามนุษย์ป้าที่ยืนอยู่ตรงหน้า“ยัง! และฉันก็จะไม่ให้ยัยเปรมทำแท้งเด็ดขาด!” ปภาวรินทร์ประกาศเสียงดัง“คุณไปตามวศินลงมาด่วนเลย เราจะต้องคุยกันให้รู้เรื่อง!” หล่อนหันไปสั่งสามี คนเป็นสามีเดินขึ้นไปชั้นสองของบ้านแล้วก็เปิดประตูเข้าไปตามลูกชายที่นอนหลับอุตุบนเตียงกลิ่นเหล้ายังโชยหึ่งออกมาจนน่าคลื่นไส้ พอบิดาบอกว

เสียงร้องโอดโอยของน้องสาวดังลั่นรถ รพีเหยียบคันเร่งหนักขึ้นเพื่อไปให้ถึงโรงพยาบาลอย่างเร็วที่สุด เหงื่อเริ่มไหลซึมออกมาตามไรผม มือน้อยกำชุดคลุมท้องแน่น น้ำคร่ำแตกไหลเปื้อนเต็มชุดและขาไปหมด ไม่ต้องสาธยายถึงรถเก๋งคันงามของพี่สาว เพราะตอนนี้มันเละเทะไปหมดแล้ว“โอย... โอ้ย... ไม่ไหวแล้ว ฮือ...” เปรมนีย์ร้องลั่น เจ็บปวดเจียนจะขาดใจตาย ตอนท้องก็ลำบากพอตัว ตอนท้องแก่ก็ลุกขึ้นเดิน นั่งไม่สะดวก แต่ตอนจะคลอดนี่ยิ่งแล้วใหญ่ ปวดบีบเกร็งไปหมด เธอบิดเร่าๆ ร้องโวยวายลั่น“อดทนหน่อยนะ อดทนหน่อย อีกนิดเดียวก็จะถึงโรงพยาบาลแล้ว” ปภาวรินทร์บอกเสียงสั่น ทั้งสงสารและตื่นเต้นในเวลาเดียวกัน“ไอ้ปราย ใครใช้ให้แกเลือกโรงพยาบาลที่ห่างไกลคอนโดอย่างนี้วะ ทำไมไม่เลือกโรงพยาบาลที่มันใกล้ๆ หน่อย” รพีหันมาบ่น โชคดีที่เขามาทำธุระที่กรุงเทพและแวะมาหาปภาวรินทร์ จังหวะมันได้เลยกลายเป็นสารถีให้สองสาว“ก็ฉันคิดว่าโรงพยาบาลมันใกล้บ้านที่ฉันซื้อไว้ ตอนนั้นคิดว่าคงจะได้ย้ายเข้ามาอยู่บ้านหลังใหม่ที่ซื้อไว้ก่อนยัยเปรมคลอด ใครจะคิดว่ามันยังต่อเติมไม่เสร็จล่ะ” เธอว่า“แกน่ะมันเรื่องมากไง มันจะเสร็จตั้งนานแล้วมัวแต่เติมนั่นต่อนี่

ปภาวรินทร์อุ้มเด็กใส่รถเข็นแล้วเอาอุปกรณ์ต่างๆ ที่อยู่ในกระเป๋าเด็กอ่อนใส่ไว้ใต้รถ เธอรีบเดินไปที่ประชาสัมพันธ์เพื่อแจ้งประวัติเด็ก พอเจอพยาบาลตรวจเบื้องต้น เด็กหญิงมะปรางต้องเข้าไปพบแพทย์โดยด่วน เนื่องจากมีค่าเหลืองสูงถึง 20 ต้องได้รับการส่องไฟเพื่อขับสารเหลืองออกมาทางอุจจาระและปัสสาวะ เธออุ้มเด็กเข้าไปในห้องตรวจคุณหมอเด็ก แต่พอเข้าไปในห้องเด็กหญิงเปรมสิณีก็ร้องไห้จ้า เธอลุกลี้ลุกลนทำอะไรไม่ถูก นึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ให้นมเลยขอชงนมให้ทารกก่อนตรวจ“อุ้ย! ร้องอีกแล้ว แป๊บนึงนะคะคุณหมอฉันขอชงนมก่อน” เธอพูดแล้วส่งเด็กทารกให้พยาบาลช่วยอุ้ม เธอล้วงมือเข้าไปหยิบกระเป๋าเด็กอ่อน เอาน้ำที่ผ่านการต้มแล้วเทใส่ก่อนค่อยใส่นมผง เพราะถ้าใส่นมผงก่อนปริมาณน้ำจะคลาดเคลื่อน เธอเขย่าขวดนมไปมาแล้วป้อนทารกตัวน้อย ไม่ทันได้สังเกตสีหน้าของกุมารแพทย์ที่เริ่มตำหนิเธอกลายๆเบญจามินทร์นั่งมองหญิงสาวสะคราญที่สวยเปล่งปลั่งภายใต้ชุดเสื้อยืดกางเกงขาสั้นสบายๆ แม้ใบหน้าไร้เครื่องสำอางแต่ผิวแก้มนวลเนียนยังคงสีเลือดฝาดอย่างเป็นธรรมชาติ ผิดแผกจากสาวแม่ลูกอ่อนที่เพิ่งคลอดลูกได้ไม่ถึงสัปดาห์ เจ้าหล่อนกำลังง่วนอยู่กับการชงนม