บทที่ 2: ร่องรอยในความทรงจำ

การผ่าตัดผ่านพ้นไปได้ด้วยดี พีรวิชญ์ถูกย้ายมาพักฟื้นที่ห้องพิเศษวีไอพีในช่วงเช้าตรู่

บรรยากาศภายในห้องพักฟื้นเงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศและเสียงลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอของเด็กน้อยที่ยังหลับสนิทจากฤทธิ์ยาสลบ

ลลิตานั่งจับมือลูกชายอยู่ข้างเตียงไม่ยอมห่าง ขอบตาของเธอช้ำบวมและมีรอยคล้ำจากการอดนอน ทว่าความอ่อนล้าทางร่างกายกลับเทียบไม่ได้เลยกับความหวาดระแวงในจิตใจ

สายตาของหญิงสาวตวัดมองไปที่ประตูห้องพักฟื้นทุกครั้งที่มีเสียงฝีเท้าเดินผ่านหน้าห้อง เธอแทบไม่ได้ลุกไปไหน แม้กระทั่งน้ำสักแก้วก็ยังไม่กล้าเดินไปรินดื่ม ความกลัวว่าผู้ชายคนนั้นจะโผล่เข้ามาคุกคามทำให้เธอต้องอยู่ในโหมดระวังภัยขั้นสูงสุด

ประโยคทิ้งท้ายของเขาหน้าห้องผ่าตัดยังคงดังก้องอยู่ในหัว 'เรามีเรื่องต้องคุยกันยาว' ลลิตาเม้มริมฝีปากแน่น เธอรู้ดีว่าภวินท์ไม่ใช่คนโง่ เขาเป็นหมอ มีความรู้ และที่สำคัญ... หน้าตาของพีรวิชญ์ก็เป็นหลักฐานที่มัดตัวเธอแน่นหนาจนแทบดิ้นไม่หลุด เธอพยายามคิดหาข้ออ้างสารพัดเพื่อเตรียมรับมือ แต่สมองที่ตื้อตึงกลับคิดอะไรไม่ออกนอกจากคำว่า 'หนี'

เสียงลูกบิดประตูถูกปลดล็อกเบาๆ

ลลิตาสะดุ้งสุดตัว ผุดลุกขึ้นยืนโดยอัตโนมัติ ร่างบางเกร็งเขม็งเมื่อบานประตูถูกผลักเข้ามา

ภวินท์ก้าวเข้ามาในห้อง เขาสวมเสื้อกาวน์สีขาวทับเสื้อเชิ้ตสีเข้ม ป้ายชื่อระบุตำแหน่งศัลยแพทย์เฉพาะทางติดอยู่บนอกซ้าย ใบหน้าหล่อเหลาเรียบตึง ปราศจากร่องรอยของความเร่งรีบเหมือนตอนอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน ทว่ารังสีความกดดันที่แผ่ออกมารอบตัวกลับรุนแรงยิ่งกว่าเดิมหลายเท่า

ชายหนุ่มไม่ได้มองหน้าลลิตาทันที เขาเดินตรงมาที่ข้างเตียงผู้ป่วยอีกฝั่ง แววตาดุดันอ่อนแสงลงชั่วขณะเมื่อทอดมองใบหน้ายามหลับของพีรวิชญ์

ภวินท์สอดมือลงไปในกระเป๋าเสื้อกาวน์ ยืนมองโครงหน้าของเด็กชายอย่างพิจารณาอีกครั้ง คิ้ว จมูก ปาก รูปหน้า... ทุกอย่างสะท้อนภาพตัวเองในวัยเยาว์อย่างชัดเจน มือหนายื่นออกไปหมายจะปัดปอยผมที่ปรกหน้าผากเด็กน้อย

"อย่าแตะต้องเขานะ" ลลิตาโพล่งขึ้นมาเสียงแข็ง ขยับตัวเข้ามาบังร่างลูกชายไว้ครึ่งหนึ่ง

มือของภวินท์ชะงักกลางอากาศ เขาค่อยๆ ลดมือลงและเงยหน้าขึ้นสบตากับหญิงสาว แววตาที่เคยอ่อนโยนเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและคุกรุ่น

"ผมเป็นหมอเจ้าของไข้ การตรวจเช็กอาการคนไข้หลังผ่าตัดเป็นหน้าที่ของผม" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียบๆ แต่นัยน์ตาคมกลับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "คุณมีปัญหาอะไรกับขั้นตอนการรักษาหรือเปล่า ลลิตา"

การถูกเรียกชื่อจริงด้วยน้ำเสียงแบบนั้นทำให้ลลิตารู้สึกเหมือนถูกคุกคาม เธอพยายามเชิดหน้าขึ้นเพื่อสู้สายตา แม้ภายในใจจะสั่นไหวอย่างรุนแรง

"ลูกฉันพ้นขีดอันตรายแล้ว แค่รอให้ฟื้น ฉันจะขอย้ายโรงพยาบาล"

"ไม่มีเหตุผลทางการแพทย์ข้อไหนที่คุณจะต้องย้ายคนไข้หลังผ่าตัดด่วนภายในไม่ถึงสิบสองชั่วโมง" ภวินท์สวนกลับทันควัน เขาเดินอ้อมเตียงมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ร่างสูงใหญ่บดบังแสงสว่างจากหน้าต่างจนมิด "และผมก็ไม่อนุญาต"

"คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉัน"

"ผมมีสิทธิ์เต็มที่ในฐานะหมอ... และอาจจะในฐานะอื่นด้วย"

คำพูดกำกวมของเขาทำเอาลลิตาชาวาบไปทั้งร่าง เธอขยับถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะห่าง แต่ภวินท์กลับก้าวตามเข้ามาประชิด ไม่เปิดโอกาสให้เธอหนี

"เด็กอายุเท่าไหร่" เขาเปิดฉากตั้งคำถามรุกฆาต

"สี่ขวบ" ลลิตาตอบกลับสั้นๆ หันหน้าไปทางอื่น

"สี่ขวบกี่เดือน"

"สี่ขวบ... เต็ม"

"เกิดเดือนอะไร วันที่เท่าไหร่" น้ำเสียงของเขาเริ่มกดต่ำลง เป็นการคาดคั้นที่ไม่มีช่องว่างให้หลบเลี่ยง

ลลิตากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "พฤศจิกายน... วันที่สิบสอง"

ภวินท์หรี่ตาลง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อยขณะสมองกำลังคำนวณตัวเลขอย่างรวดเร็ว ถ้าเด็กเกิดเดือนพฤศจิกายนเมื่อสี่ปีที่แล้ว นับย้อนกลับไปเก้าเดือน... มันคือเดือนกุมภาพันธ์

เดือนกุมภาพันธ์... ที่ภูเก็ต

"บังเอิญจังเลยนะ" ภวินท์แค่นยิ้มมุมปาก เป็นยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา "ห้าปีก่อน เดือนกุมภาพันธ์ ผมไปงานแต่งเพื่อนที่ภูเก็ต และบังเอิญ... ได้เจอผู้หญิงคนหนึ่งที่บาร์ของโรงแรม เรามีความสัมพันธ์กันคืนนั้น ก่อนที่เธอจะทิ้งเงินค่าตัวผมไว้บนหัวเตียงแล้วหนีหายไป"

ใบหน้าของลลิตาร้อนผ่าวเมื่อถูกขุดคุ้ยเรื่องน่าอายในอดีต "ฉันไม่รู้ว่าคุณพูดเรื่องอะไร"

"อย่ามาเล่นลิ้นกับผม ลิตา"

ภวินท์ก้าวพรวดเดียวเข้าประชิดตัว ลลิตาตกใจจนต้องถอยหลังหนี แต่แผ่นหลังบางกลับชนเข้ากับผนังห้องพักฟื้นอย่างจัง ยังไม่ทันที่เธอจะขยับตัวหนีไปทางอื่น ท่อนแขนแกร่งทั้งสองข้างก็ยกขึ้นยันกำแพง กักขังเธอไว้ในวงแขนอย่างสมบูรณ์แบบ

พื้นที่ระหว่างพวกเขาแคบลงจนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายของกันและกัน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายแบรนด์หรูผสมผสานกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อของโรงพยาบาลลอยเตะจมูก มันเป็นกลิ่นที่เธอจำได้ฝังใจตั้งแต่วันนั้น

ลลิตายกสองมือขึ้นดันแผงอกกว้างที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อกาวน์ แต่ร่างสูงกลับไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย เขาก้มหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน นัยน์ตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่กำลังตื่นตระหนกของเธอ

"เด็กคนนั้น... เป็นลูกของผมใช่ไหม" เขาถามเสียงพร่าต่ำ ลมหายใจร้อนระอุเป่ารดพวงแก้มเนียน

"ไม่ใช่!" ลลิตาปฏิเสธเสียงแข็ง แม้เสียงจะสั่นจนปิดไม่มิด "เขาเป็นลูกของฉันคนเดียว ไม่เกี่ยวกับคุณ ถอยออกไปนะ"

"คุณโกหก" ภวินท์สวนกลับทันที สายตาของเขาเลื่อนต่ำลงมามองริมฝีปากอวบอิ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันแน่น "ไทม์ไลน์มันตรงกันเป๊ะ หน้าตาเด็กก็ถอดแบบผมมาขนาดนั้น คุณยังกล้าปฏิเสธหน้าด้านๆ อีกเหรอ"

"ฉันบอกว่าไม่ใช่ก็ไม่ใช่ไง! คืนนั้นฉันไม่ได้นอนกับคุณแค่คนเดียว คุณจะมั่นใจได้ยังไงว่าเป็นคุณ!" เธอโพล่งออกไปอย่างลืมตัว เพียงเพื่อหาข้ออ้างมาป้องกันตัว

ประโยคนั้นทำให้บรรยากาศรอบตัวเย็นยะเยือกลงกะทันหัน สันกรามของภวินท์นูนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาของเขาแข็งกร้าวและดุดันขึ้นมาทันตาเห็น มือหนาข้างหนึ่งละจากกำแพง เลื่อนมาจับปลายคางของหญิงสาว บีบบังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ

"คุณจะบอกว่าตัวเองมั่วจนจำไม่ได้ว่าใครเป็นพ่อเด็กงั้นสิ?" เขาถามเสียงเย็นชา นิ้วโป้งเกลี่ยเบาๆ ที่มุมปากของเธออย่างจาบจ้วง "แต่เสียใจด้วยนะลิตา ผมจำปฏิกิริยาร่างกายคุณในคืนนั้นได้ดี คุณเพิ่งเคย... และผมเป็นคนแรกของคุณ"

คำพูดตรงไปตรงมาและหยาบคายนั้นทำเอาลลิตาหน้าชา เธอสะบัดหน้าหนีจากการเกาะกุมของเขาด้วยความโกรธจัด

"คุณมันบ้า! ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับคุณแล้ว ออกไปจากห้องลูกฉันเดี๋ยวนี้!"

ภวินท์ไม่ขยับหนี เขาค่อยๆ ลดมือลง ล้วงกลับเข้าไปในกระเป๋าเสื้อกาวน์ ท่าทีคุกคามเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความนิ่งสงบแบบคนที่ถือไพ่เหนือกว่าอย่างสมบูรณ์

"คุณจะปฏิเสธก็สิทธิ์ของคุณ แต่ความจริงก็คือความจริง" ภวินท์หมุนตัวกลับหลังหัน เดินไปหยุดอยู่ที่ปลายเตียงผู้ป่วย มองเอกสารประวัติคนไข้ที่แขวนอยู่ "และถ้าคุณคิดจะหนีหรือย้ายโรงพยาบาลเพื่อปิดบังเรื่องนี้... ผมขอเตือนว่าอย่าทำ"

เขาหันกลับมามองเธอ นัยน์ตาคมกริบฉายแววท้าทายและเอาจริง

"ผมเป็นหมอนะลลิตา การตรวจดีเอ็นเอมันง่ายพอกับการสั่งพาราเซตามอลนั่นแหละ"