บทที่ 3: ผลตรวจ

 

สามวันผ่านไปนับตั้งแต่การผ่าตัด พีรวิชญ์ฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็วตามประสาเด็ก อาการไข้ลดลงจนเป็นปกติ รอยยิ้มสดใสและเสียงเจื้อยแจ้วกลับมาดังคับห้องพักฟื้นอีกครั้ง

แต่สำหรับลลิตา เวลาสามวันที่ผ่านมาคือการเดินอยู่บนเส้นด้ายที่พร้อมจะขาดผึงได้ทุกวินาที

หญิงสาวนั่งปอกแอปเปิลอยู่บนโซฟาตัวยาว สายตาลอบมองชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อกาวน์สีขาวที่กำลังนั่งอยู่ข้างเตียงผู้ป่วย ภวินท์ไม่ได้ทำตัวเหมือนหมอที่เข้ามาตรวจอาการแล้วจากไป แต่เขาใช้เวลาว่างทุกนาทีที่ปลีกตัวจากตารางเวรแวะเวียนมาที่ห้องนี้เสมอ

"หุ่นยนต์ตัวนี้ประกอบยากไหมครับคุณหมอ" พีรวิชญ์ถามเสียงใส มือเล็กๆ พยายามต่อชิ้นส่วนเลโก้ที่หมอหนุ่มซื้อมาฝากเมื่อเช้า

"ไม่ยากครับ เดี๋ยวหมอช่วยดูให้" ภวินท์ตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและอ่อนโยนแบบที่ลลิตาไม่เคยคิดว่าจะได้ยินจากผู้ชายที่มีใบหน้าเรียบตึงตลอดเวลา มือหนาที่คุ้นเคยกับการจับมีดผ่าตัดกำลังหยิบจับชิ้นส่วนพลาสติกชิ้นเล็กชิ้นน้อยอย่างใจเย็น เขาสอนเด็กชายต่อหุ่นยนต์ทีละขั้นตอน รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากเมื่อพีรวิชญ์ทำสำเร็จและหัวเราะเอิ๊กอ๊าก

ลลิตามองภาพนั้นด้วยความรู้สึกชาวาบในอก ก้อนเนื้อด้านซ้ายบีบรัดจนปวดหนึบ ความผูกพันที่ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วระหว่างสองคนนั้นเป็นสิ่งที่เธอหวาดกลัวที่สุด พีรวิชญ์เป็นเด็กขาดพ่อมาตลอดสี่ปี พอมีผู้ชายวัยผู้ใหญ่ที่ดูพึ่งพาได้และใจดีเข้ามาให้ความสนใจ ลูกชายของเธอก็ติดหมอวินแจจนแทบจะลืมแม่

"เก่งมากครับ พีทเก่งเหมือนหมอเลยรู้ไหมตอนเด็กๆ หมอก็ชอบต่อเลโก้แบบนี้แหละ" ภวินท์เอ่ยชมพลางยกมือขึ้นลูบกลุ่มผมสีเข้มของเด็กชายเบาๆ

คำพูดนั้นไม่ได้จงใจพูดกับเด็กเพียงอย่างเดียว แต่สายตาคมกริบของเขาตวัดข้ามเตียงมาสบเข้ากับดวงตากลมโตของลลิตาอย่างจงใจ แววตาของเขาแฝงนัยยะบางอย่างที่ทำให้คนถูกมองต้องรีบก้มหน้าหลบ หลุบตาลงมองมีดปอกผลไม้ในมือตัวเองเพื่อซ่อนความสั่นไหว

เธอรู้ดีว่าเขากำลังกดดัน

ตลอดสามวันที่ผ่านมา ภวินท์ไม่ได้พูดถึงเรื่องคืนนั้นหรือคาดคั้นหาความจริงอีก เขาทำหน้าที่หมอเจ้าของไข้และเล่นกับลูกชายของเธออย่างเป็นธรรมชาติ แต่ความเงียบของเขากลับเป็นความเงียบที่อันตราย มันคือการคุกคามทางอารมณ์ที่ทำให้ลลิตาอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ทุกครั้งที่สายตาสองคู่ประสานกัน เธอจะเห็นคำประกาศกร้าวอยู่ในแววตาคู่นั้นเสมอว่าเขาไม่มีวันปล่อยเรื่องนี้ไป

เวลาล่วงเลยจนถึงช่วงค่ำ พีรวิชญ์หลับสนิทไปแล้วด้วยความอ่อนเพลียจากการเล่นสนุกมาทั้งวัน ลลิตาจัดการห่มผ้าให้ลูกชาย ปรับอุณหภูมิเครื่องปรับอากาศให้พอเหมาะ ก่อนจะเดินไปทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา ยกมือขึ้นนวดขมับที่ปวดตุบๆ ความเหนื่อยล้าสะสมจากการนอนไม่หลับติดต่อกันหลายคืนเริ่มแสดงผล

เสียงลูกบิดประตูถูกปลดล็อก

ลลิตาสะดุ้งสุดตัว ผุดลุกขึ้นยืนทันทีเมื่อเห็นบานประตูถูกผลักเข้ามา

ภวินท์ก้าวเข้ามาในห้องพักฟื้น เขาไม่ได้สวมเสื้อกาวน์แล้ว เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีเข้มที่พับแขนขึ้นถึงข้อศอก เนกไทถูกปลดให้หลวมเล็กน้อย บ่งบอกว่าเขาเพิ่งเลิกงานและเตรียมตัวกลับบ้าน แต่เป้าหมายสุดท้ายของวันกลับเป็นห้องนี้

ชายหนุ่มปิดประตูลงกลอนอย่างแน่นหนา เสียงคลิกของล็อกประตูดังก้องในความเงียบ ทำให้สัญชาตญาณระวังภัยของลลิตาพุ่งทะยานถึงขีดสุด

เขาเดินตรงเข้ามาหาเธอ ไม่ได้แวะไปที่เตียงผู้ป่วยเหมือนทุกครั้ง ท่าทีผ่อนคลายตอนเล่นกับเด็กหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงรังสีความคุกรุ่นและเด็ดขาดที่แผ่ซ่านออกมากดทับบรรยากาศในห้อง

ลลิตากลืนน้ำลายลงคอ ขยับถอยหลังไปครึ่งก้าวเมื่อร่างสูงใหญ่มาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า ห่างกันเพียงไม่ถึงหนึ่งช่วงแขน

"คุณมีอะไรอีกล่ะ หมอวิน ดึกแล้ว ลูกฉันต้องการพักผ่อน" เธอพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น แม้จะรู้ตัวว่ากำลังเสียเปรียบในทุกด้าน

ภวินท์ไม่ตอบคำถามนั้น เขายืนนิ่ง สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้าซีดเซียวของหญิงสาว ก่อนจะล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงสแล็ก ดึงซองเอกสารสีน้ำตาลขนาดเอสี่ที่ถูกพับครึ่งออกมา

หัวใจของลลิตากระตุกวูบเมื่อเห็นซองนั้น

ชายหนุ่มโยนซองเอกสารลงบนโต๊ะกระจกหน้าโซฟา เสียงกระดาษกระทบพื้นผิวโต๊ะดังชัดเจนในความเงียบ

"เปิดดูสิ" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยสั่งสั้นๆ เด็ดขาดและไม่เปิดช่องให้ปฏิเสธ

ลลิตามองซองสีน้ำตาลสลับกับใบหน้าเรียบตึงของเขา สองมือบางกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกฝ่ามือ "นี่อะไร"

"ผมบอกให้เปิดดู" ภวินท์ย้ำประโยคเดิม ก้าวเข้ามาประชิดอีกหนึ่งก้าว บีบพื้นที่ให้แคบลงจนลลิตาต้องถอยหลังไปชนขอบโซฟา

เมื่อเห็นว่าหญิงสาวยังคงยืนนิ่งเม้มริมฝีปากแน่น ภวินท์จึงเป็นฝ่ายเอื้อมมือไปหยิบซองเอกสารนั้นขึ้นมาเอง เขาจัดการดึงแผ่นกระดาษสีขาวด้านในออกมา กางมันออกและยื่นไปตรงหน้าเธอ

ลลิตาหลับตาลงเสี้ยววินาทีเพื่อรวบรวมความกล้า ก่อนจะลืมตาขึ้นมองตัวอักษรบนหน้ากระดาษ

มันคือเอกสารรายงานผลจากห้องปฏิบัติการทางการแพทย์ ตราประทับของโรงพยาบาลเด่นหลาอยู่มุมบนซ้าย บรรทัดต่อมาคือชื่อของนายแพทย์ภวินท์ และชื่อของเด็กชายพีรวิชญ์

สายตาของเธอเลื่อนต่ำลงไปยังบรรทัดสุดท้ายที่เป็นตัวหนา

...Probability of Paternity: 99.99%...

เรี่ยวแรงทั้งหมดของลลิตาเหือดหายไปในพริบตา เธอทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างหมดสภาพ ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ หลักฐานทางวิทยาศาสตร์ชิ้นนี้ทำลายข้ออ้างทุกอย่างที่เธอพยายามสร้างขึ้นมาปกป้องตัวเองจนย่อยยับ

"ผมจัดการเรื่องนี้ตั้งแต่วันแรกที่คุณเผลอ" ภวินท์เริ่มต้นบทสนทนาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงความเยือกเย็นจนน่าขนลุก "ตอนที่พยาบาลเจาะเลือดพีทเพื่อเตรียมผ่าตัด ผมสั่งให้เก็บตัวอย่างเลือดเพิ่มอีกหลอด และส่งตรวจดีเอ็นเอเทียบกับผมแบบเร่งด่วน"

"คุณ... คุณแอบตรวจเลือดลูกฉันโดยไม่ได้รับอนุญาตได้ยังไง คุณมันทำผิดจรรยาบรรณ!" ลลิตาเงยหน้าขึ้นตวาดเสียงสั่น โกรธที่เขาใช้อำนาจหน้าที่ในทางที่ผิด และโกรธตัวเองที่ประมาทเกินไป

"จรรยาบรรณ?" ภวินท์แค่นหัวเราะในลำคอ โยนกระดาษผลตรวจลงบนโต๊ะ "ถ้าต้องเลือกระหว่างจรรยาบรรณหมอ กับการได้รู้ความจริงว่าผมมีสายเลือดของตัวเองเกิดมาบนโลกนี้แล้วถึงสี่ปี... คุณคิดว่าผมจะเลือกอะไร ลลิตา"

ชายหนุ่มก้าวเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าเธอ โน้มตัวลงมาใช้สองมือค้ำยันกับพนักพิงโซฟาทั้งสองข้าง กักขังร่างบางไว้ในวงแขนอย่างสมบูรณ์แบบ ลมหายใจร้อนระอุเป่ารดหน้าผากมน นัยน์ตาคมกริบจ้องลึกลงไปในดวงตาที่กำลังสั่นไหวของเธอ

"เก้าสิบเก้าจุดเก้าเก้าเปอร์เซ็นต์" เขาเน้นย้ำตัวเลขนั้นช้าๆ ชัดๆ "พีรวิชญ์เป็นลูกของผม เด็กคนนั้นคือสายเลือดของผม และคุณ... ปิดบังเรื่องนี้มาตลอดสี่ปีเต็ม"

"ฉันไม่ได้ปิดบัง!" ลลิตาสวนกลับทันที พยายามเชิดหน้าขึ้นเพื่อต่อสู้แม้จะถูกต้อนจนมุม "ฉันแค่ใช้ชีวิตของฉัน คุณใช้ชีวิตของคุณ คืนนั้นมันก็แค่ความผิดพลาด มันจบไปแล้วตั้งแต่เช้าวันนั้น!"

"ความผิดพลาดงั้นเหรอ?" สันกรามของภวินท์ขบเข้าหากันจนขึ้นนูน ความโกรธที่พยายามกดข่มไว้เริ่มปะทุขึ้นมาตามจังหวะอารมณ์ "การที่คุณหอบลูกของผมหนีไปซ่อน ปล่อยให้ผมเป็นไอ้โง่ที่ไม่รู้เลยว่าตัวเองเป็นพ่อคน คุณกล้าเรียกมันว่าความผิดพลาดที่จบไปแล้วได้ยังไง!"

"แล้วคุณจะให้ฉันทำยังไง!" หญิงสาวเถียงกลับเสียงดังลืมตัว ก่อนจะรีบยกมือขึ้นปิดปากและหันไปมองเตียงผู้ป่วย เมื่อเห็นว่าลูกชายยังคงหลับสนิท เธอจึงหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขาด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับลงแต่เต็มไปด้วยความร้าวราน "จะให้ฉันอุ้มท้องไปเคาะประตูบ้านคุณแล้วบอกว่า 'หมอคะ ฉันท้องกับคุณเพราะเราเมาด้วยกันคืนนั้น' อย่างนั้นเหรอ? คุณจะรับผิดชอบไหม? คุณจะเชื่อไหมว่าเขาเป็นลูกคุณ? หรือคุณจะยัดเงินสักก้อนให้ฉันไปเอาเขาออก!"

ประโยคนั้นทำให้ภวินท์ชะงักไปชั่วครู่ แววตาแข็งกร้าววูบไหวลงเล็กน้อย แต่เพียงเสี้ยววินาทีก็กลับมาดุดันตามเดิม

"คุณประเมินผมต่ำเกินไปลิตา" เขากระซิบเสียงลอดไรฟัน "ถ้าวันนั้นคุณบอกผม ผมไม่มีวันปล่อยให้คุณเดินออกจากโรงแรมไปคนเดียวแน่"

"คำพูดมันก็ง่ายทั้งนั้นแหละหมอวิน!" ลลิตาพยายามผลักแผงอกกว้างให้ถอยห่าง แต่เขากลับไม่ขยับเขยื้อน "คุณมีอนาคตไกล เป็นหมอศัลย์ที่ใครๆ ก็นับถือ ส่วนฉันเป็นแค่กราฟิกรับจ้างทั่วไป ชีวิตเรามันคนละโลกตั้งแต่แรก ฉันตัดสินใจถูกแล้วที่เลี้ยงเขามาเองคนเดียว"

"คนเดียว?" ภวินท์ทวนคำด้วยน้ำเสียงหยัน "คุณคิดว่าการให้เด็กคนหนึ่งเติบโตมาโดยไม่มีพ่อ มันคือการตัดสินใจที่ถูกต้องแล้วเหรอ คุณถามพีทบ้างไหมว่าเขาอยากมีพ่อเหมือนเด็กคนอื่นหรือเปล่า!"

คำถามนั้นแทงทะลุเข้าไปในจุดที่เปราะบางที่สุดของลลิตา ความรู้สึกผิดที่ซ่อนไว้ลึกๆ ถูกขุดขึ้นมาโจมตี เธอรู้ดีว่าพีรวิชญ์โหยหาความอบอุ่นแบบครอบครัวที่สมบูรณ์แค่ไหน สายตาของลูกเวลาเห็นเพื่อนที่โรงเรียนอนุบาลเดินจูงมือพ่อ มันเป็นภาพที่บาดใจเธอเสมอมา

"ถึงไม่มีคุณ ฉันก็เลี้ยงเขามาได้เป็นอย่างดี!" ลลิตาเถียงข้างๆ คูๆ น้ำตาเริ่มรื้นขึ้นมาที่ขอบตา "ฉันอุ้มท้องเขาร่วมสิบเดือน ฉันเป็นคนแพ้ท้องจนอ้วกแทบตาย ฉันเป็นคนทนเจ็บปวดตอนคลอดเขาออกมา ฉันอดนอนให้นม เช็ดตัวตอนเขาป่วย จ่ายค่าเทอม ค่ากินอยู่ทุกบาททุกสตางค์... แค่น้ำเชื้อหยดเดียวในคืนนั้น มันไม่ได้ทำให้คุณมีสิทธิ์มาทำตัวเป็นพ่อของเขาหรอกนะ!"

ความอดทนของภวินท์ขาดผึง

เขาละมือจากพนักพิงโซฟา เลื่อนลงมาคว้าเอวบางของเธอ รั้งร่างที่กำลังสั่นเทาให้ลุกขึ้นยืนประจันหน้ากัน แรงดึงนั้นทำให้แผ่นอกของเธอปะทะเข้ากับแผงอกกว้างของเขาอย่างจัง ลลิตาตกใจจนเผลอยกมือขึ้นยันหน้าอกเขาไว้

"สิทธิ์งั้นเหรอ?" ภวินท์ก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน มือหนาข้างหนึ่งละจากเอวคอด เลื่อนขึ้นมาบีบปลายคางของเธอ บังคับให้เงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบที่กำลังลุกโชนด้วยแรงโทสะ "ผลดีเอ็นเอเก้าสิบเก้าจุดเก้าเก้าเปอร์เซ็นต์บนโต๊ะนั่นไงคือสิทธิ์ของผม สิทธิ์ที่กฎหมายและสายเลือดให้ผมมาตั้งแต่เด็กคนนี้ปฏิสนธิ"

นิ้วโป้งของเขาเกลี่ยเบาๆ บนมุมปากที่กำลังสั่นระริกของเธอ สัมผัสของเขาไม่ได้รุนแรงจนเจ็บปวด แต่มันเต็มไปด้วยการคุกคามและประกาศความเป็นเจ้าของ

"คุณอาจจะอุ้มท้องเขามา คุณอาจจะเลี้ยงเขามา... แต่คุณลบความจริงที่ว่าครึ่งหนึ่งในตัวเขาคือเลือดเนื้อของผมไม่ได้ ลิตา" น้ำเสียงของเขากดต่ำ พร่าพร่าและอันตราย "สี่ปีที่คุณปล้นเวลาของผมกับลูกไป ผมจะทวงมันคืนทุกวินาที"

"ปล่อยฉันนะ" ลลิตาพยายามสะบัดหน้าหนีจากการเกาะกุม แต่ปลายนิ้วแข็งแรงกลับบีบกระชับคางเธอแน่นขึ้นเล็กน้อย ไม่เปิดโอกาสให้เบือนหน้าหนีความจริง

"คุณหนีผมไม่ได้อีกแล้ว" ภวินท์กระซิบชิดริมฝีปาก เลื่อนสายตาลงมามองกลีบปากอวบอิ่มที่เขาจำรสชาติได้ดีไม่เคยลืม "ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ผมคือพ่อของพีรวิชญ์ ไม่ใช่แค่ในกระดาษผลตรวจ แต่ในชีวิตจริง"

ลลิตาเม้มริมฝีปากแน่น ก้อนสะอื้นจุกอยู่ที่ลำคอ เธอแพ้แล้ว แพ้ให้กับหลักฐาน แพ้ให้กับอำนาจของเขา และแพ้ให้กับความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้

ภวินท์มองดวงตากลมโตที่มีหยาดน้ำตาคลอหน่วย ความโกรธเกรี้ยวในอกเริ่มทุเลาลงเมื่อเห็นความหวาดกลัวและอ่อนแอของหญิงสาวตรงหน้า เขาค่อยๆ คลายแรงบีบที่ปลายคาง เลื่อนมือลงมาประคองพวงแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา สัมผัสเปลี่ยนจากการบังคับเป็นการลูบไล้ที่ทำให้ลลิตาต้องขนลุกซู่

"เราจะเลิกทะเลาะกันเรื่องอดีต" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง แต่ความเด็ดขาดยังคงเดิม "พรุ่งนี้หมอเจ้าของไข้จะอนุญาตให้พีทกลับบ้านได้"

ลลิตามองหน้าเขาด้วยความไม่เข้าใจการเปลี่ยนอารมณ์กะทันหันนี้ "แล้วยังไง"

ชายหนุ่มลดมือลงจากแก้มของเธอ ถอยหลังออกไปครึ่งก้าวเพื่อเปิดพื้นที่ให้เธอหายใจ แต่สายตายังคงจับจ้องไม่วางตา

เขาชี้มือไปที่ร่างเล็กบนเตียงผู้ป่วย ก่อนจะหันกลับมามองลลิตาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยการท้าทายและการประกาศศึกที่แท้จริง

"เตรียมคำตอบไว้ให้ดีลิตา พรุ่งนี้ตอนลูกตื่น คุณจะบอกเขาเอง หรือจะให้ผมบอกว่าผมเป็นใคร"