บทที่ 9

บนเก้าอี้หวายตัวนั้น มีถุงพลาสติกใสวางอยู่จริงๆ ด้านในมีเสื้อคาร์ดิแกนไหมพรมสีเทาเข้มพับไว้อย่างประณีต ไร้รอยยับ วางสงบนิ่งอยู่ตรงนั้นเหมือนสิ่งของเหลือทิ้งที่เจ้าของบ้านไม่ต้องการให้เข้ามาอยู่ในสายตาอีกต่อไป

หน้าของเมืองน่านชาร้อนผ่าวเหมือนถูกตบกลางสี่แยก

ความตั้งใจที่จะใช้เรื่องเสื้อเป็นข้ออ้างเพื่อเปิดบทสนทนา เพื่อหาทางเข้าไปในห้อง เพื่อดึงเธอกลับเข้ามากอด พังทลายลงไม่เป็นท่า ผ้าแพรตัดทุกช่องทาง ปิดทุกประตู และเตรียมการทุกอย่างไว้ล่วงหน้าอย่างเลือดเย็น

"ถ้าไม่มีธุระอะไรแล้ว ฉันขอตัวพักผ่อนนะคะ" ผ้าแพรขยับมือที่จับลูกบิดประตู เตรียมจะดึงบานประตูปิด

"เดี๋ยว!" เมืองน่านยกมือขึ้นยันบานประตูไว้โดยสัญชาตญาณ แรงกดจากฝ่ามือของเขาทำให้ประตูชะงัก "คุณจะรีบไปไหน เรายังคุยกันไม่รู้เรื่องเลยนะแพร"

ผ้าแพรหยุดชะงัก ดวงตาคู่สวยตวัดกลับมามองมือของเขาที่ทาบอยู่บนประตู แววตาของเธอแข็งกร้าวขึ้นมาเป็นครั้งแรก

"เอามือออกไปค่ะ"

"ไม่เอาออก จนกว่าคุณจะยอมคุยกับผมดีๆ"

"ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับคุณค่ะ" เธอเน้นย้ำทีละคำอย่างชัดถ้อยชัดคำ "และกรุณาอย่ามาทำกิริยาคุกคามแบบนี้ที่หน้าบ้านของฉัน พรุ่งนี้ฉันมีนัดคุยงานกับสถาปนิกแต่เช้า ฉันต้องรีบพักผ่อน"

คำว่า 'สถาปนิก' สะดุดหูของเมืองน่านทันที

"สถาปนิกอะไร? ร้านคุณมีปัญหาอะไรทำไมผมไม่รู้เรื่อง"

"มันไม่ใช่เรื่องที่คุณต้องรู้ค่ะ" ผ้าแพรจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขาอย่างไร้ความเกรงกลัว "ชีวิตของฉัน ธุรกิจของฉัน และคนที่จะเข้ามาในชีวิตของฉันนับจากนี้... มันไม่ใช่เรื่องที่คุณต้องมารับรู้อีกต่อไปแล้ว หมอเมืองน่าน ปล่อยมือค่ะ ก่อนที่ฉันจะโทรแจ้งตำรวจว่ามีคนบุกรุก"

น้ำเสียงของเธอไม่ได้ขู่ เธอพูดด้วยความเด็ดขาดที่ทำให้เมืองน่านรู้ว่าเธอทำจริงแน่

เมืองน่านยืนนิ่ง มือที่ยันประตูไว้เริ่มไร้เรี่ยวแรง ความเย็นเยียบจากแววตาของเธอทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่หน้าคนแปลกหน้า ผู้หญิงที่เคยนอนซบตักเขา หัวเราะกับมุกตลกฝืดๆ ของเขา และโอบกอดเขาไว้ในคืนที่เขาฝันร้าย หายไปไหนแล้ว?

คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้ คือใครกัน?

ผ้าแพรไม่รอให้เขาคิดอะไรต่อ เธอฉวยจังหวะที่เขาชะงัก ดึงบานประตูปิดเข้าหากันอย่างรวดเร็ว

เสียงกระแทกของบานประตูไม้เนื้อแข็งดังสนั่นตัดขาดโลกของเขากับเธอออกจากกัน ตามด้วยเสียงกลอนประตูดิจิทัลที่ล็อกตัวเองอัตโนมัติ

แกร๊ก...

ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมระเบียงชั้นสองอีกครั้ง เมืองน่านยืนนิ่งอยู่หน้าบานประตูที่ปิดสนิท แสงไฟแอลอีดีบนแป้นรหัสเปลี่ยนกลับเป็นสีแดงเข้มเพื่อเตือนสถานะความปลอดภัย

เขาลดมือลงข้างลำตัว นิ้วมือสั่นระริกด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก มันผสมปนเปกันระหว่างความโกรธ ความอับอาย และความหวาดกลัวที่เริ่มก่อตัวขึ้นในส่วนลึกของจิตใจ

เมืองน่านหมุนตัวกลับ เดินไปที่เก้าอี้หวาย คว้าถุงใส่เสื้อคาร์ดิแกนขึ้นมา เขาฉีกถุงพลาสติกออกอย่างแรง ขยำเสื้อไหมพรมตัวนั้นไว้ในกำมือแน่นจนเนื้อผ้ายับย่น กลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มสูตรพิเศษของเธอยังคงติดแน่นอยู่บนเส้นใย กลิ่นที่เคยทำให้เขารู้สึกผ่อนคลาย บัดนี้มันกลับกลายเป็นกลิ่นที่ตอกย้ำความพ่ายแพ้ของเขาอย่างไม่ปรานี

เขาก้าวลงบันไดไม้ด้วยความเร็วที่ไม่มั่นคงเหมือนตอนขึ้นมา เท้าเหยียบย่ำลงบนเศษดินและฝุ่นปูนหน้าร้าน เดินตรงไปยังรถเอสยูวีที่จอดติดเครื่องทิ้งไว้

เมืองน่านเปิดประตูรถ โยนเสื้อคาร์ดิแกนทิ้งไปที่เบาะหลังอย่างไม่ใยดี ก่อนจะแทรกตัวเข้าไปนั่งหลังพวงมาลัย ปิดประตูรถเสียงดังสนั่น

เขากระชากเกียร์ เหยียบคันเร่งจนมิด ล้อรถหมุนฟรีบนพื้นดินทรายส่งเสียงดังเอี๊ยด ก่อนที่ตัวรถจะพุ่งทะยานออกจากหน้าร้านทอฝันไปตามถนนที่มืดมิดอย่างบ้าคลั่ง

แรงเหยียบคันเร่งและความเร็วของรถที่พุ่งทะลุขีดจำกัดสะท้อนถึงพายุอารมณ์ที่กำลังโหมกระหน่ำอยู่ในอก หมอเมืองน่านผู้แสนเยือกเย็นและควบคุมตัวเองได้เสมอ บัดนี้กำลังสูญเสียการทรงตัวอย่างสิ้นเชิง

และในกระจกมองหลัง ภาพของร้านทอฝันที่ค่อยๆ ลับสายตาไปในความมืด ก็เหมือนกับชีวิตของแพรวา... ที่กำลังเลือนหายไปจากโลกของเขาอย่างแท้จริง

เสียงค้อนเหล็กกระทบกับผนังปูนเก่าดังสะท้อนก้องมาตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า ฝุ่นสีขาวหม่นลอยฟุ้งกระจายในอากาศยามสาย แดดเมืองน่านส่องลอดผ่านโครงหน้าต่างไม้ที่ถูกถอดบานกระจกออกไปเพื่อเตรียมขยายช่องรับแสง ลมต้นฤดูหนาวพัดเอาไอดินและกลิ่นเศษอิฐหักคลุ้งเข้ามาจนผ้าแพรต้องยกมือขึ้นดึงหน้ากากอนามัยแนบสันจมูกให้กระชับขึ้น

เธอยืนอยู่กลางโถงชั้นล่างของร้านทอฝัน มือถือสมุดสเก็ตช์ภาพปกหนังสีน้ำตาลเข้ม ปลายดินสอไม้ขยับขีดเขียนบันทึกจุดที่ต้องการรื้อถอนเพิ่มเติม

ขอบตาของเธอหนักอึ้ง อาการตึงหนึบแล่นริ้วขึ้นมาจากท้ายทอยลามไปถึงขมับขวาตั้งแต่ลืมตาตื่นเมื่อเช้าตรู่ ผลพวงจากการนอนหลับไม่สนิทและการสะดุ้งตื่นกลางดึกเพราะเสียงกระแทกประตูที่ยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท แม้จะผ่านมาข้ามคืนแล้ว แต่ภาพใบหน้าคมคายที่ตึงเครียดและสายตาไม่อยากจะเชื่อของเมืองน่านยังคงลอยวนเวียนอยู่ในหัวไม่ยอมจางหาย

คนนอก

คำคำนั้นที่เธอพูดออกไป ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกสะใจอย่างที่คิดไว้เลยแม้แต่น้อย มันทิ้งไว้เพียงความกลวงเปล่าในช่องอก เหมือนมีโพรงอากาศขนาดใหญ่ที่ถูกดูดเอาออกซิเจนออกไปจนหมดสิ้น แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ไม่เสียใจที่เลือกจะปิดประตูบานนั้นใส่หน้าเขา