บทที่ 8

ตื้ด! ตื้ด! ตื้ด!

สัญญาณเตือนสีแดงสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง เสียงร้องเตือนปฏิเสธรหัสผ่านดังเสียดแทงแก้วหูในความเงียบสงบของค่ำคืน

กรามของเมืองน่านขบแน่นจนนูนเป็นสันคม ความรู้สึกชาวาบแล่นจากปลายนิ้วขึ้นมาตามท่อนแขน หัวใจกระตุกวูบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิต ไฟสีแดงที่กะพริบอยู่ตรงหน้าไม่ได้เป็นแค่สัญญาณเตือนของระบบรักษาความปลอดภัย แต่มันเหมือนกำแพงหนาทึบที่ถูกสร้างขึ้นมากระแทกหน้าเขาอย่างจัง

เธอเปลี่ยนรหัส

เธอตัดสิทธิ์การเข้าถึงของเขาโดยไม่แม้แต่จะบอกกล่าว

ความโกรธแล่นพล่านขึ้นมาบดบังความรู้สึกอื่น เมืองน่านยกกำปั้นขึ้น กระแทกกำปั้นลงบนบานประตูไม้เนื้อแข็งอย่างแรงหลายครั้งติดต่อกัน

เสียงกระแทกประตูดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วชั้นสอง

"แพร! เปิดประตู!" เขาเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงต่ำลึก แฝงความกดดันและเกรี้ยวกราด "ผมรู้ว่าคุณอยู่ข้างใน เปิด!"

ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงลมหนาวที่พัดผ่านระเบียงไม้ เมืองน่านเตรียมจะยกมือขึ้นทุบประตูอีกครั้ง ทว่าก่อนที่กำปั้นจะสัมผัสเนื้อไม้ เสียงปลดกลอนดิจิทัลจากด้านในก็ดังขึ้น

แกร๊ก...

บานประตูไม้ค่อยๆ ถูกดึงเปิดออกช้าๆ

ผ้าแพรยืนอยู่ตรงนั้น ร่างสมส่วนสวมชุดนอนผ้าฝ้ายแขนยาวสีครีมตัวหลวม กางเกงขายาวเข้าชุด ใบหน้าเนียนละเอียดไร้เครื่องสำอาง ดวงตาคู่สวยที่เคยทอดมองเขาด้วยความรักใคร่และอ่อนหวาน บัดนี้กลับราบเรียบ นิ่งสนิท และเย็นชาจนน่าใจหาย

เธอไม่ได้เปิดประตูออกกว้าง มือข้างหนึ่งยังคงจับลูกบิดประตูด้านในไว้แน่น ร่างกายยืนขวางช่องว่างระหว่างบานประตูกับกรอบวงกบอย่างชัดเจน ไม่มีท่าทีจะเบี่ยงตัวหลบเพื่อให้เขาก้าวเข้าไปข้างในเหมือนทุกครั้ง

เมืองน่านลดมือลง พยายามปรับลมหายใจที่เริ่มติดขัดให้เป็นปกติ สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้าของเธอ พยายามหาร่องรอยของความเสียใจ รอยคราบน้ำตา หรือความลังเล

แต่ไม่มีเลย

"คุณเปลี่ยนรหัส" ประโยคแรกที่หลุดออกจากปากเขาเต็มไปด้วยการจับผิดและทวงถามสิทธิ์

"ค่ะ" ผ้าแพรตอบรับสั้นๆ น้ำเสียงราบเรียบ ไร้ระลอกคลื่นแห่งอารมณ์ใดๆ

"ทำไม?" เมืองน่านก้าวประชิดเข้าไปอีกครึ่งก้าว สายตากดดัน "คุณเปลี่ยนรหัสทำไมผ้าแพร คุณรู้ไหมว่าผมกดยืนรออยู่ตรงนี้ตั้งนาน"

ผ้าแพรเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ แววตาของเธอไม่ไหวติงต่อแรงกดดันที่เขาส่งมาแม้แต่น้อย ริมฝีปากกระจับยกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกหนาวเหน็บไปถึงกระดูก

"เพราะฉันไม่อยากให้คนนอกเข้ามายุ่มย่ามในพื้นที่ส่วนตัวค่ะ"

คำว่า 'คนนอก' หลุดออกมาจากปากของเธออย่างเป็นธรรมชาติ ง่ายดาย และปราศจากความลังเล

มันพุ่งเข้าชนกลางแผ่นอกของเมืองน่านอย่างจัง ราวกับมีกระสุนที่มองไม่เห็นเจาะทะลุขั้วหัวใจ เขารู้สึกเหมือนมีก้อนแข็งๆ มาจุกอยู่ที่คอหอยจนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ สามปีที่เขานอนบนเตียงหลังนั้น สามปีที่เขากินข้าวที่โต๊ะตัวนั้น สามปีที่เขามีสิทธิ์เข้าออกที่นี่ได้ตลอดเวลา ยี่สิบสี่ชั่วโมงผ่านไป เขากลายเป็น 'คนนอก' ไปแล้วอย่างนั้นหรือ

"แพร... อย่ามาใช้คำพูดแบบนี้กับผม" น้ำเสียงของเขาเริ่มสั่นไหวด้วยความโกรธที่พยายามสะกดกลั้น "เราตกลงกันเรื่องอะไรไว้ คุณไม่พอใจอะไร ทำไมไม่พูดกันดีๆ ทำไมต้องทำเรื่องให้มันยุ่งยากขนาดนี้"

"ฉันไม่ได้ทำเรื่องยุ่งยากค่ะ" เธอตอบกลับทันควัน น้ำเสียงยังคงนิ่งสนิท "ฉันแค่ทำทุกอย่างให้มันถูกต้อง... ตามสถานะที่คุณเป็นคนกำหนดไว้เอง"

"ผมกำหนดอะไร!"

"คุณบอกเองว่าเราไม่ได้คบกัน" ผ้าแพรย้อนคำพูดของเขาด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย เหมือนกำลังท่องตำรา "คนไม่ได้คบกัน คนที่ไม่มีสถานะอะไรต่อกัน ก็คือคนอื่น และคนอื่น... ก็ไม่มีสิทธิ์ถือวิสาสะรู้รหัสผ่านประตูห้องนอนของฉัน มีตรงไหนที่ฉันเข้าใจผิดไปเหรอคะ หมอเมืองน่าน"

เมืองน่านยืนแข็งทื่อ ตรรกะของเขา คำพูดของเขา ข้ออ้างที่เขาเคยใช้สร้างเกราะป้องกันตัวเองมาตลอดสามปี บัดนี้มันถูกเธอนำกลับมาหลอมเป็นใบมีดอาบยาพิษแล้วแทงย้อนกลับเข้าที่หัวใจของเขาเองอย่างแม่นยำ

เขาเถียงไม่ออก ไม่มีข้อโต้แย้งทางการแพทย์หรือตรรกะใดๆ ในโลกที่จะมาลบล้างความจริงข้อนี้ได้

มือหนากำแน่นจนสั่นระริก สายตาของเขาเหลือบมองข้ามไหล่เธอเข้าไปในห้อง ด้านในยังคงเปิดไฟสีส้มอบอุ่น มีกลิ่นชาคาโมมายล์ลอยออกมาจางๆ บรรยากาศที่เขาเคยคิดว่าเป็นของตาย เป็นที่พักพิงยามเหนื่อยล้า บัดนี้เขากลับไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะก้าวขาข้ามธรณีประตูเข้าไป

เมื่อเห็นว่าตัวเองกำลังจนมุม เมืองน่านจึงเลือกที่จะคว้าเหตุผลที่โง่เง่าที่สุดขึ้นมาใช้เพื่อรักษาหน้า

"ผมมาเอาเสื้อคาร์ดิแกนที่ลืมไว้" เขาพูดเสียงแข็ง เบือนสายตาออกจากดวงตาคู่สวยที่จ้องมองมาราวกับจะทะลุปรุโปร่ง "คุณเอาไปซัก แล้วไม่ยอมเอามาคืนผม"

ผ้าแพรไม่ได้แสดงอาการตกใจหรือประหลาดใจ เธอเพียงแค่พยักหน้ารับรู้เบาๆ สายตาที่มองเขาเปลี่ยนเป็นความสมเพชอย่างเปิดเผย

"เสื้อของคุณ วางอยู่บนเก้าอี้หวายตรงระเบียงหน้าบ้านตั้งแต่เมื่อวานแล้วค่ะ" เธอเบี่ยงสายตาไปทางเก้าอี้หวายตัวยาวที่ตั้งอยู่ตรงมุมมืดของระเบียง "ฉันซัก พับ และใส่ถุงซิปล็อกไว้อย่างดี หมอคงไม่ได้สังเกตตอนเดินขึ้นมาสินะคะ"

เมืองน่านหันขวับไปมองตามทิศทางที่เธอชี้