บทที่ 4 ภาพสะท้อนในแก้วเหล้า 2

      “มึงหลอกคนทั้งโลกได้กวินทร์ แต่มึงหลอกตัวมึงเองไม่ได้หรอก” หมอภัคถอนหายใจยาว เมื่อเห็นเพื่อนรักเงียบไปและมีสีหน้าเจ็บปวด “กูเตือนมึงในฐานะเพื่อนนะ เส้นกั้นระหว่างคำว่าผู้ปกครองกับผู้ชายคนหนึ่ง มันบางมาก และถ้ามึงข้ามมันไปเมื่อไหร่ มึงอาจจะทำลายชีวิตของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งไปตลอดกาล”

         “กูรู้” กวินทร์พึมพำเสียงแหบพร่า ยกมือขึ้นลูบใบหน้าตัวเองอย่างเหนื่อยล้า “กูถึงได้พยายามถอยห่าง กูพยายามขีดเส้นให้ชัดเจน แต่ยิ่งกูพยายามผลักเขาออก ยายเด็กนั่นก็ยิ่งดื้อรั้น ไม่ยอมลงให้กูเหมือนเมื่อก่อน เถียงกูฉอด ๆ แถมยังจงใจยั่วโมโหกูสารพัด”

         ภาพของหญิงสาวที่เชิดหน้าท้าทายเขาอย่างไม่เกรงกลัว นัยน์ตากลมโตที่วาวโรจน์ด้วยความหยิ่งทะนง มันทั้งน่าโมโหและ...น่าหลงใหลในเวลาเดียวกัน เจ้าขาไม่ได้อ่อนแอและเจ้าน้ำตาเหมือนตอนสิบขวบอีกแล้ว เธอเติบโตเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็งและมีศักดิ์ศรีจนเขาเองยังรู้สึกสั่นคลอน

         “เด็กมันก็ต้องโตเป็นผู้ใหญ่วันยังค่ำ มึงจะให้เธอมานั่งก้มหน้าเชื่อฟังมึงไปตลอดชีวิตได้ยังไง” หมอภัคตักเตือน “มึงอายุสี่สิบสองแล้วนะกวินทร์ ส่วนเจ้าขาเพิ่งจะยี่สิบเอ็ด ช่องว่างระหว่างวัยยี่สิบเอ็ดปี มันไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ มึงเป็นเพื่อนรุ่นเดียวกับพ่อเธอ ถ้ามึงทำอะไรเกินเลย มึงคิดว่าสังคมจะมองยังไง แล้วที่สำคัญมึงจะกล้ามองหน้ารูปถ่ายไอ้พลในวันครบรอบวันตายของมันได้สนิทใจเหรอวะ”

         คำพูดของเพื่อนสนิทเหมือนค้อนปอนด์ที่ทุบลงมากลางแสกหน้า กวินทร์หลับตาลงแน่น ความรู้สึกผิดบาปเย็นยะเยือกแล่นปราดไปทั่วไขสันหลัง

         นั่นคือสิ่งที่เขากลัวที่สุด เขากลัวการทรยศต่อความไว้ใจของเพื่อนรัก กลัวว่าตัวเองจะกลายเป็นคนแก่ตัณหากลับที่ทำลายอนาคตอันสดใสของเด็กสาวที่เขารักและทะนุถนอมมาตลอดสิบเอ็ดปี

         “แล้วกูต้องทำยังไงวะภัค” กวินทร์ลืมตาขึ้นมองเพื่อน แววตาที่เคยดุดันบัดนี้เต็มไปด้วยความสับสนและสิ้นหวัง “กูทนเห็นเจ้าขาไปกับคนอื่นไม่ได้ แต่กูก็แตะต้องเธอไม่ได้เหมือนกัน”

         หมอภัคมองสภาพราชสีห์ที่สิ้นลายด้วยความเห็นใจปนสมเพช เขาหยิบแก้วน้ำแร่ขึ้นมาจิบ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่เด็ดขาดที่สุดออกมา

         “ถ้ามึงรักเธอจริง ๆ มึงก็ต้องปล่อยเธอไปกวินทร์ ปล่อยให้เธอไปเจอคนในวัยเดียวกัน ไปใช้ชีวิตของเธอ” หมอภัคเน้นย้ำทีละคำ “แต่ถ้ามึงตัดใจไม่ได้ มึงก็ต้องกล้าพอที่จะโยนคำว่าผู้ปกครองทิ้งไป แล้วเดินหน้าจีบเธอในฐานะผู้ชายคนหนึ่งไปเลย แต่จำไว้นะ ว่ามึงต้องพร้อมรับผลที่ตามมา ทั้งเสียงครหาจากสังคม และความเกลียดชังจากตัวเจ้าขาเอง ถ้าวันหนึ่งเธอรู้สึกว่ามึงกำลังผูกมัดชีวิตเธอไว้”

         กวินทร์นิ่งอึ้งไปกับทางเลือกทั้งสองทาง ไม่ว่าทางไหน มันก็เจ็บปวดเจียนตายพอ ๆ กัน

         ปล่อยเธอไปให้ผู้ชายคนอื่นเชยชมดอกไม้ที่เขาฟูมฟักมากับมือ...แค่คิดเขาก็แทบจะกระอักเลือดแล้ว

         เดินหน้าจีบแล้วทำลายสถานะที่ปลอดภัยที่สุดระหว่างเขาและเธอ...

         ถ้าสุดท้ายเธอเกลียดเขา เขาจะทำใจยอมรับมันได้ยังไง

         ชายหนุ่มไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เขาเพียงแค่คว้าขวดวิสกี้ที่ตั้งอยู่บนโต๊ะขึ้นมารินใส่แก้วจนเกือบเต็ม ก่อนจะยกขึ้นกระดกพรวดเดียวจนหมด หวังเพียงให้แอลกอฮอล์ช่วยเผาผลาญความรู้สึกบ้า ๆ นี้ให้มอดไหม้ไปเสียที

**************************************

         ขณะเดียวกัน ที่เพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมือง ภายในห้องนอนกว้างขวางที่ตกแต่งด้วยโทนสีขาวและชมพูพาสเทล เจ้าขานั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงนอนหนานุ่ม ท่ามกลางความมืดมิดที่มีเพียงแสงไฟจากตึกระฟ้าภายนอกลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา นัยน์ตากลมโตที่เคยฉายแววหยิ่งทะนงและท้าทายในตอนกลางวัน บัดนี้กลับบวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนัก

         หญิงสาวซบหน้าลงกับท่อนแขน ปล่อยให้หยาดน้ำตาอุ่น ๆ ไหลซึมลงบนเนื้อผ้า ความรู้สึกอึดอัดและน้อยใจตีตื้นขึ้นมาจนจุกอยู่ที่ลำคอ

         เธอเกลียดตัวเองที่เผลอหวั่นไหวไปกับความหึงหวงจอมปลอมของเขา เธอเกลียดที่ตัวเองต้องมาคอยสร้างกำแพงความเย็นชาและดื้อรั้น เพื่อปกปิดความรักที่มันล้นปรี่อยู่ในใจ

         แต่เหนือสิ่งอื่นใด เธอเกลียดคำว่า ‘ผู้ปกครอง’ ที่เขามักจะหยิบยกขึ้นมาใช้เป็นข้ออ้างในการผลักไสเธอเสมอ

        ‘หนูจะไม่ยอมเป็นเด็กโง่ให้อาวินปั่นหัวอีกแล้ว...’

         เจ้าขาเงยหน้าขึ้น ปาดน้ำตาทิ้งอย่างลวก ๆ แววตาของเด็กสาวสู้ชีวิตผู้มีศักดิ์ศรีกลับมาฉายชัดอีกครั้ง เธอหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมา เปิดเข้าแอปพลิเคชันหางานพาร์ทไทม์ที่เธอเพิ่งดาวน์โหลดมาเมื่อวาน

         ในเมื่อเขาใช้เงินและสถานะผู้ปกครองมาตีกรอบกักขังชีวิตเธอ เธอก็จะพิสูจน์ให้เขาเห็น ว่าเธอสามารถยืนด้วยลำแข้งของตัวเองได้ เธอจะหาเงินเรียนเอง จะไม่ขอรับความช่วยเหลือจากเขาอีกแม้แต่สตางค์แดงเดียว

         เมื่อเธอสามารถพึ่งพาตัวเองได้อย่างสมบูรณ์แบบ วันนั้นเส้นกั้นบาง ๆ ที่ชื่อว่าผู้ปกครองก็จะไม่มีผลกับชีวิตเธออีกต่อไป

         และวันนั้นแหละ คุณอาวัยสี่สิบสองปีจะต้องรู้ซึ้ง ว่าการสูญเสียเธอไป มันเจ็บปวดทรมานมากแค่ไหน