บทที่ 5 ปีกที่เริ่มขยับ 1

     กลิ่นเมล็ดกาแฟคั่วบดหอมกรุ่นลอยอบอวลไปทั่วบริเวณร้านอาหารกึ่งคาเฟ่สไตล์ฝรั่งเศสย่านทองหล่อที่ขึ้นชื่อเรื่องความหรูหราและราคาที่แพงหูฉี่ บรรยากาศในช่วงเย็นวันศุกร์คลาคล่ำไปด้วยลูกค้าระดับไฮเอนด์ ทั้งนักธุรกิจหนุ่มสาวและกลุ่มโซเชียลไลต์ที่แวะเวียนมาสังสรรค์หลังเลิกงาน

         ท่ามกลางความวุ่นวายของการเสิร์ฟอาหารและเครื่องดื่ม ร่างระหงของเจ้าขาในชุดพนักงานเสิร์ฟสีดำสนิท สวมทับด้วยผ้ากันเปื้อนสีเทาเข้มคาดเอว กำลังเดินถือถาดเครื่องดื่มไปเสิร์ฟที่โต๊ะมุมสุดอย่างคล่องแคล่ว แม้ชุดยูนิฟอร์มจะเรียบง่ายและดูทะมัดทะแมง แต่มันก็ไม่อาจปิดบังผิวพรรณขาวผ่องและใบหน้าสวยหวานที่ถูกรวบผมตึงเป็นมวยไว้ด้านหลังได้เลย

         หญิงสาวส่งยิ้มบาง ๆ ให้กับลูกค้าขณะวางแก้วค็อกเทลลงบนโต๊ะอย่างนุ่มนวล

         “ค็อกเทลตามที่สั่งได้แล้วค่ะ ขอให้อร่อยกับมื้อค่ำนะคะ”

         “ขอบคุณครับน้อง บริการดีแถมยังน่ารักขนาดนี้ มิน่าล่ะร้านนี้คนถึงแน่นตลอด” ลูกค้าหนุ่มในชุดสูทเอ่ยแซวด้วยสายตากรุ้มกริ่ม

         “ขอบคุณค่ะ” เจ้าขาตอบรับด้วยรอยยิ้มการค้าที่ฝึกมาอย่างดี เธอค้อมศีรษะลงเล็กน้อยอย่างมีมารยาท ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปที่เคาน์เตอร์บาร์โดยไม่เปิดโอกาสให้ลูกค้าหนุ่มได้สานต่อบทสนทนา

         ทันทีที่พ้นสายตาลูกค้า ร่างบางก็ลอบถอนหายใจออกมาเบา ๆ

         ความเมื่อยล้าเริ่มเกาะกุมฝ่าเท้าที่ต้องยืนและเดินบนรองเท้าคัตชูส้นเตี้ยมานานกว่าสี่ชั่วโมงติด

         นี่เป็นวันที่สามแล้วที่เธอเข้ามาทำงานพาร์ทไทม์ที่นี่ หลังจากที่ขอให้ยิหวาซึ่งเป็นพนักงานเก่าช่วยฝากฝังให้ โชคดีที่ผู้จัดการร้านเห็นรูปร่างหน้าตาและบุคลิกภาพที่ดูแพงของเธอ จึงรับเข้าทำงานทันทีโดยไม่ต้องคิดมาก

         “ไหวไหมมึง หน้าซีดเชียว” ยิหวาเดินถือถาดเปล่าเข้ามาประกบเพื่อนสนิท เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง “ไปพักหลังร้านก่อนไหม เดี๋ยวฉันรับออเดอร์โต๊ะแปดแทนเอง”

         “ไม่เป็นไรยิหวา ฉันยังไหว แค่ปวดเท้านิดหน่อย” เจ้าขาส่ายหน้า ปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม “เหลืออีกแค่สองชั่วโมงก็เลิกกะแล้ว ฉันทนได้”

         “แกนี่มันดื้อรั้นจริง ๆ” ยิหวาส่ายหน้าบ่นอุบอิบ “คุณหนูที่วัน ๆ นั่งรถหรูมีคนขับรถคอยรับส่งอย่าแก ไม่เคยต้องมาลำบากทำงานงก ๆ แบบนี้ จะมาทนทรมานตัวเองทำไมวะ เงินเก็บก็พอมีไม่ใช่เหรอ หรือถ้าช็อตจริง ๆ ตาลุงมาเฟียนั่นก็มีเงินเป็นหมื่นล้าน แค่แบมือขอ เขาพร้อมเปย์แกอยู่แล้ว”

         คำพูดของเพื่อนสนิททำให้ฝ่ามือเล็กที่กำลังจับถาดเสิร์ฟกำเข้าหากันแน่น เจ้าขากัดริมฝีปากล่าง นัยน์ตากลมโตฉายแววเด็ดเดี่ยว

         “เพราะฉันไม่อยากเป็นคุณหนูที่ต้องรอคอยเศษเงินและคำสั่งจากเขายังไงล่ะ” น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาแต่หนักแน่น “ฉันอายุยี่สิบเอ็ดแล้วนะยิหวา โตพอที่จะหาเงินกินข้าวเองได้แล้ว ตราบใดที่ฉันยังแบมือขอเงินเขา ฉันก็จะไม่มีวันหลุดพ้นจากคำว่าเด็กในอุปการะ ฉันอยากมีสิทธิ์เลือกชีวิตของตัวเอง ไม่ใช่ให้เขามาคอยขีดเส้นว่าฉันควรทำอะไร หรือคบกับใคร”

         ยิหวามองหน้าเพื่อนรักแล้วก็ถอนหายใจยาว เธอรู้ดีว่าเวลาเจ้าขาตัดสินใจอะไรแล้ว ต่อให้เอาช้างมาฉุดก็หยุดไม่อยู่

         “เออ ๆ ฉันเข้าใจความหยิ่งในศักดิ์ศรีของแก แต่ขอเตือนไว้ก่อนนะ ถ้าตาลุงนั่นรู้เรื่องที่แกแอบมาทำงานพิเศษร้านเหล้าแบบนี้ล่ะก็...พายุเข้าทองหล่อแน่แกเอ๊ย”

         “เขาไม่รู้หรอก” เจ้าขาตอบอย่างมั่นใจ “ฉันบอกลุงชมว่ามีทำรายงานกลุ่มกับเพื่อนที่ห้องสมุด เลิกดึกทุกวัน แล้วก็นั่งรถไฟฟ้ากลับเอง อาวินเขาทำงานยุ่งจะตาย ไม่มีเวลามานั่งจับผิดฉันหรอก”

         หญิงสาวเชื่ออย่างนั้นจริง ๆ ตลอดสามวันที่ผ่านมา กวินทร์แทบจะไม่กลับมาทานข้าวเย็นที่เพนต์เฮาส์เลย เขาออกไปทำงานตั้งแต่เช้าตรู่และกลับมาในตอนดึกดื่น ซึ่งเป็นเวลาเดียวกับที่เธอเพิ่งกลับถึงห้อง ความหมางเมินและช่องว่างระหว่างกันเริ่มขยายกว้างขึ้น ต่างฝ่ายต่างสร้างกำแพงของตัวเองขึ้นมาอย่างเงียบ ๆ

         ทว่าสิ่งที่เจ้าขาไม่รู้เลยก็คือ ภายใต้ความเงียบงันนั้นผู้ปกครองของเธอไม่ได้ปล่อยปละละเลยอย่างที่เธอคิด

************************************

         บริเวณลานจอดรถวีไอพีฝั่งตรงข้ามร้าน รถยนต์เมอร์เซเดสเอสคลาสสีดำสนิทจอดดับเครื่องยนต์อยู่ใต้ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ ฟิล์มกรองแสงที่มืดทึบทำให้บุคคลภายนอกไม่อาจมองเห็นผู้โดยสารที่นั่งอยู่ภายในได้ แต่สำหรับคนที่นั่งอยู่ด้านใน เขาสามารถมองเห็นทุกความเคลื่อนไหวผ่านกระจกบานกว้างของร้านอาหารฝั่งตรงข้ามได้อย่างชัดเจน

         กวินทร์นั่งกอดอกอยู่บนเบาะหลังของรถ นัยน์ตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวจ้องเขม็งทะลุกระจกรถไปยังร่างเล็กในชุดผ้ากันเปื้อนสีเทาที่กำลังเดินเสิร์ฟอาหารอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย สันกรามคมขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ ๆ ตามแรงอารมณ์ที่กำลังเดือดดาล

         “แน่ใจนะลุงชม ว่าทำมาสามวันแล้ว” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามคนขับรถเก่าแก่ที่นั่งอยู่เบาะหน้า โดยที่สายตายังไม่ละจากหญิงสาว

         “แน่ใจครับนาย” ลุงชมตอบเสียงอ่อย “ผมเห็นคุณเจ้าขาไม่ยอมให้ผมไปรับที่มหาลัยมาหลายวัน บอกว่าจะกลับเอง ผมเลยแอบสะกดรอยตามมาดู ก็เห็นว่าคุณเจ้าขามาเปลี่ยนชุดทำงานที่ร้านนี้ตั้งแต่หกโมงเย็น ยันห้าทุ่มครึ่งครับ”

         กวินทร์หลับตาลงแน่น สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความโกรธที่พุ่งทะลุปรอท ความรู้สึกผิดหวังและเสียหน้าผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก

         หลานสาวที่เขาประคบประหงมเลี้ยงดูมาอย่างดีดุจไข่ในหิน ไม่เคยให้หยิบจับงานหนัก เงินทองข้าวของเครื่องใช้ทุกอย่างเขาประเคนให้ไม่เคยขาดตกบกพร่อง แต่เธอกลับเลือกที่จะโยนความหวังดีของเขาทิ้ง แล้วมาสวมผ้ากันเปื้อนเดินรับใช้คนอื่น แลกกับเงินค่าจ้างชั่วโมงละไม่กี่ร้อยบาทเนี่ยนะ

         เขาเห็นรอยยิ้มที่เธอส่งให้ไอ้พวกลูกค้าผู้ชายหน้าหม้อที่จ้องมองขาอ่อนของเธอ

         เขาเห็นเธอต้องคอยก้มหัวขอโทษเวลาที่เสิร์ฟอาหารช้า

         และเขาเห็นว่าใบหน้าหวานนั้นดูเหนื่อยล้าและอิดโรยมากแค่ไหน

         ทุกภาพที่ปรากฏแก่สายตา มันเหมือนมีดที่กรีดลงบนหัวใจและศักดิ์ศรีของความเป็นผู้ปกครองอย่างเขาจนเหวอะหวะ

         ‘อยากหนีจากฉันมากถึงขนาดต้องลดตัวไปทำอะไรแบบนี้เลยเหรอ เจ้าขา’

         กวินทร์กำมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เขาเข้าใจความหมายของการกระทำนี้ดี เจ้าขากำลังประกาศสงครามเย็นกับเขา เธอกำลังพยายามตัดสายป่านทางการเงิน เพื่อลบคำว่าผู้มีพระคุณออกจากความสัมพันธ์อันน่าอึดอัดนี้

         แต่มันไม่ง่ายอย่างนั้นหรอก...

         เธอประเมินความดื้อรั้นและความเผด็จการของกวินทร์ อัครกุล ต่ำเกินไป

         “ลุงชม” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบเย็น “เตรียมตัวกลับ คืนนี้ฉันจะไปรอเคลียร์บัญชีที่เพนต์เฮาส์”

         “ครับนาย” ลุงชมรับคำเสียงสั่น ลอบมองกระจกหลังด้วยความสงสารคุณหนูเจ้าขาจับใจ คืนนี้พายุลูกใหญ่คงได้พัดถล่มเพนต์เฮาส์จนราบเป็นหน้ากลองแน่ ๆ

**********************************