บทที่ 5 ปีกที่เริ่มขยับ 2

     เวลาเที่ยงคืนสิบห้านาที ประตูดิจิทัลของเพนต์เฮาส์ถูกปลดล็อค ร่างบางของเจ้าขาเดินลากเท้าเข้ามาภายในห้องอย่างหมดสภาพ ความเหนื่อยล้าจากการเรียนและการยืนทำงานติดต่อกันหลายชั่วโมง ทำให้เธอแทบจะทรงตัวไม่อยู่ หญิงสาวทิ้งกระเป๋าสะพายลงบนชั้นวางข้างประตู ก่อนจะถอดรองเท้าผ้าใบออกอย่างยากลำบาก

         ทันทีที่เธอเงยหน้าขึ้น สายตาก็ปะทะเข้ากับร่างสูงใหญ่ของคนที่ควรจะเข้านอนไปแล้ว นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟากลางห้องโถง

         กวินทร์อยู่ในชุดเสื้อคลุมอาบน้ำสีน้ำเงินเข้ม ผมที่เพิ่งสระยังคงเปียกชื้นเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบจ้องมองมาที่เธอราวกับเรดาร์ที่ล็อคเป้าหมาย ท่ามกลางแสงไฟสลัว บรรยากาศรอบตัวเขากดดันและเย็นเยียบจนเจ้าขารู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง

         “กลับดึกอีกแล้วนะ” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยทำลายความเงียบ

         “หนูไปทำรายงานกลุ่มมาค่ะ เพิ่งเสร็จ” เจ้าขาตอบเสียงเรียบ พยายามรักษาหน้ากากความเข้มแข็งเอาไว้ ทั้งที่ขาทั้งสองข้างสั่นระริกจากความเมื่อยล้า เธอเดินเลี่ยงทำท่าจะตรงไปยังห้องนอน

         “รายงานกลุ่มวิชาอะไร ถึงต้องไปทำที่ร้านอาหารยันเที่ยงคืน”

         ฝีเท้าของหญิงสาวสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็ง เจ้าขาค่อย ๆ หันกลับมามองใบหน้าดุดันของผู้ปกครองหนุ่ม ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ เขาไปรู้มาได้ยังไง

         กวินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเดินช้า ๆ เข้ามาหาคนโกหก นัยน์ตาสีรัตติกาลฉายแววผิดหวังและกรุ่นโกรธอย่างปิดไม่มิด

         “ตอบอามาสิจิณณพัต รายงานกลุ่มที่เธอว่า มันต้องใส่ผ้ากันเปื้อนเดินเสิร์ฟเหล้าให้ผู้ชายมองด้วยงั้นเหรอ”

         เจ้าขาเม้มริมฝีปากแน่น เมื่อรู้ว่าความลับแตก เธอจึงไม่จำเป็นต้องปิดบังอีกต่อไป หญิงสาวเชิดหน้าขึ้น สบตากับเขากลับอย่างไม่ลดละ

         “ใช่ค่ะ หนูไปทำงานพาร์ทไทม์มา แล้วยังไงคะ การทำงานหาเงินด้วยตัวเอง มันเป็นเรื่องน่าอายนักหรือไง”

         “มันไม่น่าอาย ถ้าเธอไม่ได้เป็นหลานของอา!” กวินทร์ตวาดเสียงกร้าว ความโกรธที่อัดอั้นมาหลายชั่วโมงระเบิดออก “อาเลี้ยงเธอมา ไม่เคยปล่อยให้อดอยาก เงินทองอาให้ใช้ไม่เคยขาด แล้วเธอทำแบบนี้ทำไม ทำไมต้องไปทำงานงก ๆ รับใช้คนอื่นให้เสียเกียรติ”

         “เกียรติงั้นเหรอคะ” เจ้าขาแค่นหัวเราะในลำคอ น้ำตาแห่งความอัดอั้นเริ่มคลอหน่วย “เกียรติของการเป็นตุ๊กตาในตู้โชว์ ที่ต้องรอให้คุณอามาป้อนข้าวป้อนน้ำ หรือเกียรติของการเป็นนกในกรงทอง ที่ขยับปีกบินไปไหนไม่ได้เพราะถูกสายป่านเงินของคุณอาล่ามเอาไว้กันแน่คะ”

         “เจ้าขา!” ชายหนุ่มกระชากเสียง คว้าต้นแขนของหญิงสาวเอาไว้แน่น “อย่ามาพูดจาประชดประชัน อาทำทุกอย่างก็เพื่อความสุขและความสบายของเธอ อาไม่อยากให้เธอต้องลำบากเหมือนตอนเด็ก ๆ อีก”

         “แต่หนูไม่ได้ต้องการความสบายจอมปลอมพวกนี้!” หญิงสาวสะบัดแขนออกสุดแรง แต่ไม่หลุด เธอตะโกนใส่หน้าเขาทั้งน้ำตา “หนูโตแล้วค่ะอาวิน! หนูไม่ใช่เด็กสิบขวบที่ต้องให้คุณอามาคอยจูงมือข้ามถนนอีกต่อไปแล้ว! หนูอยากมีชีวิตเป็นของตัวเอง อยากมีสิทธิ์เลือกชีวิตของตัวเอง ตราบใดที่หนูยังใช้เงินของคุณอา คุณอาก็จะเอาสถานะผู้ปกครองมาคอยขีดเส้นกั้น และอ้างความถูกต้องมาทำร้ายจิตใจหนูซ้ำแล้วซ้ำเล่า!”

         คำสารภาพที่พรั่งพรูออกมาจากปากของเจ้าขา เหมือนมีดปลายแหลมที่กรีดลงกลางใจของกวินทร์ เขาชะงักงัน แรงบีบที่ต้นแขนของเธอลดลง

         เธอรู้...เธอรู้ทุกอย่างว่าเขากำลังใช้คำว่าผู้ปกครองมาเป็นข้ออ้างในการผลักไสและกักขังเธอ

         “ถ้าเธออยากได้อิสระนัก...” กวินทร์เสียงสั่นพร่า นัยน์ตาคมกริบวูบไหวอย่างรุนแรง “ถ้าเธอรังเกียจเงินของอานัก แล้วเธอจะทำยังไง จะไปยืนเสิร์ฟอาหารคืนละสามร้อยบาท เพื่อจ่ายค่าเทอมเทอมละแสนงั้นเหรอ อย่าทำตัวเป็นเด็กไร้เดียงสาไปหน่อยเลยเจ้าขา โลกความจริงมันไม่ได้สวยงามแบบนั้นหรอกนะ”

         “หนูจะทำยังไงมันก็เรื่องของหนูค่ะ” เจ้าขาสวนกลับอย่างเด็ดเดี่ยว “หนูอาจจะเหนื่อย อาจจะลำบาก แต่หนูภูมิใจที่ได้ยืนด้วยขาของตัวเอง ดีกว่าต้องทนอยู่ในกรงทองที่มีแต่ความอึดอัด และต้องคอยมองดูคนที่หนู...คนที่หนู...”

         หญิงสาวกลืนก้อนสะอื้นลงคอ คำว่า ‘รัก’ จุกอยู่ที่ปาก แต่เธอเลือกที่จะไม่พูดมันออกไปให้เขาเหยียบย่ำอีก

         “คนที่หนูเคารพ...คอยผลักไสหนูราวกับหนูเป็นตัวน่ารำคาญ”

         กวินทร์มองหยาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มใส หัวใจของเขาเจ็บปวดราวกับถูกบีบอัด เขาไม่ได้รังเกียจเธอ เขาไม่ได้อยากผลักไสเธอ แต่เพราะเขากลัว...กลัวว่าความรู้สึกสกปรกในใจของเขาจะทำลายชีวิตที่สดใสของเธอ

         เขาแพ้แล้ว ราชสีห์ผู้หยิ่งผยองพ่ายแพ้ให้กับน้ำตาและความเด็ดเดี่ยวของหญิงสาวตรงหน้าอย่างราบคาบ

         ชายหนุ่มปล่อยมือออกจากต้นแขนของเธออย่างช้า ๆ ก้าวถอยหลังออกไปหนึ่งก้าวเพื่อสร้างระยะห่าง แววตาที่เคยแข็งกร้าวแปรเปลี่ยนเป็นความยอมจำนน

         “ถ้าการที่อาคอยดูแลปกป้องเธอ มันทำให้เธออึดอัดและรู้สึกเหมือนติดคุกขนาดนั้น” น้ำเสียงของเขาแหบแห้งและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “อาก็จะยอมถอย”

         เจ้าขาเงยหน้าขึ้นมองเขาทั้งน้ำตา

         “เธออยากทำงานพาร์ทไทม์หาเงินเองก็ตามใจ อาจะไม่ห้าม ไม่เข้าไปก้าวก่ายชีวิตของเธออีก” กวินทร์ฝืนพูดประโยคที่ทำร้ายตัวเองที่สุดออกไป “แต่มีข้อแม้เดียว เธอต้องดูแลตัวเองให้ดี ถ้ามีอันตรายอะไร เธอต้องยอมให้อาเข้าไปช่วย นี่คือคำขาดในฐานะผู้ปกครอง...ครั้งสุดท้าย”

         พูดจบ ชายหนุ่มก็หันหลังเดินกลับเข้าห้องนอนของตัวเองไปอย่างรวดเร็ว ปิดประตูล็อคกลอนเงียบสนิท ทิ้งให้เจ้าขายืนร้องไห้อยู่กลางห้องโถงเพียงลำพัง

         กรงทองถูกเปิดออกแล้ว ปีกเล็ก ๆ ของนกน้อยได้รับอิสระอย่างที่ต้องการ

         แต่มันกลับเป็นอิสระที่แลกมาด้วยความร้าวรานของหัวใจทั้งสองดวง เส้นกั้นบาง ๆ ระหว่างพวกเขากำลังถูกขีดให้หนาขึ้นและห่างออกไปทุกทีโดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่าความห่างเหินนี้จะนำพายุลูกใหญ่ที่รุนแรงกว่าเดิมเข้ามาทดสอบความรักของพวกเขาในอีกไม่ช้า