บทที่ 4 ภาพสะท้อนในแก้วเหล้า 1

     ค่ำคืนในกรุงเทพมหานครยังคงพลุกพล่านและเต็มไปด้วยแสงสี ทว่าภายในคลับส่วนตัวระดับวีไอพีบนชั้นดาดฟ้าของโรงแรมหรูย่านเพลินจิต บรรยากาศกลับเงียบสงบและเป็นส่วนตัวอย่างยิ่ง แสงไฟสีเหลืองนวลตาสะท้อนกับแก้วคริสตัลเจียระไนบนเคาน์เตอร์บาร์หินอ่อนสีดำขลับ เคล้าคลอด้วยเสียงเพลงแจ๊สที่เปิดคลอเบา ๆ

         กวินทร์นั่งอยู่ที่มุมมุมหนึ่งของโซฟาหนังแท้สีน้ำตาลเข้ม เสื้อสูทตัวนอกถูกถอดพาดไว้กับพนักพิง เนคไทถูกปลดออกจนหลุดลุ่ย แขนเสื้อเชิ้ตพับขึ้นลวก ๆ เผยให้เห็นท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและเส้นเลือดที่ปูดโปน ชายหนุ่มหมุนแก้วบรรจุซิงเกิลมอลต์วิสกี้ในมือไปมา ดวงตาคมกริบเหม่อมองก้อนน้ำแข็งทรงกลมที่กำลังละลายช้า ๆ ราวกับกำลังใช้มันเป็นจุดรวมสติที่แตกกระเจิงของตนเอง

         ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะเตี้ยกระจกใส คือร่างสูงโปร่งของนายแพทย์หนุ่มผู้มีใบหน้าหล่อเหลาและบุคลิกสุขุมนุ่มลึก ‘หมอภัค’ หรือ นพ. ภควัต ศัลยแพทย์ฝีมือดีและเจ้าของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่คบหากับกวินทร์มาตั้งแต่สมัยเรียนมัธยม

         หมอภัคขยับแว่นสายตากรอบเงินให้เข้าที่ นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนหลังเลนส์ใสมองเพื่อนรักที่เอาแต่นั่งกระดกเหล้าเงียบ ๆ มาเกือบชั่วโมงแล้วด้วยแววตาระอาใจ

         “ถ้ามึงนัดกูมาเพื่อมานั่งดูมึงเมาเงียบ ๆ แบบนี้ กูจะกลับไปตรวจชาร์ตคนไข้ต่อแล้วนะ”

         หมอภัคเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความกวนประสาทอยู่ในที

         “โรงพยาบาลกูมีเคสผ่าตัดรออยู่ ไม่ได้ว่างมานั่งดมกลิ่นวิสกี้กับประธานบริษัทอสังหาฯ ที่จู่ ๆ ก็สติแตกหรอกนะ”

         กวินทร์ชะงักมือที่กำลังจะยกแก้วขึ้นดื่ม เขาปรายตามองเพื่อนสนิท ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ วางแก้วคริสตัลลงบนโต๊ะเสียงดัง

         กึก

         “กูไม่ได้สติแตก กูแค่หงุดหงิด” กวินทร์เถียงคอเป็นเอ็น แม้สภาพของเขาในตอนนี้จะดูย้อนแย้งกับคำพูดอย่างสิ้นเชิง

         “หงุดหงิดเรื่องอะไร หุ้นตก ผู้ถือหุ้นงี่เง่า หรือว่า...”

         หมอภัคหรี่ตามองอย่างจับผิด มุมปากยกยิ้มรู้ทัน “เรื่องเด็กในอุปการะของมึง”

         รังสีอำมหิตแผ่กระจายออกจากร่างของกวินทร์ทันทีที่ได้ยินคำนั้น เขาขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน ภาพใบหน้าหวาน ๆ ที่เชิดขึ้นอย่างดื้อรั้นท้าทาย พร้อมกับคำพูดตอกหน้าของเจ้าขาเมื่อเย็น ยังคงดังก้องอยู่ในหัว

        ‘อาต่างหากที่กำลังล้ำเส้นความสุขของหนูอยู่’

         “ยายเด็กนั่นชักจะปีนเกลียวหนักขึ้นทุกวัน”

         กวินทร์เริ่มระบายความอัดอั้นออกมา น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือไปด้วยความกรุ่นโกรธ

         “วันนี้กูอุตส่าห์ขับรถไปรับถึงมหาลัย แต่กลับไปยืนยิ้มระรื่นให้ไอ้เด็กผู้ชายหน้าจืดที่ไหนก็ไม่รู้ พอเตือนด้วยความหวังดี ก็หาว่ากูไปตีกรอบกักขัง ไปล้ำเส้นความสุข มึงคิดดูสิไอ้ภัค กูทำผิดตรงไหน กูเป็นผู้ปกครอง กูก็ต้องห่วงความปลอดภัยป่าววะ!”

         หมอภัคเอนหลังพิงพนักโซฟา ยกแขนขึ้นกอดอก ฟังคำแก้ตัวที่ยืดยาวของเพื่อนรักแล้วก็อดไม่ได้ที่จะหลุดเสียงหัวเราะหึออกมาเบา ๆ

         “มึงขำอะไร” กวินทร์ตวัดสายตาขวางใส่

         “กูขำความหน้าด้านของมึงไงไอ้กวินทร์” หมอภัคตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ แต่เจ็บแสบถึงทรวง “มึงบอกว่ามึงไปรับเธอเพราะความเป็นห่วง แต่เท่าที่กูฟัง มึงไม่ได้ห่วงความปลอดภัยเธอเลย มึงแค่ทนไม่ได้ที่เห็นเธอไปยิ้มให้ผู้ชายคนอื่นต่างหาก”

         “ไม่ใช่โว้ย! กูแค่มองออกว่าไอ้เด็กนั่นมันไว้ใจไม่ได” กวินทร์ปฏิเสธเสียงแข็ง

         “อ้อ เหรอ...” ศัลยแพทย์หนุ่มเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง “แล้วที่มึงไปทำตัวกร่าง ประกาศศักดาข่มขู่เด็กมหาลัย ลากแขนหลานสาวตัวเองขึ้นรถ แล้วมานั่งกระดกเหล้าหัวฟัดหัวเหวี่ยงอยู่เนี่ย ภาษาแพทย์เขาไม่ได้เรียกว่าอาการห่วงใยของผู้ปกครองหรอกนะเว้ย”

         หมอภัคโน้มตัวมาข้างหน้า ประสานมือไว้บนโต๊ะ นัยน์ตาสบเข้ากับดวงตาคมกริบของเพื่อนรักอย่างจริงจัง

         “ภาษาชาวบ้านเขาเรียกว่า ‘หมาหวงก้าง’ และถ้าพูดให้ตรงกว่านั้น คือมึงกำลัง ‘หึง’ เขาจนหน้ามืดตามัวต่างหาก”

         “ไอ้ภัค!” กวินทร์กระแทกเสียงลั่น “มึงอย่ามาพูดหมา ๆ แบบนี้นะโว้ย เจ้าขาเป็นลูกของไอ้พล เป็นหลานที่กูรับปากจะดูแล กูไม่มีทางคิดอกุศลกับเด็กที่กูเลี้ยงมาสิบเอ็ดปีหรอก”

         “งั้นมึงก็ตอบกูมาสิกวินทร์” หมอภัคไม่สะทกสะท้านต่อแรงอารมณ์ของเพื่อน เขายังคงไล่ต้อนอย่างเยือกเย็น “ถ้ามึงคิดกับเธอแค่หลานจริง ๆ ทำไมมึงต้องเดือดร้อนขนาดนี้เวลาเห็นเธอใกล้ชิดกับผู้ชายวัยเดียวกัน ทำไมมึงถึงปล่อยให้เธอไปมีชีวิตวัยรุ่นแบบที่เด็กอายุยี่สิบเอ็ดควรจะมีไม่ได้ ทำไมมึงถึงอยากจะขังเธอไว้ในเพนต์เฮาส์ของมึงคนเดียว”

         คำถามเป็นชุดของหมอภัค ราวกับเข็มฉีดยาที่แทงทะลุเปลือกนอกอันแข็งแกร่งของมาเฟียอสังหาฯ กวินทร์อ้าปากจะเถียง แต่คำพูดกลับจุกอยู่ที่ลำคอ ภาพของเจ้าขาในชุดเดรสสายเดี่ยวรัดรูป กลิ่นหอมหวานของวานิลลา และสัมผัสจากริมฝีปากอวบอิ่มที่เขาเกือบจะพ่ายแพ้เมื่อตอนเย็น มันตีวนอยู่ในหัวจนเขาไม่อาจหลอกตัวเองได้อีกต่อไป

         เขาไม่ได้มองเธอเป็นหลานมานานแล้ว นานแค่ไหนก็ไม่รู้ แต่ที่แน่ ๆ คือทุกครั้งที่เห็นเธอเติบโตสวยสะพรั่งขึ้น สัญชาตญาณความเป็นชายของเขามันก็ร้องตะโกนเรียกร้องอยากจะครอบครองเธออย่างบ้าคลั่ง