บทที่ 6 ผู้พิทักษ์ในเงามืด 1

     หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป...

         เพนต์เฮาส์หรูบนชั้นสูงสุดของ The Cloud Residence ที่เคยกว้างขวาง บัดนี้กลับดูเวิ้งว้างและอ้างว้างจนน่าใจหาย ความเงียบสงัดโรยตัวปกคลุมไปทั่วทุกตารางนิ้ว แม้แต่เสียงเครื่องปรับอากาศก็ยังดูดังเกินไปในความรู้สึกของกวินทร์

         ชายหนุ่มวัยสี่สิบสองปีนั่งเอนหลังพิงพนักโซฟาตัวใหญ่ในห้องรับแขก นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาทอดมองไปยังบานประตูห้องนอนฝั่งซ้ายที่ยังคงปิดสนิท...ห้องของเจ้าขา

         ตั้งแต่คืนที่ทะเลาะกันอย่างรุนแรงจนนำไปสู่การเปิดกรงทองให้หลานสาวตัวแสบออกไปโบยบิน ความสัมพันธ์ของพวกเขาก็เข้าสู่สภาวะสงครามเย็นอย่างสมบูรณ์แบบ

         เจ้าขาตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อไปมหาวิทยาลัย และกลับมาในเวลาเลยเที่ยงคืนหลังจากเลิกงานพาร์ทไทม์ที่ร้านอาหาร เธอหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับเขาในทุกวิถีทาง แม้แต่ในวันหยุดเสาร์อาทิตย์ เธอก็หมกตัวอยู่ในห้องสมุดหรือไปขลุกอยู่ที่หอพักของยิหวา

         กวินทร์เองก็รักษาสัจจะ เขาไม่เข้าไปก้าวก่าย ไม่ดุด่า ไม่ส่งคนขับรถไปรับส่ง และทำตัวราวกับเป็นเพียงวิญญาณเจ้าที่ที่คอยเฝ้ามองเธออยู่ห่าง ๆ ห่างจนหัวใจของเขาเจ็บปวดร้าวลึก

         ‘คิดถึง...’

         ความรู้สึกนี้มันชัดเจนจนเขาไม่อาจปฏิเสธได้ กลิ่นหอมหวานของวานิลลาที่เคยอบอวลอยู่ในห้องเริ่มจางหายไป เช่นเดียวกับรอยยิ้มและเสียงเจื้อยแจ้วที่เขาเคยรำคาญนักรำคาญหนา แต่พอขาดมันไป โลกสีเทาของเขาก็ยิ่งมืดมนลงไปอีก

         กวินทร์ยกมือขึ้นนวดขมับที่เต้นตุบ ๆ จากอาการพักผ่อนไม่เพียงพอ เขาหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาเปิดดูภาพจากกล้องวงจรปิดที่ซ่อนอยู่ในรถตู้คันที่ลุงชมใช้ขับตามดูเจ้าขาอยู่ห่าง ๆ ทุกวัน

         หน้าจอแสดงภาพหญิงสาวในชุดผ้ากันเปื้อนกำลังยืนเช็ดโต๊ะอาหารด้วยความขะมักเขม้น ใบหน้าหวานดูเหนื่อยล้าแต่ก็ยังคงความมุ่งมั่นเอาไว้ กวินทร์ลูบนิ้วหัวแม่มือลงบนหน้าจอเบา ๆ ราวกับจะสัมผัสพวงแก้มใสนั้น

         “ดื้อนักนะ...” เขาพึมพำเสียงแผ่ว “เมื่อไหร่จะเลิกพยศแล้วกลับมาซบอกอาสักที”

******************************************

         บรรยากาศคืนวันศุกร์คึกคักเป็นพิเศษ เสียงดนตรีแจ๊สสดคลอเคล้าไปกับเสียงพูดคุยของลูกค้ากระเป๋าหนัก เจ้าขาเดินถือถาดเครื่องดื่มไปเสิร์ฟตามโต๊ะต่าง ๆ อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย แม้เรียวขาจะปวดร้าวจากการยืนต่อเนื่องมาหลายชั่วโมง แต่ความหยิ่งในศักดิ์ศรีที่เปี่ยมล้นอยู่ในอก ทำให้เธอกัดฟันสู้ไม่ยอมปริปากบ่น

         “น้องคนสวย โต๊ะวีไอพีสามขอแชมเปญเพิ่มขวดนึง” ผู้จัดการร้านเดินมาสั่งงานด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “บริการดี ๆ นะ โต๊ะนั้นเป็นลูกค้าระดับซูเปอร์วีไอพี ทิปหนักมาก”

         “รับทราบค่ะผู้จัดการ”

         เจ้าขารับคำ ก่อนจะจัดเตรียมแชมเปญราคาหลักหมื่นลงในถังน้ำแข็ง แล้วเดินตรงไปยังโซนโซฟากำมะหยี่สีแดงที่ถูกกั้นเป็นสัดส่วนเพื่อความเป็นส่วนตัว

         ที่โต๊ะนั้นมีกลุ่มชายหนุ่มวัยทำงานหน้าตาดีแต่งตัวหรูหรานั่งอยู่ประมาณสี่คน หนึ่งในนั้นคือไฮโซปอนด์ นักธุรกิจหนุ่มรุ่นใหม่ที่มักจะปรากฏตัวตามหน้าข่าวสังคมไฮโซบ่อย ๆ เขาเอนหลังพิงโซฟา สายตากรุ้มกริ่มจ้องมองร่างอรชรของพนักงานเสิร์ฟสาวที่กำลังรินแชมเปญให้อย่างไม่วางตา

         “แชมเปญได้แล้วค่ะ ขอให้อร่อยนะคะ” เจ้าขาเอ่ยตามสคริปต์ รินเครื่องดื่มเสร็จก็เตรียมจะถอยหลังกลับ

         ทว่าฝ่ามือหนาของไฮโซปอนด์กลับเอื้อมมาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กของเธออย่างจาบจ้วง

         “เดี๋ยวสิน้องสาว จะรีบไปไหนล่ะ” ไฮโซหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปาก ออกแรงดึงให้ร่างบางถลาเข้ามาใกล้ “มานั่งดื่มเป็นเพื่อนพี่สักแก้วสิ คืนนี้พี่เหมาทิปให้ไม่อั้นเลย”

         เพื่อนร่วมโต๊ะของเขาส่งเสียงผิวปากเชียร์อย่างสนุกสนาน

         หากเป็นผู้หญิงคนอื่นที่หวังเงินทิป หรือเป็นเด็กสาวที่อ่อนแอขี้กลัว คงจะสั่นเป็นลูกนกและทำอะไรไม่ถูก

         แต่สำหรับจิณณพัต เด็กสาวที่เติบโตมาภายใต้การดูแลของราชสีห์อย่างกวินทร์ เธอถูกหล่อหลอมให้มีความเด็ดเดี่ยวและหยิ่งทะนงเกินกว่าจะยอมก้มหัวให้กับการคุกคามชั้นต่ำแบบนี้

         นัยน์ตากลมโตที่เคยอ่อนหวาน บัดนี้วาวโรจน์ขึ้นด้วยความขุ่นเคืองและแข็งกร้าว เจ้าขาไม่ได้กรีดร้อง เธอไม่ได้แสดงความหวาดกลัวให้พวกมันได้ใจ หญิงสาวสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมอย่างแรงจนหลุด ก่อนจะยืดตัวตรง เชิดหน้าขึ้นจ้องตากับไฮโซปอนด์อย่างไม่ลดละ

         “กรุณาให้เกียรติด้วยค่ะ” น้ำเสียงของเจ้าขาเย็นเยียบและเฉียบขาด “ที่นี่ขายอาหารและเครื่องดื่ม ไม่ได้ขายบริการนั่งดริ้งก์ ถ้าคุณลูกค้าต้องการเพื่อนดื่ม เชิญไปหาที่คลับเลานจ์ถนนเส้นถัดไปค่ะ ไม่ใช่ที่นี่”

         คำพูดตอกกลับที่ตรงไปตรงมาและไร้ความเกรงกลัว ทำเอาเพื่อนร่วมโต๊ะถึงกับหน้าเหวอ ส่วนไฮโซปอนด์หน้าม้านไปทันที ความเสียหน้าที่ถูกพนักงานเสิร์ฟธรรมดา ๆ ปฏิเสธแถมยังสั่งสอนต่อหน้าเพื่อนฝูง ทำให้ความโกรธแล่นริ้วขึ้นหน้า

         “นี่เธอรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร!” ไฮโซปอนด์ผุดลุกขึ้นยืนตวาดลั่นร้าน ชี้หน้าหญิงสาว “ฉันเป็นลูกค้าระดับวีไอพีของที่นี่นะ กล้าดียังไงมาปากดีใส่ฉัน เรียกผู้จัดการมาเดี๋ยวนี้ ฉันจะให้ไล่เธอออก”

         ลูกค้าโต๊ะรอบ ๆ เริ่มหันมามองด้วยความสนใจ ยิหวาที่เห็นเหตุการณ์รีบวิ่งหน้าตื่นเข้ามาขวางหน้าเพื่อนรักเอาไว้ทันที

         “ขอโทษค่ะคุณลูกค้า เพื่อนหนูเพิ่งมาทำงานใหม่ อาจจะพูดจาไม่เข้าหูไปบ้าง” ยิหวาพยายามไกล่เกลี่ย

         “ไม่ต้องไปขอโทษมันยิหวา เราไม่ได้ทำอะไรผิด” เจ้าขาดึงแขนเพื่อนกลับมา เธอยังคงจ้องหน้าลูกค้ารายนั้นด้วยความดื้อรั้น ไม่ยอมก้มหัวให้ “ถ้าการเป็นวีไอพีแล้วทำให้คุณคิดว่าจะมีสิทธิ์ล่วงละเมิดพนักงานยังไงก็ได้ล่ะก็ เชิญเรียกผู้จัดการมาไล่ฉันออกได้เลยค่ะ เพราะฉันก็ไม่อยากบริการคนไร้มารยาทแบบคุณเหมือนกัน”

         “นังเด็กนี่!”

         ไฮโซปอนด์ง้างมือขึ้นเตรียมจะสั่งสอนเด็กปากดี แต่ก่อนที่เหตุการณ์จะบานปลายไปมากกว่านั้น...

         “หยุดเดี๋ยวนี้นะครับคุณปอนด์!”

         เสียงตะโกนลั่นของผู้จัดการร้านที่วิ่งกระหืดกระหอบหน้าซีดเผือดเข้ามา ทำเอาทุกคนชะงัก ผู้จัดการไม่ได้วิ่งมาด่าพนักงานของตัวเอง แต่เขากลับรีบมายืนขวางหน้าเจ้าขาเอาไว้ราวกับกำลังปกป้องของล้ำค่า

         “มีอะไรคุณผู้จัดการ” ไฮโซปอนด์ลดมือลง แต่อารมณ์ยังคุกรุ่น “พนักงานของคุณมันปากดีใส่ผม ล่วงเกินผม ผมขอสั่งให้คุณไล่มันออกเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นผมจะแบนร้านคุณ”

         ผู้จัดการร้านกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ เขากำสมาร์ตโฟนในมือแน่น หน้าจอเพิ่งวางสายจาก ‘เบอร์ทรงอิทธิพล’ ที่ทำเอาเขาขนหัวลุกเมื่อไม่กี่วินาทีก่อนหน้านี้

         “ผมคงทำตามที่คุณปอนด์ขอไม่ได้ครับ” ผู้จัดการสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำเอาคนทั้งร้านตกตะลึง “และผมต้องขอเชิญคุณปอนด์ออกจากร้านของผมเดี๋ยวนี้ครับ และรบกวนอย่ากลับมาใช้บริการที่นี่อีก”

         “ห๊ะ! ว่าไงนะ!” ไฮโซปอนด์เบิกตากว้าง “นี่คุณกล้าไล่ผมเพื่อปกป้องพนักงานเสิร์ฟกระจอก ๆ คนเดียวนิเนี่ยนะ คุณรู้ไหมว่าผมเป็นใคร”

         “ผมทราบครับว่าคุณเป็นใคร” ผู้จัดการตอบเสียงสั่น แต่พยายามทำใจดีสู้เสือ “แต่คุณคงไม่ทราบ ว่าเมื่อกี้ท่านประธานกวินทร์ อัครกุล เจ้าของที่ดินและตึกทั้งหมดในย่านนี้ เพิ่งจะสายตรงมาหาผมด้วยตัวเอง ท่านบอกว่า ถ้าผมไม่ไล่คนที่กล้าแตะต้องผู้หญิงของท่านออกจากร้านภายในหนึ่งนาที ท่านจะยกเลิกสัญญาเช่าร้านผมในวันพรุ่งนี้ทันทีครับ”