บทนำ

บทนำ

บางครั้งความรักก็มักจะเกิดขึ้นโดยที่ไม่ทันให้ใครได้ตั้งตัว แม้ว่า จะถูกคน แต่หาก ผิดที่ ผิดเวลา ทุกอย่างก็ล้วนเป็นไปได้ยาก…

 

เสียงเครื่องยนต์กระบะดังขึ้นหน้าสำนักงานอำเภอดอนเจดีย์ในเช้าวันจันทร์ที่อากาศกำลังร้อนจัด วายุเงยหน้าจากเอกสารที่กำลังตรวจ ก่อนจะเห็นร่างสูงของเพื่อนสนิทเดินลงจากรถพร้อมหญิงสาวร่างเล็กในชุดนักศึกษาคนหนึ่งที่ดูมีชีวิตชีวาจนตัดกับบรรยากาศเงียบขรึมของสถานที่ราชการ

“ไงมึง ไอ้วายุ!” ครามตะโกนเรียกพร้อมรอยยิ้มกว้าง “ว่างไหมวะ กูมีเรื่องจะรบกวนมึงน่ะ กูเอาแก้วตาดวงใจมาฝาก”

วายุขมวดคิ้วพลางพับแฟ้มในมือ

“อะไรมึงอีกล่ะ คราวก่อนฝากหมามา ไอ้ตัวนั้นยังอยู่โรงพักอยู่เลย มาแล้วมึงก็ไปเอามันกลับไปด้วย”

“อันนี้ไม่ใช่หมา แต่เป็นหลานสาวกูเอง ชื่อน้ำขิง” ครามยกมือดันร่างเล็กให้เดินมาข้างหน้า “จะมาฝึกงานที่อำเภอมึงหนึ่งเทอม ที่กูบอกไว้ครั้งก่อนน่ะ”

“หลาน?” วายุหรี่ตา มองหญิงสาวตรงหน้าที่กำลังยกมือไหว้อย่างเรียบร้อย

“สวัสดีค่ะ ปลัดวายุ หนูชื่อน้ำขิง… อยู่ปีสี่แล้วค่ะ”

เสียงใสชัดถ้อยคำพร้อมรอยยิ้มหวานนั้นทำให้บรรยากาศห้องทำงานดูสดใสขึ้นทันที แต่คนฟังกลับยังสีหน้าเรียบเฉย

“เด็กฝึกงานที่ทำเรื่องมาเมื่อเดือนก่อนเหรอ” วายุพูดเสียงเรียบ “มึงแน่ใจเหรอว่าหลานมึงจะอยู่ได้? ที่นี่ไม่ใช่กรุงเทพนะไอ้คราม ไม่มีคาเฟ่ ไม่มีแอร์เย็น ๆ มีแต่ชาวบ้านกับงานเอกสารนะ” ประโยคแรกพูดกับหญิงสาว ก่อนจะหันมาถามเพื่อนเป็นประโยคหลัง

“มึงนี่ก็พูดไป กูรู้จักหลานกูดี เด็กมันตั้งใจ กูอยากให้มันได้เรียนรู้การทำงานจริง ยังไงมึงก็ช่วยดู ๆ มันหน่อย เห็นแก่เพื่อนเถอะ”

“เหอะ…” ปลัดหนุ่มพ่นลมหายใจเบา ๆ “ฉันไม่ค่อยชอบเด็กพูดมากนักนะ”

“อาปลัดไม่ต้องห่วงค่ะ” น้ำขิงพูดขึ้นอย่างมั่นใจ “หนูจะไม่พูดมากจนรบกวนงานแน่นอน นอกจากอาเหงาอยากให้หนูคุยเป็นเพื่อน”

คำตอบนั้นทำให้ครามถึงกับหัวเราะลั่น

“เห็นไหมวะ เด็กมันฉลาดกว่าที่คิด”

วายุเหลือบตามองหญิงสาวตรงหน้าอีกครั้ง เธอยิ้มให้เขาอย่างจริงใจ รอยยิ้มที่ดูสดใสแต่ไม่จืดชืดทำให้หัวใจเขาสะดุดแปลก ๆ แต่ก็รีบปัดความรู้สึกนั้นทิ้งทันที

“เอาเถอะ อยู่ที่นี่ก็ทำตามกฎ อย่าให้ฉันต้องคอยตามเก็บงาน เข้าใจไหม”

“เข้าใจค่ะ อาปลัด!” น้ำขิงตอบอย่างร่าเริงจนเขาเผลอยิ้ม

ครามพยักหน้าพอใจ

“งั้นฝากด้วยนะเพื่อน กูไว้ใจมึงที่สุดแล้ว”

วายุถอนหายใจเบา ๆ มองทั้งสองเดินไปยกสัมภาระมาวางที่ห้องทำงานของเขาอย่างจำยอม เมื่อตกลงกันได้ว่าพวกเขาเลือกให้น้ำขิงเริ่มงานตั้งแต่วันนี้เลย

“เห้อออ คิดถูกไหมวะเนี่ย… ถ้าต้องอยู่กับเด็กพูดมากแบบนี้ทั้งเทอม กูประสาทกินแน่…”

วายุไม่ชอบเด็กเลยสักคน ไม่ว่าจะอายุเท่าไรก็ตาม เพราะว่าเด็กคนเดียวที่เขาชอบก็มีแค่เจ้าพีทหลานชายของเขา ลูกของหมอองศาคนเดียวเท่านั้นที่เขารักและเล่นด้วยได้ ส่วนคนอื่นนั้นเขาแทบไม่อยากเข้าใกล้เลยสักนิด

แต่ดูเหมือนว่าเขาจะลืมไปว่าหลานของเพื่อนตัวเองคนนี้ไม่ใช่เด็กเล็ก ๆ เหมือนหลานชายเขาเสียหน่อย… เธอโตมากพอจะทำให้ตาเฒ่าอย่างเขาใจสั่นได้แล้วด้วยซ้ำไป

 

วันแรกของการฝึกงานในอำเภอดอนเจดีย์เริ่มต้นด้วยเสียงพัดลมเก่า ๆ หมุนครืดคราดสู้แดดร้อนจัดที่แผดลงหลังคาสังกะสีของสำนักงาน น้ำขิงในชุดนักศึกษาตัวโคร่งสุภาพยืนยิ้มแป้นอยู่หน้าห้องปลัด เหงื่อซึมตรงขมับแต่แววตายังเต็มไปด้วยประกายตื่นเต้น

“เข้ามาสิ จะยืนยิ้มอยู่หน้าห้องอีกนานไหม”

เสียงเรียบ ๆ ดังขึ้นจากในห้องทำเอาคนตัวเล็กสะดุ้งเล็กน้อย

“ค่าาา” น้ำขิงตอบเสียงใส ก่อนจะเปิดประตูเข้าไปอย่างกระตือรือร้นจนเกือบชนโต๊ะทำงาน

ปลัดวายุในเสื้อเชิ้ตแขนพับขึ้นเหนือข้อศอกเงยหน้าขึ้นจากเอกสาร มองเด็กสาวตรงหน้าที่กำลังยืนยิ้มแบบคนเพิ่งถูกรางวัลที่หนึ่ง

“ชื่ออะไรนะเรา” เขาถามเสียงเรียบ ทั้งที่รู้อยู่แล้วจากแฟ้มของคราม แต่ถามเพราะมารยาท… และก็อยากฟังเสียงเธอพูดอีกหน่อย

“น้ำขิงค่ะ!” เธอตอบพลางยกมือไหว้อย่างสดใส “แต่ถ้าพี่ปลัดจะเรียกว่าขิงเฉย ๆ ก็ได้นะคะ ฟังดูอบอุ่น เป็นกันเองดีออก เราจะได้สนิทกันไว ๆ ไงคะ”

วายุชะงัก ปากอ้าเหมือนจะพูดอะไรสักอย่างแต่กลับพูดไม่ออก ร้อน ๆ หนาว ๆ อย่างบอกไม่ถูก ไม่รู้ว่าเพราะแดดหรือเพราะเสียงหวาน ๆ ที่เรียกสรรพนามแสนธรรมดาอย่าง พี่ปลัด จากปากเด็กตรงหน้าเมื่อครู่

“ไม่ต้องมาเรียกพี่!” เขาพูดเสียงเข้มจนหญิงสาวใจหวิว “อย่ามาทำตัวสนิทสนม จำไว้นะ ที่นี่มีระบบอาวุโส”

“ค่า ปลัดวายุ” น้ำขิงลากเสียงยาว แววตาเจ้าเล่ห์ปนขำ “หนูจะจำไว้ค่ะ”

เขาถอนหายใจเหมือนคนพยายามไม่หงุดหงิดกับแมวที่ปีนโต๊ะมาแกล้งเล่นเอกสาร

“ไปนั่งโต๊ะโน่น จะได้เริ่มงาน”

“ค่ะ ปลัดวายุที่ใจดีที่สุดในอำเภอ”

“หยุดพูดก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจไม่ให้ฝึกงานกับฉัน จัดเรียงเอกสารตรงนั้นตามหมู่ให้ที”

“ได้ค่ะ”

น้ำขิงเดินยิ้ม ๆ ไปที่โต๊ะมุมห้อง หยิบแฟ้มงานมาจัดเรียงอย่างตั้งใจ เธอขยับทุกอย่างด้วยความตื่นเต้นเหมือนเด็กได้ของเล่นใหม่ ทุกครั้งที่เขาเงยหน้ามองก็เห็นเธออมยิ้มอยู่ตลอด ไม่รู้ยิ้มให้ใครหรือยิ้มเพราะอะไร

ไม่ถึงครึ่งวันเสียง โครม! ดังลั่นขึ้นกลางห้อง แฟ้มเอกสารกองใหญ่ที่เธอถือไว้หล่นกระจายเต็มพื้น ใบเอกสารปลิวว่อนเหมือนหิมะกระดาษ

“ว๊าย! ตายแล้ว หนูขอโทษค่ะ!” น้ำขิงรีบก้มเก็บอย่างลนลาน

วายุลุกขึ้นจากเก้าอี้ เสียงหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็ไม่ได้ลุกไปช่วยเพราะเห็นว่าอีกคนไม่ได้บาดเจ็บ

“ทำอะไรของเธอเนี่ย ไม่ดูให้ดีเลยเหรอ เอกสารพวกนี้เป็นของราชการนะ ไม่ใช่ใบปลิวแจกตลาดนัด!”

น้ำขิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนเงยหน้าขึ้นมายิ้มหวาน แม้ในใจจะหวั่นไม่น้อย แต่ก็ทำใจดีสู้เสือ

“หนูขอโทษจริง ๆ ค่ะ หนูจะรีบเก็บให้อยู่ในสภาพเดิมแน่นอนค่ะ”

น้ำเสียงจริงจังแต่แววตายังใสซื่อ ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจอีกครั้ง

“อืม… งั้นรีบเก็บ แล้วไปเรียงใหม่ให้ถูกนะ อย่าให้มีผิดลำดับเด็ดขาด”

“รับทราบค่ะ!” เธอตอบร่าเริงเหมือนคนได้รับภารกิจลับของชาติ

เขายืนมองอยู่ครู่หนึ่ง เห็นเธอพยายามจัดเรียงเอกสารอย่างตั้งใจ แม้ลมจากพัดลมเก่าจะพัดให้ปลิวซ้ำ เธอก็ยังก้มเก็บต่อไม่บ่นสักคำ

เอาจริงแฮะ… วายุคิดในใจ

มือที่ถือปากกาหยุดเขียนโดยไม่รู้ตัว ดูเหมือนว่าเด็กพูดมากคนนี้ไม่เหมือนที่เขาคิดไว้เลยสักนิด ไม่มีอาการเบื่อหน่าย ไม่มีบ่นว่าเหนื่อย มีแต่รอยยิ้มกับเสียงใส ๆ ที่ฟังดูสดใสจนเขาอดเผลอยิ้มมุมปากไม่ได้

“เสร็จแล้วค่ะ!” น้ำขิงเงยหน้าขึ้นบอกเสียงดัง ใบหน้าเปื้อนเหงื่อแต่ตาเป็นประกาย

“ดี…” เขาพูดเบา ๆ แล้วรีบกลับมาทำหน้าเรียบเหมือนเดิม “คราวหน้าก็ระวังให้ดี เข้าใจไหม”

“เข้าใจค่ะ พี่ปลัดวายุ” เธอยิ้มกว้างจนแก้มป่อง

“บอกว่าอย่าเรียกว่าพี่ไง!”

ตอนนี้เธอไม่รู้เลยว่า ขณะที่เธอยิ้มอยู่นั้น คนที่บอกว่าไม่ชอบเด็กพูดมากกลับต้องแอบเบือนหน้าไปอีกทาง เพราะรู้สึกเหมือนหัวใจมันกำลังทำงานหนักเกินจำเป็น