บทที่ 1/1

เสียงเพลงดังกระหึ่มไปทั่วทั้งผับ เรียกให้คนหนุ่มสาวที่เข้ามาใช้บริการสถานบันเทิงลุกขึ้นเต้นสนุกไปกับเสียงเพลง เว้นก็แต่ขนิษฐาที่ขอตัวออกมาเข้าห้องน้ำจากเพื่อนๆ เมื่อรู้สึกว่าตนดื่มเยอะจนอยากเข้าห้องน้ำ หญิงสาวเดินเบียดผู้คนจนหลุดออกมาในที่โล่งก่อนจะก้าวเดินตรงไปยังทางไปห้องน้ำ แม้จะรู้สึกว่าตนเดินโซเซเล็กน้อยแต่ก็พอจะพาตัวเองเดินไปถึงห้องน้ำได้ ทว่าระหว่างที่เธอกำลังเดินไปตามทางที่ตรงไปยังห้องน้ำก็ถูกผู้ชายคนหนึ่งเดินชนเข้าจนเซถอยหลังไปชนกับกำแพงติดกับทางเดิน ตามมาด้วยร่างสูงของชายหนุ่มที่เดินชนคร่อมไว้เพื่อล็อกไม่ให้เธอเดินหนี ไม่รีรออีกฝ่ายพยายามก้มจูบ เธอเบี่ยงหน้าหลบด้วยความไม่พอใจแกมรังเกียจยิ่งหนักขึ้นก็เมื่ออีกฝ่ายใช้มือดันขาของเธอให้เกี่ยวกับต้นขาของเขาพลางถกปลายกระโปรงเดรสที่มันสั้นอยู่แล้วขึ้นจนเผยเห็นบิกินีสีดำ มืออีกข้างรั้งเอวพลางลูบไล้แผ่นหลังเนียนที่เผยพ้นจากชุดที่แหวกลึกเกือบถึงสะโพก

            “ปล่อย”

            ขนิษฐาพยายามออกแรงผลักอีกฝ่ายก่อนที่มือของเขาจะสัมผัสโดนโหนกนูน แต่แล้วอยู่ๆ ชายหนุ่มที่พยายามลวนลามก็ถูกกระชากออกไปอย่างรุนแรงจนล้มลงไปอยู่บนพื้น ส่วนเธอก็ถูกคนร่างสูงที่มาใหม่ใช้เสื้อสูทคลุมทับหัวไหล่พลางโอบเธอเอาไว้

            “ไอ้ธี ฝากจัดการมันด้วย”

            เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นด้วยความหงุดหงิดจึงทำให้หญิงสาวต้องเงยหน้าขึ้นไปมองว่าเขาเป็นใคร แต่เพราะความมืดทำให้ไม่สามารถมองคนร่างสูงได้อย่างชัดเจนแม้จะหรี่ตามองก็ตาม พลันก็ต้องก้มลงใช้มือปิดหว่างขาของตัวเองก่อนจะพึมพำออกมา

            “ปวดฉี่” แม้หญิงสาวจะพึมพำก็ตามแต่มันก็ทำให้อัฐพลได้ยินชัดเจนด้วยเพราะตนกำลังโอบเธออยู่จึงทำให้เขาหันกลับมามองด้วยสายตาเอ็นดู

            “ก่อนฉันจะจัดการคุณลูกค้าให้แก ขอถามหน่อย สาวน้อยคนนี้เป็นใคร”

            ธีรภพมองการ์ดของผับที่หิ้วปีกลูกค้าหื่นกามออกไปจนลับตาจึงหันกลับมาถามเพื่อนที่ยังคงยืนโอบหญิงสาวด้วยความแปลกใจ ตั้งแต่รู้จักกับอัฐพลมาก็ไม่เคยเห็นเพื่อนคนนี้ดูเป็นห่วงและปกป้องใครจนดูน่ากลัวเท่าตอนนี้มาก่อน ยกเว้นก็แต่หลานสาวที่เคยเกือบถูกคนเมาลวนลาม

            “หนูนิด เพื่อนยายเอม”

            “เพื่อนของหลาน! เฮ้ย นี่แกเป็นห่วงเพื่อนของหลานด้วยเหรอวะ”

            บทสนทนาของชายหนุ่มทั้งสองทำให้ขนิษฐาขมวดคิ้วอย่างครุ่นคิดเมื่อได้ยินคนร่างสูงเรียกชื่อเล่นของเธอและเพื่อนสนิทอย่างเชอเอม แต่แล้วก็ต้องหยุดครุ่นคิดถึงตัวตนชายหนุ่มทั้งสองเพราะกระเพาะปัสสาวะของเธอกำลังจะกักเก็บน้ำเอาไว้ไม่ได้แล้ว

            “ปวดฉี่ ปล่อย” ขนิษฐาพูดพลางสะบัดตัวให้หลุดออกจากแขนแกร่งที่ยังโอบเธอไม่ยอมปล่อยทั้งที่ผู้ชายอีกคนถูกหิ้วปีกออกไปแล้วแต่ก็ไร้ผลเมื่อแรงของเขามีเยอะกว่า  

            “แกกลับไปทำงานไป ฝากดูยายเอมด้วย อ้อ ฝากบอกยายเอมว่าฉันพาหนูนิดกลับก่อน” อัฐพลก้มมองขนิษฐาอีกครั้งก่อนจะหันกลับไปพูดกับเพื่อนที่มองมายังหญิงสาว

            “เออ ไม่มีปัญหา แต่ติดอยู่นิดหน่อย” ธีรภพพยักหน้าก่อนจะรั้งเพื่อนที่จะพาสาวน้อยในอ้อมกอดเดินไปเข้าห้องน้ำ อัฐพลเพียงหันหน้ากลับมาพลางเลิกคิ้วเชิงถาม เขาจึงพูดขึ้นทันที “ฐานะไหน พิเศษหรือแค่หลง”

            อัฐพลก้มมองหญิงสาวที่เริ่มโวยวายเพราะปวดปัสสาวะอยากเข้าห้องน้ำก่อนจะดึงสายตากลับไปที่เพื่อนเพื่อตอบคำถาม

            “ทั้งสอง”

            ชายหนุ่มตอบคำถามจบก็พาหญิงสาวเดินตรงไปยังห้องน้ำหญิงทันที ทิ้งให้เพื่อนมองตามด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่มก่อนจะเดินไปยังทิศทางที่การ์ดพาลูกค้าไปเพื่อทำตามที่เพื่อนขอ แต่แล้วอัฐพลจำต้องพาขนิษฐาเข้าห้องน้ำชายแทนเมื่อเขาพบว่าห้องน้ำหญิงมีผู้หญิงมากมาย จะปล่อยให้สาวเจ้าเข้าไปเพียงคนเดียวก็อดห่วงไม่ได้ หนำซ้ำเจ้าตัวก็เอาแต่โวยวายจะเข้าเดี๋ยวนั้น ชายหนุ่มจึงตัดสินใจพาเธอเข้ามายังห้องน้ำชายอย่างเลี่ยงไม่ได้ โชคดีที่ไม่มีคน เมื่อเข้ามาแล้วเขาก็พาเธอเดินไปยังห้องในสุดก่อนจะเปิดประตูให้เธอเข้าไป

ทว่า จังหวะนั้นเองที่มีคนอื่นเดินเข้ามาพอดีจึงทำให้เขารีบก้าวเท้าเดินตามเข้าไปเพราะกลัวว่าคนที่เดินเข้ามาทีหลังจะเห็นหญิงสาว แต่เหมือนเป็นจังหวะที่ไม่ดีนัก เมื่อเขาปิดประตูหันหลังพิงกำแพงก็พบว่าเธอถอนบิกินีนั่งลงปลดปล่อยพลางหลับตาพริ้มอย่างสบายใจ

            คออ่อนแล้วยังจะดื่มเยอะอีก

            ชายหนุ่มบ่นหญิงสาวอุบอยู่ในใจเมื่อเห็นอีกฝ่ายดื่มแอลกอฮอล์จนไม่มีสติเช่นนี้ พลันมือใหญ่ที่ทิ้งอยู่ข้างตัวก็ต้องกำแน่นเมื่อสายตาสำรวจเรือนร่างของเธอที่แม้จะยังอยู่ภายใต้ชุดเดรสสีเงินคอลึกแหวกหลังก็ตาม แต่การที่เธอก้มลงเล็กน้อยก็ทำให้เห็นทรวงอกอวบที่ไม่ได้สวมใส่อะไร ปิดเพียงยอดปทุมถันเท่านั้นและยิ่งสาวเจ้าอ้าขาออกเพื่อชำระล้างจนเห็นอะไรต่อมิอะไรที่นูนเนิน แม้จะมีไรขนเล็กน้อยปกปิดก็ตาม ทันทีที่เธอชำระล้างเสร็จ กดชักโครกก่อนจะยื่นมือมาควานหากระดาษทิชชู แต่สาวเจ้ากลับไม่คิดหุบขาเสียนั่น ครานี้คนที่มีความอดทนสูงก็ถูกกรรไกรตัดเส้นความอดทนบางๆ ขาดออกทันที

            อัฐพลย่อตัวนั่งลงตรงหน้าหญิงสาวก่อนจะคว้ามือของเธอมากุมไว้ จึงทำให้เธอเปิดเปลือกตาหรี่มองเขาพลางขมวดคิ้ว

            “คุณ...คุณอา”

            ขนิษฐาหรี่ตามองพึมพำเรียกอีกฝ่ายอย่างไม่ค่อยมีสติครบถ้วน คิดว่าตนตาฝาดจึงไม่ได้ใส่ใจมาก แม้อีกฝ่ายจะยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้พลางกระซิบเสียงแหบพร่า

            “เดี๋ยวอาช่วยเช็ดเอง หนูนิด”

            อัฐพลไม่เพียงพูดแต่ชายหนุ่มยังพยุงร่างบางลุกขึ้นจนทำให้บิกินีตัวจิ๋วหล่นลงไปที่ข้อเท้าก่อนจะดึงกระดาษทิชชูมาวางทาบที่กลีบเนื้อนุ่มของกุหลาบพลางเช็ดเบาๆ การถูกสัมผัสอย่างไม่ทันตั้งตัวทำให้ขนิษฐารู้สึกวาบหวามไปทั่วกาย หัวใจสั่นสะท้านด้วยความรู้สึกที่แปลกใหม่ มือเล็กยกขึ้นมาเกาะที่เอวชายหนุ่มเมื่อร่องเนื้อนุ่มสัมผัสได้ถึงมืออุ่นไร้กระดาษทิชชูกั้นกลางอีกต่อไป

มืออุ่นลูบวนแผ่วเบาบนกลีบแคมอ่อนนุ่มสลับลูบร่องเนื้อ ไม่นานน้ำหวานช่ำก็ปริ่มออกมา หญิงสาวซาบซ่านจนต้องปิดเปลือกตาเงยใบหน้าขึ้น เขาจึงก้มลงจุมพิตที่คอขาวก่อนจะดูดเป็นรอยแดงพลางสอดนิ้วเข้าสู่โพรงถ้ำคับแคบที่ชุ่มช่ำไปด้วยน้ำหวาน ถอดถอนเข้าออกช้าบ้างเร็วบ้างจนเธอต้องกัดริมฝีปากล่างกันไม่ให้ร้องครางออกมา เขาจึงเลื่อนใบหน้าขึ้นไปกระซิบเสียงกระเส่า

“ครางออกมาสิหนูนิด อาอยากฟังเสียงของหนู”

            “อื๊อ...อะ! อ๊า”

            สิ้นคำสั่ง เสียงครางหวานก็เปล่งออกมาเมื่อถูกนิ้วอุ่นชักเข้าออกพลางใช้นิ้วหัวแม่มือที่ยังว่างบดคลึงเม็ดเสียวอ่อนไหวจนร่างเธอกระตุกในเวลาต่อมา พร้อมกับปลดปล่อยน้ำใสออกมาเลอะเต็มมือของชายหนุ่ม แม้เขาจะทำให้เธอถึงฝั่งฝันแล้ว แต่มันยังไม่เพียงพอเพราะคนตรงหน้าทำให้ความอดทนของเขาขาดผึง