บทที่ 5/2

“อือ...”

เสียงหวานยังคงเปล่งออกมาให้ได้ยินอย่างอู้อี้ สะโพกเด้งสวนตอบรับนิ้วอุ่นทุกขณะที่เสียดสีกับความอ่อนไหว มือเล็กที่เคยควานสัมผัสแปรเปลี่ยนมาเกาะเอวจิกเล็บลงด้วยความเสียวซ่านกายเงยใบหน้าขึ้นเล็กน้อยจนริมฝีปากผละออกเปล่งเสียงหวาน เขาไม่คิดปล่อยให้ตัวเองพลาดสิ่งที่หอมหวานก้มลงพรมจูบลำคอขาว มือใหญ่ยังคงทำหน้าที่ให้ถึงที่สุด กระทั่งร่างบางกระตุกปลดปล่อยตัวเองให้ล่องลอยไปกับความรู้สึกซาบซ่าน เมื่อถึงที่สิ้นสุดมือเล็กที่เกาะเอวแกร่งอ่อนแรง เสียงหอบหายใจดังขึ้นเนื่องๆ พิงศีรษะกับหัวไหล่ของคนร่างสูง แขนแกร่งโอบเอาไว้เป็นที่ยึดไม่ให้เธอล้มลงไปนั่งกับพื้นพลางดึงนิ้วออกอย่างอ้อยอิ่งไม่วายเคราคลึงความอ่อนไหวให้สาวเจ้าสะดุ้งด้วยปลายนิ้วหัวแม่มือก่อนจะดึงกระโปรงทรงเอลงจากเอวคอดให้เรียบร้อยเช่นเดิม ยกมือของตัวเองขึ้นมาให้คนตัวเล็กได้เห็นน้ำหวานของตนที่เปียกชื้นอยู่บนนิ้วเรียวก่อนจะก้มลงใช้ปากครอบลงดูดนิ้วของตัวเอง

สายตาหวานมองการกระทำของเขาอย่างไม่วางตา ใบหน้าร้อนผะผ่าวพลันหัวใจเต้นรัวอย่างหักห้ามไม่ได้ก่อนจะอิงใบหน้าซบลงบนหน้าอกด้านซ้ายด้วยความเก้อเขินทันทีเมื่อเขาดึงนิ้วออกจากปากของตัวเองก่อนจะพูดเสียงกระเส่า

“หวาน...หวานเหมือนกลิ่นกายของหนูเลยนะ หนูนิด”

สิ้นคำพูด ชายหนุ่มยิ้มขบขันกับความเขินอายของสาวเจ้าก่อนจะดันหัวไหล่ของหญิงสาวให้ออกห่างเล็กน้อย ยกมือเช็ดคราบน้ำลายออกจากมุมปากของเธอยิ่งทำให้เธอเขินจนใบหน้าร้อนผ่าวทวีขึ้นและยิ่งไปกว่านั้นก็ตรงที่เขาดึงมือของเธอออกมาจากเสื้อพลางยกขึ้นมาอยู่ในระดับสายตาพร้อมรอยยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาว

            เมื่อรู้ตัวว่าตัวเองทำเรื่องน่าอายก็หลุบตาลงต่ำ เสมองไปทางอื่นพลางดึงข้อมือตัวเองให้หลุดออกจากมือใหญ่ แต่ก็ไม่เป็นผลเมื่อเขาออกแรงบีบเล็กน้อยไม่ให้หลุดก่อนจะเปลี่ยนมากุมมือเธอแทนพร้อมคำพูดกระซิบชวนให้หัวใจที่มันเต้นแรงอยู่แล้วยิ่งเร่งจนเผลอคิดว่ามันจะหลุดออกมาจากอกหรือไม่

            “น่ารัก...น่ารักแบบนี้อาถึงยอมหยุดเพื่อรอวันพรุ่งนี้ แต่เล็บของหนูจิกจนอารู้สึกแสบซ่านไปถึงตรงนั้นของอา...”

            เขากระซิบบอกก่อนจะก้มลงจูบที่ลำคอขาวระหงดูดเม้มจนเกิดเป็นรอยแดงอย่างเห็นได้ชัด เมื่อได้ฝากรอยจองเอาไว้แล้วคนร่างสูงจึงผละออกให้เธอได้ยืนทรงตัว ใช้มือใหญ่ช่วยสางผมที่ยุ่งเหยิงของเธอให้เรียบร้อยไม่เว้นแม้แต่ปอยผมที่ตกลงมาปรกข้างแก้มที่ขึ้นสีแดงระเรื่อ

            เธอช้อนสายตามองชายหนุ่มด้วยแววตาพราวระยิบ ชวนให้สายตาคมจ้องมองด้วยรอยยิ้ม สายตาที่ซุกซนปะปนกับความสับสนฉายชัดจนเขาอดที่จะรู้สึกดีไม่ได้ที่สาวเจ้ากำลังหวั่นไหวกับการกระทำของเขาเพราะสายตาของเธอที่ฉายออกมาอย่างปิดไม่มิด ไม่ว่าจะคิดจะรู้สึกเช่นไรแค่มองแววตาหวานคู่นี้ก็ทำให้เขาอ่านใจเธอออกอย่างไม่ติดขัด

            เธอดูออกง่ายเสียขนาดนี้ ถูกเขาจับได้ไม่รู้กี่ครั้ง ยังคิดที่จะหนีอีกหรือ

            ใช่ เธอกำลังสับสนกับคุณอาของเพื่อนที่ยืนอยู่ตรงหน้า เธอไม่รู้แม้แต่เหตุผลว่าทำไมเขายังมาวนเวียนอยู่รอบกายของเธอ ทั้งที่มีผู้หญิงมากมายอยู่รอบตัวเขา สวยและเก่งยิ่งกว่าเธอแต่ทำไมเขายังมาทำให้เธอหวั่นไหวเช่นนี้ เธออดคิดไม่ได้เสียแล้วว่าคืนนั้นเมื่อหนึ่งเดือนก่อน...

            ตกลงแล้วมันคือแค่อารมณ์ราคะที่เกิดจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ดื่มไปหรือเป็นอีกฝ่ายตั้งใจให้เธอตกเป็นของเขากันแน่

            ทั้งที่คิดมาตลอดว่ามันเกิดจากการที่ดื่มแอลกอฮอล์ไปแท้ๆ แต่ทำไมวันนี้เธอรู้สึกดีใจเมื่อคิดว่ามันเกิดจากความตั้งใจของเขาที่ต้องการครอบครองเธอและไม่อยากให้เธอเป็นของคนอื่น…ไม่หรอก มันคงเป็นไปตามความคิดแรกมากกว่า เสียงในหัวตีกันไปตีกันมาจนสุดท้ายก็หาคำตอบที่แท้จริงไม่ได้เสียที กระทั่งเสียงลิฟต์ที่ดังขึ้นเรียกสติให้สาวเจ้าปรับอารมณ์และความคิดของตัวเองให้เป็นปกติ

            ติ่ง

            ขนิษฐาเอียงคอเล็กน้อยโผล่หน้ามองเลยไปด้านหลังของอัฐพล เมื่อพบว่าถึงชั้นห้องพักแล้วจึงรีบพูดและเดินออกมา ทิ้งให้ชายหนุ่มมองตามด้วยรอยยิ้ม

            “ถึง อะ อื้อ ถึงแล้วค่ะ”

            เสียงแหบพร่าถูกเปล่งออกมาก่อนจะกระแอมเบาๆ ปรับน้ำเสียงใหม่และพูดออกไปขณะเดินออกจากลิฟต์ไปตามทางเดินของชั้นห้องตัวเองพลางทัดผมกับใบหูแก้เก้อ เสียงเท้ากระทบพื้นทำให้รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังก้าวเดินตามหลังอย่างไม่เร่งรีบเดินมาอยู่ด้านข้างจนทั้งสองมาถึงหน้าห้องของตัวเอง เธอกำลังจะแตะคีย์การ์ดห้องเพื่อเปิดเข้าไปแต่แล้วก็ถูกมือใหญ่กุมมือที่ถือคีย์การ์ดเอาไว้ซ้อนตัวอยู่ด้านหลัง มือใหญ่อีกข้างรั้งเอวบางประชิดกับแผ่นอกแกร่งพลางก้มใบหน้าลงมาจนเธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นที่เป่ารดแก้ม

            “ฝันดี”

            สิ้นคำพูดของชายหนุ่ม ร่างสูงก็ผละออกโดยไม่ลืมที่จะดันมือหญิงสาวที่ถือคีย์การ์ดแตะลงที่หน้าจอดิจิตอล ประตูห้องถูกเปิดออกด้วยมือใหญ่เมื่อถูกปลดล็อกก่อนที่แผ่นหลังจะถูกดันด้วยมือของเขาให้เธอก้าวเดินเข้าห้อง สาวเจ้าจึงเดินเข้าห้องอย่างไม่รั้งตัวเองยืนอยู่หน้าห้องให้นานไปมากกว่านี้แต่แล้วเธอก็ต้องหยุดกึกหันกลับไปมองเขา อัฐพลยกยิ้มเมื่อเห็นเธอหันกลับมามองตนก่อนจะเปล่งเสียงหัวเราะออกมาเล็กน้อยเมื่อเห็นมือเล็กที่ยื่นมาพลางแบมือออกมาอยู่เบื้องหน้าของเขาพร้อมคำพูดเสียงแผ่วด้วยความเก้อเขิน

            “ยาคุมของหนูค่ะ”

            ชายหนุ่มล้วงมือลงหยิบกล่องยาที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงสแล็คมาชูขึ้นอยู่ในระดับสายตาพร้อมรอยยิ้มก่อนจะวางมันลงบนมือเล็ก แต่ก่อนที่เธอจะรับมาและกล่าวขอบคุณ เสียงเปิดประตูจากห้องของเขาพร้อมกับเสียงของผู้หญิงที่เอ่ยเรียกคนร่างสูง ทำให้ทั้งสองพากันมองกลับไปจึงพบกับเสาวนียืนมองมา

            “อัฐคะ”

            เสาวนียืนกอดอกพิงขอบประตูห้องของอัฐพล มองชายหนุ่มด้วยสายตาหว่านเสน่ห์อยู่ในทีก่อนจะปรายตามองขนิษฐาตั้งแต่ศีรษะจดเท้า เมื่อนึกออกว่าสาวเจ้าเป็นใครจึงดึงสายตากลับมาที่ชายหนุ่มพลางส่งยิ้มหวาน

            “นี คุณมาที่นี่ได้ยังไง” ชายหนุ่มขมวดคิ้วถาม มือใหญ่กุมมือคนตัวเล็กไว้เมื่อเธอกำลังจะดึงมือกลับ

            เสาวนีละสายตาจากใบหน้าของเขามองไปที่มือใหญ่ รอยยิ้มที่เผยหุบลงเล็กน้อยก่อนจะกล่าวถาม “ทำอะไรอยู่เหรอคะ”

            อัฐพลชูมือของตัวเองที่กุมมือเล็กเป็นคำตอบให้กับเสาวนี ทว่าสิ่งที่อยู่ในมือของทั้งสองก็เรียกสายตาของเสาวนีให้หรี่มองจนแน่ใจว่ามันคือกล่องยาคุมกำเนิด พลันสายตาก็มองไปเห็นกล่องสี่เหลี่ยมที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงของชายหนุ่มที่ไม่ต้องเอาออกมาดูให้ชัดก็เดาถูกว่ามันคือกล่องถุงยางอนามัยสองกล่อง โดยเฉพาะเป้ากางเกงของเขาที่ตุงออกมา เธอเบือนหน้าหนีทันทีอย่างไม่พอใจเมื่อคาดคิดว่าทั้งสองมีความสัมพันธ์ลึกซึ้ง

            “เรานัดฉลองวันเกิดให้หนูเอม พอฉันไปถึงก็ไม่พบคุณ หนูเอมบอกไม่รู้ฉันก็เลยโทร. เข้าไปที่คอนโดก็ยังไม่ได้คำตอบ ฉันเลยโทร. มาหาคุณธีถึงได้รู้ว่าคุณย้ายมาอยู่ที่นี่...คอนโดเดียวกับเพื่อนของหนูเอม”

            เสาวนีปรายตามองไปยังขนิษฐาในคำพูดท้ายประโยค สายตาและน้ำเสียงไม่ได้มีความยินดีหรือเป็นมิตรให้จนรู้สึกได้ เธอจึงออกแรงดึงมือของตัวเองออกจากมือใหญ่จนหลุดโดยไม่ลืมที่จะดึงกล่องยาคุมกำเนิดติดมือมาด้วย

            “ขอบคุณนะคะคุณอา” ขนิษฐาละสายตาจากเสาวนีโดยไม่ลืมที่จะยิ้มบางส่งไปให้อย่างเกรงใจก่อนจะหันมาบอกคำขอบคุณชายหนุ่มเดินเข้าห้องพลางปิดประตูทันที