บทที่ 5/1

“ซื้อได้หรือเปล่าคะ หนูลืมบอกคุณอาไปเลยว่า...ต้องซื้อยี่ห้อไหน” ขนิษฐาเอ่ยถามด้วยความเก้อเขินพลางเหลือบมองเภสัชสาวที่ยังคงยืนมองมาที่เธอกับอัฐพลจากภายในร้านด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม เธอจึงรีบดึงสายตากลับมามองที่ชายหนุ่มเพื่อรับคำตอบ

            “อืม เธอจำได้เลยหยิบมาถูก...” ชายหนุ่มเงียบลงพลางก้าวเข้าประชิดก่อนจะรวบเอวหญิงสาวเอาไว้หลวมๆ “ความจริงอาไม่ได้อยากซื้อเลย ‘สดและปล่อย’ มันดีกว่ากันเยอะ”

            เขายื่นใบหน้าเข้าไปใกล้ก่อนจะกระซิบเสียงกระเส่า ทิ้งท้ายด้วยการไล่พรมจูบแผ่วเบาที่ติ่งหูของเธอก่อนจะผละออกห่าง จ้องมองใบหน้าที่ขึ้นสีแดงระเรื่อของสาวเจ้าด้วยรอยยิ้มมุมปาก

            “หนูว่าเรากลับดีกว่าค่ะ เอ่อ จริงสิคะ คุณธีรภพบอกว่าคุณอาลงมาหาอะไรกิน จะแวะซื้อก่อนขึ้นไปก็ได้นะคะ”

            การถูกคนร่างสูงเย้าหยอกให้รู้สึกวาบหวามหัวใจ ทำให้เธอหลุบตาลงด้วยความเขินอายและเพื่อเลี่ยงสบตาพราวเสน่ห์ของเขาที่ส่งมาก่อนจะรีบเปลี่ยนเรื่องทันที แม้จะอายที่ถูกเขาจับได้ในเรื่องที่โป้ปด มิหนำซ้ำยังมารู้สาเหตุที่เธอจำเป็นต้องออกมาข้างนอกยามมืดค่ำเช่นนี้ ยิ่งคิดขนิษฐาก็รู้สึกทั้งเขินทั้งอายจนสัมผัสได้ว่าใบหน้าของตัวเองร้อนผ่าวไปหมด มือเล็กรู้สึกชื้นเหงื่อขึ้นมาฉับพลันเมื่อตนหวนนึกไปถึงคืนแรกที่ไม่อาจปฏิเสธได้ว่ามันดีและหยุดนึกถึงไม่ได้ แต่กลับกันเธอก็ไม่อาจหลงคิดไปว่าสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้เกิดจากอารมณ์ชั่ววูบหรือเพราะรสชาติของสวาทในราคะที่ปะทุขึ้นมา เธอไม่แม้แต่กล้าคิดว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมันมาจากความตั้งใจของเขาและเธอ

            “อาไม่หิวข้าวแล้วล่ะ อาหิวคนตรงหน้ามากกว่า”

            ไร้คำพูดฉับพลัน ตอนนี้ขนิษฐาไม่กล้าแม้แต่จะก้าวเดินต่อ สมองขาวโพลนเพียงเพราะคำพูดของเขาที่ตรงไปตรงมาอย่างชัดเจนโดยเฉพาะกับหัวใจที่มันมีผลให้เต้นแรงระรัวจนกลัวว่ามันจะดังให้อีกฝ่ายได้ยิน หนำซ้ำความรู้สึกแปลกประหลาดที่ก่อตัวขึ้นมาให้รู้สึกว่า...

มันทำให้รู้สึกดีปะปนไปกับความเขินอาย

            “อะ อืม หนู...”

            กว่าเธอจะหาเสียงของตัวเองที่จะเปล่งออกไปได้ก็นานอยู่เป็นนาที แต่แล้วตนก็ไม่รู้จะพูดออกไปเช่นไรดีจึงเงียบลงอีกครั้ง ทำให้คนร่างสูงหลุดหัวเราะออกมาด้วยความเอ็นดูสาวเจ้าพลางยกมือวางลงบนศีรษะของเธอ ก้มใบหน้าลงไปใกล้จนเหลือช่องว่างเพียงคืบเดียว

            “อายังไม่ทำหรอก อาจะรอพรุ่งนี้...วันศุกร์”

            สิ้นคำพูด ขนิษฐาช้อนตาขึ้นประสานนัยน์ตาคู่สวยมีเสน่ห์ สองแก้มร้อนผ่าวก่อนจะค่อยๆ ขึ้นสีแดงระเรื่อ รู้สึกลำคอเหนียวจนต้องกลืนน้ำลาย เผลองับริมฝีปากล่างของตัวเอง หัวใจที่เพิ่งสงบไปกลับมาเต้นระรัวอีกครั้ง อาการเหล่านี้ล้วนถูกทำให้เกิดขึ้นจากคำพูดของชายหนุ่ม ไม่เพียงคำพูดของเขาที่มีผลต่อเธอ แต่ยังมีอากัปกิริยาของเธอที่ส่งผลต่อหัวใจและสิ่งที่อยู่หว่างขาภายใต้กางเกงที่ปวดหนึบขึ้นมาฉับพลันเพียงเพราะเธอช้อนสายตาขึ้นมามองและการงับริมฝีปากของสาวเจ้า

            “คือ อะ อืม...ถ้าคุณอาไม่หิวข้าวแล้วก็กลับกันค่ะ พรุ่งนี้หนูต้องไปทำงานแต่เช้า” หญิงสาวเปล่งเสียงแหบพร่าก่อนจะกระแอมปรับน้ำเสียงพูดออกไป ย่างก้าวเดินกลับไปตามทางเส้นทางกลับคอนโดมิเนียมพลางยกมือขึ้นมาลูบลำคอตัวเองก่อนจะเปลี่ยนมาแค่ใช้นิ้วชี้ลูบไปลูบมาเบาๆ ครุ่นคิดถึงอาการคอแห้งของตัวเองที่ก่อขึ้นมาอย่างไม่เข้าใจ

            “อย่าทำตัวน่ากินเกินไปหนูนิด ถ้าอาทนไม่ไว้ขึ้นมา...แม้แต่วันศุกร์อาก็คงไม่รอแล้ว” ชายหนุ่มมองอากัปกิริยาและสีหน้าของหญิงสาวด้วยรอยยิ้มกว้างอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนจะเปล่งเสียงพูดตามหลัง ก้าวเดินตามกลับคอนโดมิเนียม

ทว่าคำพูดที่แม้จะไม่เห็นสีหน้าของคนพูดก็ทำให้สาวเจ้ารีบเร่งเดินหนีด้วยความเขินอายสับสนกับความรู้สึกในใจที่พยายามปฏิเสธ กำลังส่งเสียงร้องออกไปให้ตนหยุดเดินหันกลับไปพูดตัดความสัมพันธ์ที่มันยังไม่ถลำลึกมากไปกว่านี้ให้เด็ดขาด แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับบอกให้เธอรีบเดินหนีแทน

อัฐพลและขนิษฐาเดินเข้าลิฟต์โดยไร้ลูกบ้านคนอื่นตามเข้ามาเมื่อเวลาล่วงเลยมาอยู่ช่วงดึกหลังเดินกลับมาถึงคอนโดมิเนียม เมื่อประตูลิฟต์ถูกปิดชายหนุ่มจึงก้าวมายืนอยู่ด้านหน้าหญิงสาวก่อนจะดันเธอให้ชิดติดผนังลิฟต์อย่างไม่ให้อีกฝ่ายตั้งตัว เป็นเหตุให้สาวเจ้าเงยขึ้นมองคนร่างสูงด้วยความตกใจ เพียงแค่เธอเงยใบหน้าขึ้นยังไม่ทันพูดออกไปสักคำ ริมฝีปากบางอวบอิ่มก็ถูกเขาจู่โจมประกบจูบ มือใหญ่รั้งท้ายทอยไม่ให้เธอถอยหนี

            เขาบดเคล้าริมฝีปากของเธออย่างหนักหน่วงชวนวาบหวามหัวใจกว่าสัมผัสเร่าร้อน ความหนักหน่วงไม่รีบร้อนบดเคล้าหาความหวานจากปากอิ่มอย่างอ้อยอิ่งนั้นส่งผลให้หัวใจของเธอสั่นสะท้าน ความอ่อนไหวจู่โจมให้แข้งขาของเธออ่อนยวบจนต้องยกมือขึ้นมาเกาะที่เอวของเขา ต้านทานความหวามไม่ได้จนเผยอริมฝีปากออก ลิ้นอุ่นสบโอกาสสอดเข้าโพรงปากกระหวัดเกี่ยวหาความหวานละมุนจากจูบที่บดเคล้าหนักหน่วงหาความหวานชวนเคลิ้มไปกับสิเน่หามธุรส แทนที่ด้วยเพลิงไฟเร่าร้อนเมื่อถูกลิ้นอุ่นเกี่ยวกระหวัดอย่างอ่อนโยนแต่สร้างความรุ่มร้อนซาบซ่านในกายหญิงสาว โดยเฉพาะบริเวณหน้าท้องลงไปถึงเนินเนื้อที่ร้อนฉ่า ปั่นป่วนวาบหวาม

            เธอมัวเมาไปกับรสจูบที่หอมหวานราวน้ำผึ้ง ทว่าในเวลาเดียวกันก็รุ่มร้อนหัวใจที่ระอุไปด้วยไฟตัณหาเช่นกัน ฉับพลันสมองขาวโพลน หูอื้ออึงไร้ซึ่งเสียงรบกวน มีเพียงเสียงหัวใจเต้นแรงของเธอและเขาที่ดังก้องกังวานให้ได้ยิน…เธอกำลังถูกเขามอมเมาด้วยจูบที่วาบหวามแสนหวานแต่ร้อนระอุด้วยเพลิงตัณหา

เขาทำให้เธอรู้สึกราวกับว่ากำลังดื่ม Blue Blazer ค็อกเทลที่เต็มไปด้วยความขมฝาดคอ หวานติดลิ้นและอบอวลด้วยเพลิงไฟ

มือเล็กยังคงเกาะเอวชายหนุ่มเอาไว้ไม่ปล่อยเพื่อเป็นที่ยึดหลักไม่ให้ตนล้มลงไป มือใหญ่ที่วางบนเอวหญิงสาวเริ่มลูบไล้ลงต่ำไปตามบั้นท้ายกลมกลึงจนถึงปลายกระโปรงทรงเอก่อนจะดันมันขึ้นสูง ล้วงมือเข้ามาในกางเกงใน นวดคลึงก้นกลมเนียนนุ่มก่อนจะบีบอย่างเต็มมือจนเธอครางอยู่ในลำคอขาว

“อือ...”

            ทั้งสองขยับกายเข้าประชิดกันอย่างไม่รู้ตัว เธอกำลังระเริงไปกับรสตัณหาที่ปะทุขึ้น มือเล็กเริ่มเคลื่อนไหวลูบไล้ไปกับร่างกายกำยำอย่างสะเปะสะปะ ความปวดหนึบและอุ่นวาบภายใต้กางเกงกำลังขยับขยายให้เพลิงราคะในตัวตื่นขึ้น พลันเสียงครางคำรามดังขึ้นเมื่อมือเล็กกำลังล้วงมือเข้ามาภายใต้เสื้อเชิ้ตตามช่องว่างระหว่างกระดุม ลูบหน้าท้องที่แข็งเป็นลอนด้วยกล้ามเนื้ออย่างไม่ประสีประสาที่เกิดจากความอยากลองอยากรู้ของหญิงสาว มือเล็กที่ซุกซนไม่เลิกยิ่งทำให้เขาเริ่มต้านทานมือเล็กไม่ไหว มือใหญ่ที่ล้วงบีบคลึงก้นกลมเริ่มล้วงลึกมากขึ้นจนปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงความเปียกแฉะของน้ำหวานจากเกสรดอกไม้

            เขาเลื่อนมือเข้าไปใกล้มากขึ้นบดเคล้ากลีบดอกไม้อย่างอ้อยอิ่งทว่าหนักหน่วงจนขาของเธออ่อนระทวย ซาบซ่านท้องน้อยที่เกิดจากสัมผัสอุ่นของปลายนิ้ว เธอบดเบียดด้านหน้ากับสิ่งที่เด้งตึงออกมาเล็กน้อยจากเป้ากางเกงของเขา สร้างความเสียวซ่านในใจของทั้งสองมากขึ้น เขาไม่รีรอที่จะสัมผัสน้ำหวานด้วยเรียวนิ้ว ใช้นิ้วแหวกกลีบดอกไม้เตรียมสอดนิ้วอุ่นเข้าไปสัมผัสความนุ่มนิ่มแต่แล้วก็เลื่อนมือใหญ่ออกมาตามผิวเนื้ออย่างอ้อยอิ่งผ่านบั้นท้าย ลากไล้มาตามสะโพกจนถึงเนินเนื้ออูมก่อนจะค่อยๆ ลากมือใหญ่ลงต่ำสัมผัสไรขนบางที่ปกปิดสิ่งสวยงาม เขายังคงทำหน้าที่ของตัวเองได้ดี เพราะมันดีจนเธอครางหวานออกมาอย่างต่อเนื่อง ยิ่งได้มือใหญ่สัมผัสโดนสิ่งสวยงามที่เปียกแฉะด้วยน้ำหวาน บดคลึงอย่างหนักหน่วงอยู่ครู่ก่อนจะสอดนิ้วอุ่นเข้าไปสำรวจความอุ่นนิ่ม ดึงเข้าดึงออกเชื่องช้าแต่หนักหน่วงอ้อยอิ่งให้รู้สึกซาบซ่านหัวใจ