MasukShare
บทที่ 16
Tanggal publikasi:
2026-01-28 10:45:13
Bab terbaru
คุณเธียรอย่าตื๊อ บทที่ 35
วันนี้อากาศดี มองไปทางไหนก็สว่างสดใส ท้องฟ้าปลอดโปร่ง แม้ว่าแสงจากดวงอาทิตย์จะร้อนมากแค่ไหน แต่ก็ยังมีลมพัดเอื่อย ๆ ไม่ขาดสายพอทุเลาความร้อนได้บ้าง ยิ่งได้ร่มเงาจากต้นไม้ยิ่งทำให้รู้สึกเย็นขึ้น ช่อไม้นั่งอ่านหนังสือการ์ตูนจบไปหนึ่งเรื่องก็เริ่มจะง่วงขึ้นมา“คุณเธียรช่อง่วง” เอ่ยบอกคนที่นอนหนุนตักตัว
คุณเธียรอย่าตื๊อ บทที่ 34
‘อีกไม่กี่เดือนก็ต้องไปเรียนต่อมหาลัยแล้ว ปีนี้ได้ใช้เวลาอยู่กับคุณช่อยังไม่คุ้มเลย ทำให้คุณช่อน้อยใจจนร้องไห้อยู่หลายครั้ง ปีนี้พี่ไม่มีอะไรจะเขียนเลยนอกจากอยากขอโทษคุณช่อ ขอโทษที่ทำให้ร้องไห้ ขอโทษที่ไม่มีเวลาให้ ถ้าไปเรียนที่นู่นพี่ต้องคิดถึงคุณช่อมากแน่ ๆ คุณช่อเองก็คงคิดถึงพี่เหมือนกันใช่ไหม ตอ
คุณเธียรอย่าตื๊อ บทที่ 33
“คุณเธียร”“ครับ?”จู่ ๆ ช่อไม้ก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ วางหนังสือในมือขยับมานั่งใกล้ ๆ เธียรวิญช์“จำกล่องจดหมายที่เราเคยเขียนกันตอนเด็ก ๆ ได้ไหม”“กล่องจดหมาย?”“ที่ทุก ๆ วันสุดท้ายของปีเราจะเขียนว่าตลอดปีเจออะไรมาบ้าง พร้อมอธิษฐานขอสิ่งที่ต้องการ”“จริงสิ พี่ลืมไปเลย แล้วตอนนี้คุณช่อยังเก็บไว้อยู
คุณเธียรอย่าตื๊อ บทที่ 32
2 เดือนต่อมา“คุณแม่ครับ ชิมให้ช่อหน่อยว่ามันอร่อยหรือยัง”ช่อไม้ตักผัดผักใส่จานมาให้คุณแม่ชิม เพราะวันนี้ลงทุนเข้าครัวทำกับข้าวเอง เนื่องจากเป็นวันแห่งความรัก นานทีปีหนช่อไม้ถึงจะเข้าครัวทำอาหารสักที ปกติจะเป็นลูกมือช่วยคุณแม่เสียมากกว่า หากให้ทำทุกวันคงได้เททิ้งมากกว่ากิน“เติมซอสเพิ่มเค็มอีกหน่อย
คุณเธียรอย่าตื๊อ บทที่ 31
นั่นเลยเป็นอีกหนึ่งเหตุผลที่ทำให้ช่อไม้ติดเธียรวิญช์เป็นตังเมแต่ตั้งแต่จำความได้ และถึงแม้ว่าจะห่างกันไปนานเป็นสิบปี เธียรวิญช์ก็ยังคงเป็นอย่างนั้นอยู่ หากว่าเขาตัดใจจากเธียรวิญช์ได้แล้ว ตอนนี้เขาจะนึกเสียดายไหนนะ จะมีโอกาสได้เจอคนที่ทำทุกอย่างให้เขาได้เหมือนเธียรวิญช์หรือเปล่ารถยนต์เลี้ยวเข้าโรงแร
คุณเธียรอย่าตื๊อ บทที่ 30
อร่อย!! อร่อยกว่าของตัวเองที่กำลังกินอยู่ด้วยซ้ำ ไอศกรีมกะทิหอม ๆ มัน ๆ หวาน ๆ กินคู่กับขนมปังนุ่ม ๆ เข้ากันอย่างน่าเหลือเชื่อ ดวงตากลมใสเป็นประกายวับขึ้น จนเธียรวิญช์อดยิ้มตามไม่ได้ ที่บอกว่าซื้อมาฝากความจริงแล้วก็แค่อยากกินเอง ซึ่งปกติเธียรวิญช์ไม่ได้ชอบของหวานอยู่แล้ว แต่ที่กินมาตลอดก็เพราะช่อไม้
คุณเธียรอย่าตื๊อ บทที่ 20
หลังจากทุกคนแยกย้ายกันไปทำงานแล้ว ช่อไม้เองก็ต้องกลับไปที่สวนส้มเหมือนกัน วันนี้เขาอู้ไปเป็นชั่วโมงเพราะอยากจะหลบหน้าเจ้าของฟาร์ม“คุณช่อ”เท้าเล็กหยุดชะงัก ปากบางเม้มติดกันแน่น ไม่รู้ว่าเธียรวิญช์ต้องการจะคุยอะไรถึงได้เรียกกัน ช่อไม้พยายามเก็บสีหน้าทุกอย่างก่อนจะหันกลับมามอง“มีอะไรครับ”“เย็นนี้ไป
คุณเธียรอย่าตื๊อ บทที่ 13
“แฮร่!”“นี่! ตกใจหมด” ช่อไม้เป็นคนขวัญอ่อนอยู่แล้ว ยิ่งคิดอะไรเพลิน ๆ จนไม่ทันระวังตัวก็ยิ่งตกใจง่าย“ฮึ..”หญิงสาวตัวเล็กหัวเราะในลำคอเบา ๆ ไม่ได้รู้สึกผิด หรือคิดที่จะขอโทษกันที่ทำให้ช่อไม้ตกใจ“เธอเป็นใคร ทำไมไม่เคยเห็น”“เป็นใครก็ได้โตแล้ว”“มีปัญหาด้านการรับรู้หรือเปล่า เราว่าเธอตอบไม่ตรงคำถาม
คุณเธียรอย่าตื๊อ บทที่ 8
นอกจากฟาร์มกลิ่นมณฑาแล้วยังมีสวนปาล์มอีกประมาณสองพันกว่าต้น ปกติพ่อจะเป็นคนดูแล แต่วันนี้ต้องพาแม่ไปเยี่ยมป้าพิณกว่าจะกลับกันก็คงตอนเย็น ๆ เธียรวิญช์เลยต้องเป็นคนมาเอง“คุณช่อเอาน้ำให้พี่หน่อย”เจ้าของสวนเดินหอบมาแต่ไกล นาน ๆ ครั้งได้มาทำงานที่นี่เหนื่อยใช่เล่นเหมือนกัน เพราะปาล์มรายหนึ่งหนักเกือบสี
คุณเธียรอย่าตื๊อ บทที่ 21
“เหนื่อยไหม”ร่างสูงโปร่งเดินเข้ามาถามเด็กหนุ่มที่กำลังช่วยจัดซุ้มสำหรับวางขายสินค้าในงานส้มหวานฟาร์มแฟร์ในอีกสองวันที่จะถึงนี้ช่อไม้ส่ายหน้าไปมา เม้มปากติดกันแน่น ไม่แม้แต่จะหันไปมองคนถาม เพราะไม่รู้จะเก็บสีหน้าและแววตาอย่างไรดีสิ่งที่คิดเอาไว้ดูเหมือนจะไม่ได้เพ้อเจ้อไปเอง เพราะหลายวันที่ผ่านมาเธ
Anda juga akan menyukai
