ANMELDENวันนี้อากาศดี มองไปทางไหนก็สว่างสดใส ท้องฟ้าปลอดโปร่ง แม้ว่าแสงจากดวงอาทิตย์จะร้อนมากแค่ไหน แต่ก็ยังมีลมพัดเอื่อย ๆ ไม่ขาดสายพอทุเลาความร้อนได้บ้าง ยิ่งได้ร่มเงาจากต้นไม้ยิ่งทำให้รู้สึกเย็นขึ้น ช่อไม้นั่งอ่านหนังสือการ์ตูนจบไปหนึ่งเรื่องก็เริ่มจะง่วงขึ้นมา“คุณเธียรช่อง่วง” เอ่ยบอกคนที่นอนหนุนตักตัว
‘อีกไม่กี่เดือนก็ต้องไปเรียนต่อมหาลัยแล้ว ปีนี้ได้ใช้เวลาอยู่กับคุณช่อยังไม่คุ้มเลย ทำให้คุณช่อน้อยใจจนร้องไห้อยู่หลายครั้ง ปีนี้พี่ไม่มีอะไรจะเขียนเลยนอกจากอยากขอโทษคุณช่อ ขอโทษที่ทำให้ร้องไห้ ขอโทษที่ไม่มีเวลาให้ ถ้าไปเรียนที่นู่นพี่ต้องคิดถึงคุณช่อมากแน่ ๆ คุณช่อเองก็คงคิดถึงพี่เหมือนกันใช่ไหม ตอ
“คุณเธียร”“ครับ?”จู่ ๆ ช่อไม้ก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ วางหนังสือในมือขยับมานั่งใกล้ ๆ เธียรวิญช์“จำกล่องจดหมายที่เราเคยเขียนกันตอนเด็ก ๆ ได้ไหม”“กล่องจดหมาย?”“ที่ทุก ๆ วันสุดท้ายของปีเราจะเขียนว่าตลอดปีเจออะไรมาบ้าง พร้อมอธิษฐานขอสิ่งที่ต้องการ”“จริงสิ พี่ลืมไปเลย แล้วตอนนี้คุณช่อยังเก็บไว้อยู
2 เดือนต่อมา“คุณแม่ครับ ชิมให้ช่อหน่อยว่ามันอร่อยหรือยัง”ช่อไม้ตักผัดผักใส่จานมาให้คุณแม่ชิม เพราะวันนี้ลงทุนเข้าครัวทำกับข้าวเอง เนื่องจากเป็นวันแห่งความรัก นานทีปีหนช่อไม้ถึงจะเข้าครัวทำอาหารสักที ปกติจะเป็นลูกมือช่วยคุณแม่เสียมากกว่า หากให้ทำทุกวันคงได้เททิ้งมากกว่ากิน“เติมซอสเพิ่มเค็มอีกหน่อย
นั่นเลยเป็นอีกหนึ่งเหตุผลที่ทำให้ช่อไม้ติดเธียรวิญช์เป็นตังเมแต่ตั้งแต่จำความได้ และถึงแม้ว่าจะห่างกันไปนานเป็นสิบปี เธียรวิญช์ก็ยังคงเป็นอย่างนั้นอยู่ หากว่าเขาตัดใจจากเธียรวิญช์ได้แล้ว ตอนนี้เขาจะนึกเสียดายไหนนะ จะมีโอกาสได้เจอคนที่ทำทุกอย่างให้เขาได้เหมือนเธียรวิญช์หรือเปล่ารถยนต์เลี้ยวเข้าโรงแร
อร่อย!! อร่อยกว่าของตัวเองที่กำลังกินอยู่ด้วยซ้ำ ไอศกรีมกะทิหอม ๆ มัน ๆ หวาน ๆ กินคู่กับขนมปังนุ่ม ๆ เข้ากันอย่างน่าเหลือเชื่อ ดวงตากลมใสเป็นประกายวับขึ้น จนเธียรวิญช์อดยิ้มตามไม่ได้ ที่บอกว่าซื้อมาฝากความจริงแล้วก็แค่อยากกินเอง ซึ่งปกติเธียรวิญช์ไม่ได้ชอบของหวานอยู่แล้ว แต่ที่กินมาตลอดก็เพราะช่อไม้
“สวัสดีครับ นี่เป็นผลผลิตจากฟาร์มสด ๆ ใหม่ ๆ ทุกวัน รับรองว่าหากซื้อไปจะไม่ผิดหวังแน่นอนครับ”เสียงหวานใสเจื้อยแจ้วนำเสนอสินค้าที่เอามาวางขายเป็นอย่างดี งานส้มหวานฟาร์มแฟร์วันแรกดูครึกครื้นและได้รับการตอบรับเป็นอย่างดี ยอดลงทะเบียนเต็มทั้งสามวัน ไม่ว่าจะเป็นกลางวันหรือกลางคืนช่วงเช้าจะแบ่งลูกค้าที่
“...”“ถ้าพี่ทำให้คุณช่อโกรธพี่ขอโทษ”“...”“คุณช่อ” ลมหายใจเริ่มติดขัดขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อกำลังตัดสินใจว่าจะพูดออกไปตอนนี้เลยดีไหม เพราะเขาเองก็คิดวนเรื่องที่ไทยพูดเหมือนกัน ถ้าหากเขาชัดเจนมากกว่านี้จะทำให้ช่อไม้เชื่อใจมากขึ้น ไม่ต้องโกรธหรือน้อยใจเรื่องพวกนั้นอีกได้หรือเปล่า“มีอะไรก็พูดมาสิ เรียกเ
ตั้งแต่อายุสิบขวบช่อไม้เริ่มรู้ตัวแล้วว่าตัวเองชอบเธียรวิญช์ ในตอนนั้นอาจเป็นเพียงความรู้สึกชอบของเด็กประถมที่เกิดจากความสนิทสนม จนกระทั่งขึ้นมัธยมความรู้สึกชอบของเขาได้ชัดเจนขึ้น เขาอยากครอบครองเธียรวิญช์ เขารู้สึกหวงเธียรวิญช์มากกว่าปกติ รู้สึกเสียใจตอนที่อีกฝ่ายเมินกันไป หรือแม้แต่ตอนที่พูดจาทำร้
“ฉันจะจัดการลูกสาวฉันให้ ยังไงก็ต้องขอโทษเธียรกับช่อไม้ด้วย”“จริง ๆ คนที่ควรขอโทษคือใบบัว ไม่ใช่ผู้ใหญ่นะครับ”ใบบัวนั่งคอตกไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาดูมาตอนนี้เธียรวิญช์มีสีหน้า แววตาอย่างไร ทั้งที่เธอกำชับชมพูไปแล้วว่าให้ระวัง อย่าให้โดนจับได้ แต่ก็ยังพลาดอยู่ดี แม้สิ่งที่เธอทำจะไม่ได้รุนแรงแต่







