تسجيل الدخولวันนี้อากาศดี มองไปทางไหนก็สว่างสดใส ท้องฟ้าปลอดโปร่ง แม้ว่าแสงจากดวงอาทิตย์จะร้อนมากแค่ไหน แต่ก็ยังมีลมพัดเอื่อย ๆ ไม่ขาดสายพอทุเลาความร้อนได้บ้าง ยิ่งได้ร่มเงาจากต้นไม้ยิ่งทำให้รู้สึกเย็นขึ้น ช่อไม้นั่งอ่านหนังสือการ์ตูนจบไปหนึ่งเรื่องก็เริ่มจะง่วงขึ้นมา“คุณเธียรช่อง่วง” เอ่ยบอกคนที่นอนหนุนตักตัว
‘อีกไม่กี่เดือนก็ต้องไปเรียนต่อมหาลัยแล้ว ปีนี้ได้ใช้เวลาอยู่กับคุณช่อยังไม่คุ้มเลย ทำให้คุณช่อน้อยใจจนร้องไห้อยู่หลายครั้ง ปีนี้พี่ไม่มีอะไรจะเขียนเลยนอกจากอยากขอโทษคุณช่อ ขอโทษที่ทำให้ร้องไห้ ขอโทษที่ไม่มีเวลาให้ ถ้าไปเรียนที่นู่นพี่ต้องคิดถึงคุณช่อมากแน่ ๆ คุณช่อเองก็คงคิดถึงพี่เหมือนกันใช่ไหม ตอ
“คุณเธียร”“ครับ?”จู่ ๆ ช่อไม้ก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ วางหนังสือในมือขยับมานั่งใกล้ ๆ เธียรวิญช์“จำกล่องจดหมายที่เราเคยเขียนกันตอนเด็ก ๆ ได้ไหม”“กล่องจดหมาย?”“ที่ทุก ๆ วันสุดท้ายของปีเราจะเขียนว่าตลอดปีเจออะไรมาบ้าง พร้อมอธิษฐานขอสิ่งที่ต้องการ”“จริงสิ พี่ลืมไปเลย แล้วตอนนี้คุณช่อยังเก็บไว้อยู
2 เดือนต่อมา“คุณแม่ครับ ชิมให้ช่อหน่อยว่ามันอร่อยหรือยัง”ช่อไม้ตักผัดผักใส่จานมาให้คุณแม่ชิม เพราะวันนี้ลงทุนเข้าครัวทำกับข้าวเอง เนื่องจากเป็นวันแห่งความรัก นานทีปีหนช่อไม้ถึงจะเข้าครัวทำอาหารสักที ปกติจะเป็นลูกมือช่วยคุณแม่เสียมากกว่า หากให้ทำทุกวันคงได้เททิ้งมากกว่ากิน“เติมซอสเพิ่มเค็มอีกหน่อย
นั่นเลยเป็นอีกหนึ่งเหตุผลที่ทำให้ช่อไม้ติดเธียรวิญช์เป็นตังเมแต่ตั้งแต่จำความได้ และถึงแม้ว่าจะห่างกันไปนานเป็นสิบปี เธียรวิญช์ก็ยังคงเป็นอย่างนั้นอยู่ หากว่าเขาตัดใจจากเธียรวิญช์ได้แล้ว ตอนนี้เขาจะนึกเสียดายไหนนะ จะมีโอกาสได้เจอคนที่ทำทุกอย่างให้เขาได้เหมือนเธียรวิญช์หรือเปล่ารถยนต์เลี้ยวเข้าโรงแร
อร่อย!! อร่อยกว่าของตัวเองที่กำลังกินอยู่ด้วยซ้ำ ไอศกรีมกะทิหอม ๆ มัน ๆ หวาน ๆ กินคู่กับขนมปังนุ่ม ๆ เข้ากันอย่างน่าเหลือเชื่อ ดวงตากลมใสเป็นประกายวับขึ้น จนเธียรวิญช์อดยิ้มตามไม่ได้ ที่บอกว่าซื้อมาฝากความจริงแล้วก็แค่อยากกินเอง ซึ่งปกติเธียรวิญช์ไม่ได้ชอบของหวานอยู่แล้ว แต่ที่กินมาตลอดก็เพราะช่อไม้
ไทยยืมมองนายหัวของตนลอบยิ้มน้อย ๆ เธียรวิญช์คงไม่รู้เลยว่าพูดเรื่องช่อไม้ทีไรมักจะเก็บอาการเอาไว้ไม่ได้สักที ไม่ว่ารู้สึกยังไงก็แสดงออกมาผ่านสีหน้า แววตา คำพูดไปหมด ที่พูดว่าจะจีบช่อไม้ก็แค่พูดแหย่ไปอย่างนั้น ตั้งใจจะแกล้งเธียรวิญช์ก็เท่านั้นเขาเองก็เอาใจช่วยขอให้นายหัวทำอะไรสักอย่างให้ชัดเจน และสม
“พรุ่งนี้ช่อไปทำงานไหม” คลื่นเอ่ยขึ้นเพื่อเปลี่ยนเรื่องคุย“จริง ๆ ก็ไม่อยากไป แต่เดี๋ยวคุณเธียรหาว่าเราขี้เกียจอีก เราอยากอยู่เล่นกับคลื่นกับแก้วนาน ๆ จะได้เจอกันสักที”“งั้นช่อขอคุณเธียรให้เราสองคนไปช่วยงานที่ฟาร์มดีไหม”“คุณเธียรจะยอมหรือเปล่านี่สิ”“ถ้าเป็นช่อขอยังไงคุณเธียรก็ยอมอยู่แล้ว”ไม่รู้
3 วันต่อมาตั้งแต่เรียนจบช่อไม้ก็รู้สึกเหี่ยวเฉาไปบ้างบางวัน แม้จะทำงานยุ่งทั้งวัน แต่ความรู้สึกพวกนั้นก็ไม่หายไป เขาคิดถึงเพื่อน ๆ อยากออกไปเที่ยวเล่น อยากไปพบปะเพื่อนฝูงบ้าง และสุดท้ายก็ทนไม่ไหวจนต้องโทรตามเพื่อนสนิทสองคนที่เรียนมาด้วยกันตั้งแต่ประถมให้มาหาที่บ้าน เพราะสองคนนี้เรียนจบก็กลับมาช่วยธ
“สวัสดีตอนเช้านะคุณเธียร”“สวัสดีครับ ไหนแม่พี่บอกว่าคุณช่อไปหาที่บ้าน ทำไมไม่อยู่รอพี่ก่อน”“ช่อแค่จะไปถามเรื่องส้มหวาน แต่พอรู้ว่าน้องปลอดภัยดีช่อก็เลยรีบกลับมาอาบน้ำเตรียมตัวไปทำงาน”“คิดมากเหรอครับ หืม?” ดูจากสีหน้าเมื่อวานก็รู้แล้วว่าคิดมาก “พี่บอกแล้วไงว่ายังไงก็ต้องหาเจอ”“ก็ช่อกลัวมันหายนี่”







