แชร์

บทที่ 2

ผู้เขียน: อวินจงมี่
เฟิงถิงเซินและลูกสาวกลับมาถึงบ้านตอนสามทุ่มกว่า

เฟิงจิ่งซินจับชายเสื้อของเฟิงถิงเซินแล้วลงจากรถอย่างเฉื่อยชา

จริงๆ แล้วคืนนี้เธอไม่อยากกลับบ้านด้วยซ้ำเพราะคุณแม่อยู่

แต่น้าอู๋อู๋บอกว่าคุณแม่ตั้งใจมาหาเธอและคุณพ่อ ถ้าพวกเขาไม่กลับ คุณแม่ก็จะเสียใจ

คุณพ่อก็บอกว่าถ้าคืนนี้พวกเขาไม่กลับ พรุ่งนี้คุณแม่จะต้องไปเที่ยวทะเลกับพวกเขาแน่ๆ

เธอจึงต้องยอมกลับมา

แต่เธอก็ยังค่อนข้างกังวล จึงเอ่ยอย่างเซ็งๆ ว่า “คุณพ่อคะ ถ้าพรุ่งนี้คุณแม่ดื้อจะตามไปกับพวกเราด้วย จะทำยังไงดีคะ”

“ไม่มีทาง” เฟิงถิงเซินเอ่ยอย่างใจเย็น

ถึงแม้ว่าหรงฉือมักจะพยายามหาโอกาสเพื่อได้ใช้เวลาร่วมกับเขามากขึ้นตลอดหลายปีที่แต่งงานกัน

แต่เธอก็นับว่ารู้กาลเทศะ เพียงแค่เขาแสดงท่าที เธอก็ไม่กล้าทำให้เขาไม่พอใจ

ในความทรงจำของเฟิงจิ่งซิน หรงฉือเชื่อฟังเฟิงถิงเซินเสมอมา

ในเมื่อเขาบอกว่าไม่ได้ ก็ต้องไม่ได้เด็ดขาด

ในที่สุดเฟิงจิ่งซินก็โล่งใจ

และอารมณ์ก็ดีขึ้น ทันทีที่สลัดความกลุ้มใจทิ้งไปก็กระโดดโลดเต้นเข้าบ้าน จากนั้นบอกกับป้าหลิวว่าเธอจะอาบน้ำ

“ค่ะค่ะค่ะ” ป้าหลิวขาบรับเสียงรัว เมื่อนึกเรื่องที่หรงฉือสั่งไว้ได้ก็รีบเอาซองจดหมายยื่นให้เฟิงถิงเซิน “คุณผู้ชายคะ คุณผู้หญิงให้ฉันมอบสิ่งนี้ให้คุณค่ะ”

เฟิงถิงเซินรับเอามาพร้อมเอ่ยถามว่า “แล้วเธอล่ะ”

“เอ่อ... คุณผู้หญิงเก็บของกลับประเทศตั้งแต่เที่ยงแล้วค่ะ คุณไม่รู้เหรอ”

เฟิงถิงเซินที่กำลังจะขึ้นบันไดถึงกับหยุดชะงักทันที แล้วหันกลับมาถามว่า “กลับแล้ว?”

“ใช่ค่ะ”

ทำไมจู่ๆ หรงฉือถึงมาที่ประเทศเอนาวา เฟิงถิงเซินไม่เปิดโอกาสให้หรงฉือได้พูดเลย

และเขาก็ไม่สนใจด้วย

เมื่อรู้ว่าเธอกลับไปแล้ว ก็ไม่ได้ใส่ใจ

เฟิงจิ่งซินก็ค่อนข้างประหลาดใจ

พอได้ยินแล้วก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

เธอยังคิดว่าถ้าพรุ่งนี้คุณแม่ไม่ตามเธอกับคุณพ่อออกไปเที่ยวทะเล การที่มีคุณแม่อยู่เป็นเพื่อนตอนกลางคืน ความจริงแล้วก็ดีเหมือนกัน

อีกอย่าง ตอนขัดเปลือกหอยก็มักจะเจ็บมือ เธอยังคิดว่าถ้าขอให้คุณแม่ช่วยจะต้องสำเร็จแน่นอน

สองสามีภรรยาอย่างเฟิงถิงเซินและหรงฉือไม่เจอหน้ากันหลายเดือนแล้ว หรงฉืออุตส่าห์มาทั้งที แต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงาของเฟิงถิงเซิน เมื่อนึกถึงสีหน้าไม่สู้ดีของหรงฉือตอนที่เธอออกไป ป้าหลิวก็อดไม่ได้ที่จะเตือนว่า “คุณผู้ชายคะ ตอนคุณผู้หญิงออกไป สีหน้าดูผิดปกติเล็กน้อย ดูเหมือนกำลังโกรธ”

ก่อนหน้านี้ป้าหลิวคิดว่าหรงฉือมีธุระด่วนจึงรีบกลับประเทศ

แต่ตอนนี้ได้รู้ว่าเฟิงถิงเซินไม่รู้ว่าหรงฉือกลับประเทศเลยด้วยซ้ำ เธอจึงตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติ

โกรธ?

หรงฉือมีท่าทีใจเย็นและใจกว้างเสมอต่อหน้าเขา

ที่แท้เธอก็โกรธเป็นหรือนี่?

ช่างแปลกใหม่เสียจริง

เฟิงถิงเซินยิ้มอย่างไม่แคร์ก่อนตอบกลับป้าหลิวออย่างเฉยเมยแล้วเดินขึ้นชั้นบนไป

พอกลับถึงห้อง ขณะที่เขากำลังจะแกะซองจดหมายที่หรงฉือให้เขา หลินอู๋ก็โทรมาพอดี หลังจากที่เฟิงถิงเซินรับสาย เขาก็โยนซองจดหมายทิ้ง แล้วหันหลังเดินออกจากห้องไป

สักพักซองจดหมายก็หล่นจากขอบเตียงลงพื้นเอง

และในคืนวันนั้น เฟิงถิงเซินก็ไม่ได้กลับบ้าน

วันรุ่งขึ้น ตอนที่ป้าหลิวเข้ามาทำความสะอาดก็เห็นซองจดหมายที่ตกอยู่บนพื้น และจำได้ว่าเป็นซองที่หรงฉือสั่งให้เธอเอาให้เฟิงถิงเซินเมื่อวาน

เธอคิดว่าเฟิงถิงเซินเปิดอ่านมันแล้วจึงวางไว้ในตู้ที่อยู่ด้านข้าง

......

หลังจากที่หรงฉือลงเครื่องก็ตรงกลับบ้านแล้วขึ้นไปเก็บกระเป๋าทันที

อย่างไรก็ผ่านมาหกปีแล้ว และยังมีสิ่งของของเธออยู่ในบ้านมากมาย

แต่เธอเอาไปเพียงเสื้อผ้าไม่กี่ชุด ของใช้จำเป็นประจำวันสองชุด และหนังสือเฉพาะทางบางเล่มของเธอ

เฟิงถิงเซินจะให้เงินค่าครองชีพกับเธอและลูกสาวทุกเดือนหลังแต่งงาน

โดยแบ่งโอนเข้าสองบัญชี

บัญชีหนึ่งของเธอ อีกบัญชีของลูกสาว

แต่ปกติหรงฉือมักรูดบัตรของตัวเองในการใช้จ่าย

ส่วนบัตรของลูกสาวเธอไม่เคยแตะเลย

อีกอย่าง เธอรักเฟิงถิงเซิน ทุกครั้งที่ออกไปชอปปิ้ง พอเห็นเสื้อผ้า รองเท้า เนคไท และกระดุมข้อมือ เป็นต้น ที่เหมาะกับเขาก็อดซื้อไม่ได้

ส่วนตัวเธอเอง เนื่องด้วยการงาน ทำให้ค่าใช้จ่ายประจำวันของเธอไม่สูง และเธอก็เอาแต่ทุ่มเทให้กับสามีและลูกสาว อยากให้สิ่งที่ดีที่สุดกับพวกเขาเสมอ ดังนั้นเธอจึงใช้เงินค่าครองชีพที่เฟิงถิงเซินให้เธอส่วนใหญ่ไปกับสองพ่อลูก

ด้วยเหตุนี้ ดูเหมือนว่าตอนนี้ไม่น่าจะมีเงินเหลืออยู่ในบัตรแล้ว

แต่ว่า ในช่วงปีที่ผ่านมา เนื่องจากลูกสาวอาศัยอยู่กับเฟิงถิงเซินที่ประเทศเอนาวาเป็นหลัก เธอจึงไม่ค่อยมีโอกาสซื้อของให้พวกเขา

ตอนนี้เงินในบัตรยังเหลืออยู่หนึ่งร้อยห้าสิบกว่าล้าน

เงินแค่นี้ไม่อยู่ในสายตาของเฟิงถิงเซิน แต่สำหรับเธอแล้วกลับเป็นเงินจำนวนไม่น้อยเลย

ในเมื่อเงินก็เป็นของเธออยู่แล้ว หรงฉือจึงโอนเงินออกโดยไม่รู้สึกผิด

เธอทิ้งบัตรสองใบไว้ แล้วลากกระเป๋าเดินทางจากไปโดยไม่หันกลับมามอง

เธอมีห้องชุดห้องหนึ่งอยู่ไม่ไกลจากบริษัทที่เธอทำงานอยู่

ห้องมีขนาดหนึ่งร้อยกว่าตารางเมตร ซึ่งถือว่าไม่ใหญ่มาก

เธอซื้อห้องนั้นเพื่อช่วยยอดขายของเพื่อนที่หนีออกจากบ้านเมื่อสี่ปีก่อน แต่ไม่เคยเข้าอยู่เลย

ตอนนี้ได้ใช้ประโยชน์จากมันแล้ว

ก่อนหน้านี้มีคนมาทำความสะอาดเป็นประจำอยู่แล้วจึงไม่สกปรกมาก แค่ทำความสะอาดเล็กน้อยก็เข้าอยู่ได้เลย

เนื่องจากเหนื่อยมาทั้งวัน พอหรงฉืออาบน้ำเสร็จก็กลับห้องพักผ่อนตอนสี่ทุ่มกว่าๆ

“กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง——”

เสียงนาฬิกาปลุกที่แสบหูดังขึ้น ทำให้หรงฉือตื่นจากความฝัน

เพราะถูกปลุกให้ตื่นอย่างกะทันหัน ในหัวของหรงฉือจึงขาวโพ้นไปชั่วขณะ

แต่พอได้สติเธอถึงนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้เป็นเวลาตีหนึ่ง ซึ่งก็คือเวลาประมาณเจ็ดโมงเช้ากว่าที่ประเทศเอนาวาที่เฟิงถิงเซินและลูกสาวอาศัยอยู่

ปกติเฟิงถิงเซินและลูกสาวจะทานอาหารเช้าในเวลานี้

นับตั้งแต่ที่ลูกสาวตามเฟิงถิงเซินไปอยู่ที่ประเทศเอนาวา เธอก็มักจะโทรหาลูกสาวเวลานี้เป็นประจำ

เพียงแต่ว่า ปกติเธอทำงานเหนื่อยและชินกับการเข้านอนเร็ว แต่ด้วยกลัวว่าจะพลาดเวลาคุยโทรศัพท์กับลูกสาว เลยตั้งนาฬิกาปลุกแบบนี้ไว้

ตอนที่ลูกสาวตามเฟิงถิงเซินไปอยู่ที่ประเทศเอนาวาใหม่ๆ ก็ยังไม่คุ้นชิน ลูกทั้งคิดถึงเธอมาก และอยากโทรหาเธอตลอดเวลา

แต่หลังจากที่ลูกสาวอยู่ประเทศเอนาวานานขึ้นเรื่อยๆ ลูกสาวจากที่เคยคิดถึงและผูกพันกับเธอก็กลายเป็นรำคาญและทำส่งเดช

ความจริงไม่มีความจำต้องตั้งนาฬิกาปลุกนี้ไว้ตั้งนานแล้ว

แต่เธอยังอาลัยอาวรณ์

เมื่อนึกถึงตรงนี้ หรงฉือก็พลันยิ้มเฝื่อนๆ

หลังจากลังเลอยู่สักพัก หรงฉือก็ลบนาฬิกาปลุก ปิดโทรศัพท์แล้วนอนต่อ

อีกด้าน

เฟิงถิงเซินและเฟิงจิ่งซินทานอาหารเช้าจนใกล้จะเสร็จแล้ว

ถึงแม้ว่าเฟิงถิงเซินจะรู้ว่าหรงฉือจะโทรหาลูกสาวเวลานี้เกือบทุกวัน แต่เขาก็ไม่ได้อยู่บ้านทุกวันจึงไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้มากนัก

เขาสังเกตุเห็นว่าวันนี้หรงฉือไม่ได้โทรมา แต่ก็ไม่ได้สนใจ และเดินขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าชั้นบนหลังทานอาหารเช้าเสร็จ

เฟิงจิ่งซินรู้สึกว่าหรงฉือนับวันยิ่งจู้จี้จุกจิกขึ้นเรื่อยๆ และเธอก็ไม่ชอบคุยโทรศัพท์กับแม่มากขึ้นเรื่อยๆ

เมื่อเห็นว่าสายขนาดนี้แล้ว แต่หรงฉือยังไม่โทรมา จึงคิดว่าแม่อาจจะติดธุระ

เธอจึงกรอกตาไปมาแล้วถือกระเป๋าหนังสือวิ่งออกไปข้างนอก

เมื่อป้าหลิวเห็นดังนั้นก็รีบวิ่งตามไป “คุณหนูคะ ตอนนี้ยังเช้าอยู่ สายสักหน่อยค่อยออกไปก็ยังทันค่ะ!”

แต่เฟิงจิ่งซินไม่ฟัง และวิ่งไปที่รถอย่างดีใจ

ล้อเล่นน่า หาได้ยากที่วันนี้คุณแม่จะยุ่งจนไม่ได้โทรมาตรงเวลา

ถ้าเธอไม่ออกไปตอนนี้ อีกเดี๋ยวถ้าคุณแม่โทรมา เธอก็ต้องคุยกับแม่อีก เธอไม่ต้องการแบบนั้นหรอกนะ!

......

หรงฉือเข้าทำงานที่เฟิงซื่อกรุ๊ปหลังจากแต่งงาน

ตอนนั้นเธอเข้าทำงานที่เฟิงซื่อกรุ๊ปเพราะเฟิงถิงเซิน

แต่ในเมื่อตอนนี้จะหย่าร้างกัน เธอก็ไม่มีเหตุผลที่จะทำงานที่เฟิงซื่อกรุ๊ปต่อไปแล้ว

เช้าวันรุ่งขึ้น หรงฉือยื่นหนังสือลาออกให้เจียงเจ๋อทันทีที่ไปถึงบริษัท

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป
ความคิดเห็น (6)
goodnovel comment avatar
Uraiporn Prangsuwan
ตกลงเรื่องนี้จบไหมคะ ไม่อยากอ่านแล้วจบดื้อๆเหมือนหลายเรื่องที่ค้างคาใจ
goodnovel comment avatar
beewara1982
เจอผู้ชายแบบนี้ ต้องปล่อยค่ะ
goodnovel comment avatar
Piyapattra Samungkun
ลูกสาวตัวดีแม่ไม่โทรถึงขนาดดีใจมีความสุขบอกเลยถ้าเราเจอเหตุการณ์แบบนี้ไม่อภัยให้ทั้งสามีและลูกสาวคงไม่สามารถจะใช้ชีวิตร่วมกันได้อีกต่อไปจะไม่ให้ลูกสาวและสามีกลับเข้ามาในชีวิตอีกมีลูกที่ไหนรักผู้หญิงของพ่อมากกว่าแม่ของตัวเองทั้งๆที่แม่ก็ดีและรักตัวเองเลือดเลวๆแบบนี้ตัดได้สบายอยู่ใครอยู่มันดรที่สุด
ดูความคิดเห็นทั้งหมด

บทล่าสุด

  • คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว   บทที่ 890

    หลังออกจากบ้าน เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ เธอคลึงหว่างคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมาส่งข้อความหาเฟิงถิงเซิน [บริษัทมีเรื่องด่วน ต้องไปทำงานต่างเมือง เรื่องหย่าคงต้องเลื่อนออกไปสักระยะ]หลังเธอส่งข้อความออกไปเกือบครึ่งชั่วโมง เฟิงถิงเซินจึงจะตอบกลับ [เข้าใจแล้ว ถ้ามีเวลาค่อยติดต่อหาผมอีกที]หรงฉือ [ได้]......เรื่องระหว่างหลินอู๋กับเฟิงถิงเซิน ส่งผลกระทบโดยตรงต่อตระกูลหลินและตระกูลซุน พอถึงตอนเย็น คุณยายซุนอดพูดไม่ได้ว่า “เสี่ยวอู๋ หนูติดต่อหาถิงเซินอีกครั้งได้ไหม?”หลินอู๋ก้มหน้า “หนูรู้ค่ะ อีกเดี๋ยวหนูจะติดต่อไปเอง” คุณยายซุนยิ้มและตบหลังมือของเธอเบา ๆ ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ จู่ ๆ ก็พูดขึ้นอีกว่า “ถ้ายังติดต่อไม่ได้ พรุ่งนี้ก็ไปเฟิงซื่ออีกครั้ง ลองดูว่าจะได้พบถิงเซินไหม หนูก็รู้ว่าสถานการณ์ของครอบครัวเราตอนนี้รอช้าไม่ได้แล้ว ท่าทีของถิงเซินมีความสำคัญต่อพวกเรามาก”“หนูรู้ค่ะ”หลินอู๋พูดจบ ก็ขึ้นไปชั้นบนและโทรหาเฟิงถิงเซินไม่มีคนรับสายส่งข้อความไปก็ไม่ตอบเธอกำโทรศัพท์ไว้แน่น ความรู้สึกไม่สบายใจยิ่งมีมากขึ้นเรื่อย ๆ อย่างที่คนอื่น ๆ ในครอบครัวคิด จริง ๆ เธอก็เข้าใจดี

  • คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว   บทที่ 889

    “เล่นสกีค่ะ”“ไปกับแม่หนูเหรอ?”“ใช่ค่ะ” เฟิงจิ่งซินไม่สบอารมณ์แล้ว “คุณพ่อยังมีอะไรอีกไหม?”เฟิงถิงเซินยิ้มพลางมองเธอ “ไม่ชวนพ่อไปด้วยเหรอ?”เดิมทีเฟิงจิ่งซินอยากพูดว่าไม่อยากชวนแต่ว่า...เธอกำมือเล็ก ๆ แน่น แต่ความปรารถนาลึก ๆ ในใจจะอย่างไรก็ไม่สามารถหักห้ามได้เธอเม้มฝีปากเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยปากด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยเป็นธรรมชาติมากนักว่า “หนูต้องถามคุณแม่ก่อนค่ะ”เฟิงถิงเซินชะงักไปเล็กน้อยเมื่อครู่เห็นได้ชัดว่าเขาแค่ล้อเล่น ไม่ได้อยากไปกับพวกเธอจริง ๆ แต่ตอนนี้ได้ยินเฟิงจิ่งซินพูดแบบนี้ เขาก็หัวเราะเล็กน้อย “โอเค”เฟิงจิ่งซินติดต่อหาหรงฉืออย่างรวดเร็ว “คุณแม่ คุณพ่อก็อยากไปเล่นสกีกับพวกเราด้วย หนูพาคุณพ่อไปด้วยได้ไหมคะ?”หรงฉือสัมผัสได้ว่า จริง ๆ แล้วเฟิงจิ่งซินชอบออกไปข้างนอกกับเธอและเฟิงถิงเซินมากดังนั้น เมื่อได้ยินเฟิงจิ่งซินพูดแบบนี้ เธอก็อดใจอ่อนปฏิเสธไม่ลง ก่อนจะพูดว่า “ได้สิจ๊ะ พวกหนูมากันได้เลย”“ค่ะ”เฟิงจิ่งซินวางโทรศัพท์ลง พูดกับเฟิงถิงเซินว่า “คุณแม่ตกลงแล้วค่ะ”เฟิงถิงเซิน “โอเค”เขาขึ้นไปเปลี่ยนชุดที่ชั้นบน จากนั้นก็ออกไปข้างนอกพร้อมกับเฟิงจิ่งซินเม

  • คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว   บทที่ 888

    เธอครุ่นคิดเล็กน้อย หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ก่อนจะโทรหาฉีอวี้หมิงฉีอวี้หมิงก็กดรับสายอย่างรวดเร็ว “หลินอู๋? มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?”หลินอู๋ยิ้มเล็กน้อย “พวกเราได้ยื่นอุทธรณ์อย่างเป็นทางการแล้ว เรื่องนี้ถือว่าจบลงชั่วคราว ช่วงนี้คุณกับฉางปั่วก็ช่วยเหลือไม่น้อย เลยอยากเลี้ยงข้าวพวกคุณสักมื้อ พวกคุณพอจะมีเวลาว่างไหม?”เรื่องเลี้ยงข้าวอะไรนั่นเป็นแค่ข้ออ้าง ทั้งยังเป็นความคิดที่เกิดขึ้นกะทันหัน จุดประสงค์ที่แท้จริงของเธอคืออยากรู้ว่าฉีอวี้หมิงจะรับโทรศัพท์เธอหรือไม่ และท่าทีที่เขามีต่อเธอยังคงเหมือนเมื่อก่อนหรือเปล่า“กินข้าวเหรอ? ฉันมีเวลาอยู่แล้ว แต่ฉางปั่วอาจจะไม่มีเวลา ฉันต้องถามเขาก่อน” พูดจบ จู่ ๆ ฉีอวี้หมิงก็นึกอะไรขึ้นมาได้ “ว่าแต่ ช่วงหลายวันมานี้ถิงเซินกำลังยุ่งอยู่ไม่ใช่เหรอ? คุณคริสก็ยังไม่กลับหรือเปล่า? เขาจะมีเวลามากินข้าวกับพวกเราเหรอ?”หลินอู๋ได้ยินก็ชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็พูดด้วยน้ำเสียงเป็นปกติว่า “อ้อ เขาเหรอ? ฉันไม่รู้ว่าเขามีเวลาว่างหรือเปล่า ฉันติดต่อเขาไม่ได้เลย เป็นฉันที่อยากเลี้ยงข้าวพวกคุณเอง ไม่เกี่ยวกับเขา”ฉีอวี้หมิงได้ยินก็ชะงักไปเล็กน้อย “นี่พวกคุณ...ทะเล

  • คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว   บทที่ 887

    พูดจบ ไม่รอให้เฟิงถิงเซินพูด เฟิงจิ่งซินก็วางสายแล้ว......หลินอู๋พยายามทุกวิถีทางแล้ว แต่ก็ยังไม่ได้รับการติดต่อจากเฟิงถิงเซิน วันรุ่งขึ้นคนตระกูลหลินทำได้เพียงใช้หลักฐานและข้อมูลที่รวบรวมยื่นอุทธรณ์ต่อศาลผ่านมานานขนาดนี้แล้ว เฟิงถิงเซินยังคงไม่ยอมพบหลินอู๋ คนตระกูลหลินและตระกูลซุนยิ่งรู้สึกไม่สบายใจมากขึ้นเรื่อย ๆ หากไม่ใช่เพราะตอนนี้หลินอู๋ยังสามารถเข้าออกเฟิงซื่อได้อย่างอิสระ ฉีอวี้หมิงและคนอื่น ๆ ก็ยังติดต่อกับเธออยู่ตลอด ส่วนเฟิงถิงเซินก็ไม่เคยพูดเรื่องขอเลิกกับหลินอู๋ ไม่อย่างนั้น หลังจากรู้ว่าตอนนี้เฟิงถิงเซินมีท่าทีต่อหลินอู๋แบบนี้ พวกเขาคงไม่มีทางนั่งนิ่งเฉยได้อย่างแน่นอนในใจหลินอู๋จะไม่รู้สึกไม่สบายใจเหมือนคนอื่นๆ ได้อย่างไรกัน?แต่ถึงแม้เฟิงถิงเซินจะหลีกเลี่ยงไม่ยอมพบ แต่การที่เขาไม่เอ่ยถึงเรื่องเลิกรา ก็ทำให้เธอคลายความกังวลลงได้บ้างตอนนี้บัญชีและสิทธิผู้ถือหุ้นของพวกเขาถูกอายัด ในมือของพวกเขาไม่มีเงินสดเหลืออยู่เลย แต่การดำเนินงานของซวิ่นตู้ก็ต้องใช้เงินทุนคอยประคับประคอง...ตอนนี้ภายในซวิ่นตู้มีพนักงานลาออกไปแล้วหนึ่งในสี่ นอกจากเงินทุนแล้ว การดำเนินโปรเจกต์

  • คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว   บทที่ 886

    แต่เธอเพิ่งจะหันหลัง หลินอู๋ก็ดึงแขนเธอไว้อีกครั้ง “ซินซิน ให้โอกาสน้าสักครั้ง...”เธอพูดยังไม่ทันจบ คนขับรถของเฟิงจิ่งซินก็ลงมาจากรถ “คุณหลิน กรุณาปล่อยมือด้วยครับ”หลินอู๋ไม่ปล่อยมือ มองเฟิงจิ่งซิน ฝืนยิ้มแล้วพูดว่า “ซินซิน นี่หนูคิดจะตัดขาดกับน้าเหรอ?”เฟิงจิ่งซินไม่พูดอะไร เพียงยื่นมือมาปัดมือของเธอออกเท่านั้น หลินอู๋เห็นจึงจับแขนเธอแน่นขึ้นเล็กน้อย “ซินซิน...”เธอยังพูดไม่ทันจบ คนขับรถก็เดินเข้ามา ปัดมือของเธอออก เฟิงจิ่งซินไม่แม้แต่จะหันกลับมาก็หันหลังขึ้นรถไปทันที หลินอู๋จะเดินตามไป กลับถูกคนขับรถขวางทางไว้เห็นเฟิงจิ่งซินขึ้นรถไปต่อหน้าต่อตา ไม่หันกลับมามองเธอแม้แต่น้อย เธอมองไปทางคนขับรถแล้วพูดว่า “ลุงโจว ฉันแค่อยากคุยกับซินซินเท่านั้น ไม่ได้คิดจะทำร้ายเธอเลย คุณให้ฉันขึ้นรถไปคุยกับซินซินหน่อยได้ไหม? ถ้าคุณกลัวมีปัญหา จะโทรหาถิงเซินก็ได้”ลุงโจวกลับพูดเสียงเรียบว่า “ตั้งแต่วันที่ผมได้เป็นคนขับรถของซินซิน คุณเฟิงก็กำชับให้ผมจำหน้าที่ข้อแรกไว้ให้ขึ้นใจ นั่นก็คือทำตามคำสั่งของซินซิน ต่อให้คุณเฟิงอยู่ด้วย ผมก็ต้องทำตามคำสั่งของซินซินก่อนครับ” หนึ่งในหน้าที่ของเขาคือการทำตา

  • คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว   บทที่ 885

    ที่หรงฉือและอวี้มั่วซวินไปเข้าร่วมงานเลี้ยงอาหารเย็นมื้อนี้ ก็เพื่อสืบข่าวพวกเขาเชื่อว่าที่คุณคริสเชิญพวกเขาไปเข้าร่วมงานเลี้ยงอาหารเย็นมื้อนี้ ก็เป็นเพราะจุดประสงค์นี้ระหว่างงานเลี้ยง พวกเขาพูดคุยกันเรื่องเอไอและอนาคตของอุตสาหกรรมการผลิต รวมทั้งโปรเจกต์ที่บุคคลผู้ทรงอิทธิพลคนหนึ่งเพิ่งสร้างเสียงฮือฮาไปเมื่อไม่นานมานี้พวกเขาต่างหยั่งเชิงกันและกัน แต่เมื่อมองจากภายนอกกลับยังคงดูปรองดองกลมเกลียวกันดี หลังรับประทานอาหารเสร็จ คุณคริสยังถ่ายรูปร่วมกับพวกเขาทีละคน และถึงขั้นรีบแชร์ข่าวที่พวกเขามาร่วมรับประทานอาหารด้วยกันลงแพลตฟอร์มโซเชียลมีเดียอย่างรวดเร็วอีกด้วยงานเลี้ยงอาหารเย็นมื้อนี้ กินเวลานานถึงสองสามชั่วโมงกว่าจะจบลงหลังงานเลี้ยงจบลง เมื่อขึ้นรถแล้ว อวี้มั่วซวินคลายเนกไทออกเล็กน้อย “แต่ละคนเล่นละครเก่งกันจริง ๆ”หรงฉือยิ้มเล็กน้อย “นั่นสิ”หรงฉือนวดไหล่ที่ปวดหนึบเล็กน้อย ตั้งใจว่าหลังกลับถึงบ้านแล้วจะรีบเข้านอนส่วนเนื้อหาที่คุณคริสแชร์ลงแพลตฟอร์มโซเชียลมีเดียในคืนนี้ เธอและอวี้มั่วซวินต่างก็ไม่ได้สนใจจะเข้าไปดูแต่คนที่ติดตามคุณคริสกลับมีอยู่ไม่น้อย พวกเขาไม่ดู แต่ก็มีค

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status