Share

คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว
คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว
Author: อวินจงมี่

บทที่ 1

Author: อวินจงมี่
เมื่อหรงฉือมาถึงสนามบินประเทศเอนาวาก็เป็นเวลาสามทุ่มกว่าแล้ว

วันนี้เป็นวันเกิดของเธอ

เธอได้รับข้อความอวยพรวันเกิดทันทีที่เปิดโทรศัพท์

โดยทั้งหมดนั้นล้วนเป็นเพื่อนร่วมงานและเพื่อนของเธอส่งมา

แต่กลับไม่มีข้อความใดๆ จากเฟิงถิงเซินเลย

ซึ่งทำให้หรงฉือหน้าบึ้ง

เธอมาถึงวิลล่าตอนสี่ทุ่มกว่า

เมื่อป้าหลิวเห็นเธอก็อึ้งไปชั่วขณะ “คุณผู้หญิง คุณ... คุณมาได้ยังไงคะ”

“ถิงเซินกับซินซินล่ะ”

“คุณผู้ชายยังไม่กลับ ส่วนคุณหนูกำลังเล่นอยู่ในห้องค่ะ”

จากนั้นหรงฉือจึงยื่นกระเป๋าเดินทางให้เธอ เมื่อขึ้นไปชั้นบนก็เห็นลูกสาวในชุดนอนกำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะเล็กๆ อย่างตั้งใจ ไม่รู้ว่ากำลังทำอะไร แต่จริงจังมาก ถึงกับไม่รู้ตัวว่ามีคนเข้ามาในห้อง

“ซินซิน?”

เมื่อเฟิงจิ่งซินได้ยินเสียงก็หันกลับมามองพร้อมร้องด้วยความดีใจว่า “คุณแม่!”

จากนั้นก็หันกลับไปทำสิ่งที่ทำค้างไว้ต่อ

หรงฉือเดินเข้าไปกอดลูกสาว ทันทีที่เธอหอมลูกก็ถูกผลักออก “แม่คะ หนูกำลังยุ่งอยู่ค่ะ”

หรงฉือไม่เจอหน้าลูกสาวสองเดือนแล้ว จึงคิดถึงมาก ไม่ว่าจะหอมเท่าไหร่ก็รู้สึกไม่พอ และอยากจะพูดคุยกับลูกสาวมาก

แต่เมื่อเห็นลูกสาวตั้งอกตั้งใจขนาดนี้จึงไม่อยากขัดความสุขของเธอ “ซินซินกำลังทำสร้อยคอเปลือกหอยอยู่เหรอคะ”

“ใช่ค่ะ” พอพูดถึงตรงนี้ เห็นได้ชัดว่าเฟิงจิ่งซินดูเหมือนจะสนใจขึ้นมาทันที “อีกหนึ่งสัปดาห์ก็เป็นวันเกิดของน้าอู๋อู๋แล้ว นี่เป็นของขวัญวันเกิดที่หนูกับคุณพ่อเตรียมไว้ให้คุณน้าอู๋อู๋ค่ะ เปลือกหอยพวกนี้ หนูกับคุณพ่อตั้งใจใช้เครื่องมือขัดเชียวนะ สวยมากใช่ไหมคะ”

หรงฉือถึงกับรู้สึกจุกในอก เธอยังไม่ทันได้พูดอะไรก็ได้ยินลูกสาวพูดอย่างดีใจโดยหันหลังให้เธอว่า “คุณพ่อยังสั่งทำของขวัญชิ้นอื่นให้น้าอู๋อู๋โดยเฉพาะด้วยนะ พรุ่งนี้...”

หรงฉือรู้สึกจุกในอก และกลั้นไม่ไหว “ซินซิน... จำวันเกิดของแม่ได้ไหมคะ”

“หา? อะไรนะคะ” เฟิงจิ่งซินเงยหน้าขึ้นมองเธอแวบหนึ่ง แล้วก้มหน้ามองพวงลูกปัดในมือพร้อมบ่นว่า “คุณแม่อย่าพูดกับหนูสิ ลูกปัดเรียงผิดหมดแล้ว”

หรงฉือจึงปล่อยแขนจากเธอ และไม่พูดอะไรอีก

เธอยืนอยู่ตรงนั้นพักใหญ่ แต่ลูกสาวก็ไม่เงยหน้าขึ้นมองเธอเลยสักแวบ หรงฉือจึงเม้มปากก่อนจะออกจากห้องไปอย่างเงียบๆ

เมื่อป้าหลิวเห็นเธอจึงถามว่า “คุณผู้หญิงคะ เมื่อกี้ฉันโทรหาคุณผู้ชาย คุณผู้ชายบอกว่าคืนนี้เขามีธุระ ให้คุณพักผ่อนก่อนได้เลย”

“ฉันรู้แล้ว”

หรงฉือเอ่ยตอบ เมื่อนึกถึงคำพูดของลูกสาวเมื่อครู่ก็นิ่งไปชั่วขณะ จากนั้นโทรหาเฟิงถิงเซิน

ผ่านไปสักพักเขาถึงรับสาย แต่เขากลับเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาอย่างมากว่า “ผมมีธุระ พรุ่งนี้ค่อย——”

“ถิงเซิน ดึกขนาดนี้แล้ว ใครเหรอ”

นั่นเป็นเสียงของหลินอู๋

หรงฉือกำโทรศัพท์แน่น

“ไม่มีอะไร”

เฟิงถิงเซินกดตัดสายไปแล้วโดยไม่รอให้หรงฉือพูดอะไร

พวกเขาเป็นสามีภรรยาที่ไม่เจอหน้ากันสามเดือนแล้ว กว่าเธอจะเดินทางมาประเทศเอนาวา เขาไม่รีบกลับบ้านมาเจอเธอก็ยังพอทน แต่แค่รับสาย เขายังไม่มีความอดทนที่จะฟังเธอพูดให้จบ...

แต่งงานกันมาตั้งหลายปี แต่เขาก็ยังคงเย็นชา ห่างเหิน และรำคาญเธอแบบนี้เสมอมา

จนเธอชินแล้ว

หากเป็นเมื่อก่อน เธอต้องโทรหาเขาอีกครั้งแน่ๆ แล้วถามเขาว่าอยู่ที่ไหน จะกลับมาได้ไหมอย่างอดทน

แต่วันนี้อาจเป็นเพราะเหนื่อยมาก เธอจึงหมดอารมณ์ที่จะทำสิ่งนั้นขึ้นมาเฉยๆ

หลังจากที่เธอตื่นมาในวันรุ่งขึ้น พอคิดดูแล้ว ก็โทรหาเฟิงถิงเซิน

เวลาที่ประเทศเอนาวาเร็วกว่าประเทศจีนประมาณสิบเจ็ดถึงสิบแปดชั่วโมง วันนี้ที่ประเทศเอนาวาจึงเป็นวันเกิดของเธอ

เธอมาประเทศเอนาวาในครั้งนี้ นอกจากคิดถึงลูกสาวและเฟิงถิงเซินมากแล้ว ก็ยังมีความหวังว่าพวกเขาสามคนจะได้ทานข้าวพร้อมหน้าพร้อมตาในวันพิเศษนี้

นี่คือสิ่งที่เธอปรารถนาในวันเกิดปีนี้

แต่เฟิงถิงเซินกลับไม่รับสาย

ผ่านไปนานมาก เขาถึงส่งข้อความกลับมาว่า

[มีธุระอะไร]

หรงฉือ : [ตอนเที่ยงว่างไหม พาซินซินไปด้วย พวกเราสามคนไปทานข้าวด้วยกันไหม]

[เข้าใจแล้ว จองเสร็จแล้วค่อยส่งที่อยู่ให้ผม]

หรงฉือ : [โอเค]

จากนั้นก็ไม่มีข้อความใดๆ จากเฟิงถิงเซินอีกเลย

เขาจำไม่ได้ว่าวันนี้เป็นวันเกิดของเธอ

ถึงแม้ว่าหรงฉือจะเตรียมใจไว้แล้ว แต่ในใจก็ยังอดรู้สึกผิดหวังไม่ได้

หลังจากอาบน้ำล้างหน้าเสร็จ ขณะที่หรงฉือเตรียมจะลงไปชั้นล่าง ก็ได้ยินเสียงของลูกสาวและป้าหลิวดังมาจากชั้นล่าง

“คุณผู้หญิงมา คุณหนูไม่ดีใจเหรอคะ”

“หนูกับคุณพ่อสัญญากับน้าอู๋อู๋แล้วว่าพรุ่งนี้จะไปเที่ยวริมทะเลด้วยกัน แต่คุณแม่มากะทันหัน ถ้าไปกับพวกเราด้วย พวกเราต้องอึดอัดมากแน่ๆ ค่ะ”

“อีกอย่าง คุณแม่ใจร้ายมาก และชอบใจร้ายกับน้าอู๋อู๋——”

“คุณหนูคะ คุณผู้หญิงต่างหากที่เป็นแม่ของคุณหนู พูดแบบนี้ไม่ได้นะ มันจะทำให้คุณผู้หญิงเสียใจ รู้ไหมคะ”

“หนูรู้ แต่หนูกับคุณพ่อชอบน้าอู๋อู๋มากกว่านี่คะ หนูให้น้าอู๋อู๋เป็นแม่ของหนูไม่ได้เหรอคะ”

“...”

ป้าหลิวพูดอะไรบางอย่าง แต่หรงฉือได้ยินไม่ชัด

เธอเลี้ยงลูกจนโตมากับมือ แต่ช่วงสองปีนี้พ่อลูกมีเวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้น ลูกสาวจึงติดเฟิงถิงเซิน ปีที่แล้วเฟิงถิงเซินมาขยายตลาดที่ประเทศเอนาวา ลูกสาวก็ดื้อดึงจะตามมาด้วย

ตอนแรกเธอก็ไม่ยอม เพราะย่อมอยากให้ลูกอยู่กับเธอมากกว่า

แต่เธอก็ไม่อาจทำให้ลูกสาวเสียใจจึงยอมตกลง

แต่คิดไม่ถึงว่า...

ในเวลานี้หรงฉือเหมือนถูกสะกด หน้าซีดขาวและยืนนิ่งอยู่กับที่ไม่ขยับ

เธอปฏิเสธงานและมาที่ประเทศเอนาวาคราวนี้เพราะต้องการใช้เวลาอยู่กับลูกสาวมากขึ้น

แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะไม่มีความจำเป็นนั้นแล้ว

หรงฉือกลับเข้าห้อง แล้วนำของขวัญที่เอามาจากประเทศจีนใส่กลับเข้าไปในกระเป๋าเดินทาง

ผ่านไปสักพัก ป้าหลิวถึงโทรมาบอกว่าเธอพาลูกออกไปเที่ยวเล่นแล้ว และบอกว่าถ้ามีธุระอะไรก็ให้โทรหาเธอ

หรงฉือนั่งลงบนเตียง ในใจว่างเปล่าและรู้สึกเคว้งคว้าง

เธอทิ้งงานและตั้งใจมาที่นี่ แต่กลับกลายเป็นว่าไม่มีใครต้องการเธอจริงๆ

การมาของเธอถือเป็นเรื่องตลกสิ้นดี

นานมากหลังจากนั้นเธอถึงออกบ้าน

แล้วเดินเตร็ดเตร่ไปอย่างไร้จุดหมายในประเทศที่ทั้งแปลกและคุ้นเคยแห่งนี้

พอเกือบจะใกล้เที่ยงเธอถึงนึกขึ้นได้ว่านัดทานข้าวเที่ยงกับเฟิงถิงเซิน

เมื่อนึกถึงสิ่งที่เธอได้ยินเมื่อตอนเช้า ขณะที่เธอกำลังลังเลว่าจะกลับบ้านไปรับลูกสาวหรือไม่ จู่ๆ เธอก็ได้รับข้อความจากเฟิงถิงเซิน

[ตอนเที่ยงมีธุระ ยกเลิกมื้อเที่ยง]

หรงฉือไม่รู้สึกแปลกใจแม้แต่น้อยที่เห็นข้อความนั้น

เพราะเธอชินแล้ว

ในสายตาของเฟิงถิงเซินแล้ว ไม่ว่าจะเรื่องงานหรือสังสรรค์กับเพื่อนฝูง... ยังไงอะไรๆ ก็สำคัญกว่าภรรยาคนนี้เสมอ

แผนการที่นัดหมายกับเธอไว้ เขามักจะยกเลิกตามใจชอบเสมอ

ไม่เคยคำนึงถึงความรู้สึกของเธอเลยด้วยซ้ำ

ถามว่าผิดหวังไหม

เมื่อก่อนอาจจะใช่

แต่ตอนนี้เธอด้านชาจนไม่รู้สึกอะไรแล้ว

หรงฉือสับสนมากกว่า

เธอรีบร้อนมากที่นี่ แต่ไม่ว่าจะเป็นสามีหรือลูกสาว สิ่งที่เธอได้รับตอบกลับมาล้วนเป็นความเย็นชา

จู่ๆ เธอก็ขับรถมาถึงร้านอาหารที่เมื่อก่อนเธอกับเฟิงถิงเซินเคยมาด้วยกันบ่อยๆ โดยไม่รู้ตัว

ขณะที่เธอกำลังจะเข้าไปในร้านก็เห็นเฟิงถิงเซิน หลินอู๋ และยังมีเฟิงจิ่งซิน ทั้งสามคนอยู่ในร้าน

หลินอู๋นั่งอยู่ข้างลูกสาวอย่างสนิทสนม

เธอพลางคุยกับเฟิงถิงเซินไปพลางหยอกล้อลูกสาว

ลูกสาวแกว่งขาอย่างมีความสุข เล่นกับหลินอู๋อย่างสนุกสนาน แล้วก็ยื่นหน้าไปกินขนมที่หลินอู๋กินแล้ว

ส่วนเฟิงถิงเซินยิ้มพลางคีบอาหารให้พวกเธอ แต่สายตากลับเอาแต่จับจ้องไปที่หลินอู๋ที่อยู่ตรงข้ามเขา ราวกับในสายตาของเขามีแค่เธอคนเดียวเท่านั้น

นี่น่ะหรือที่เฟิงถิงเซินบอกว่ามีธุระ

นี่น่ะหรือลูกสาวที่เธออุ้มท้องมาสิบเดือน แลกชีวิตคลอดออกมา

ทันใดนั้นหรงฉือพลันหัวเราะ

เธอยืนมองพวกเขาอยู่กับที่

ผ่านไปสักพักถึงละสายตาหนี แล้วหันหลังจากไป

หรงฉือเตรียมข้อตกลงการหย่าร้างหนึ่งฉบับทันทีที่เมื่อกลับถึงวิลล่า

เขาเป็นความฝันในวัยเยาว์ของเธอ แต่เขาไม่เคยมองเธอเลย

ถ้าไม่ใช่เพราะอุบัติเหตุในคืนนั้นและแรงกดดันจากคุณปู่ เขาคงไม่แต่งงานกับเธอเด็ดขาด

เธอในอดีตไร้เดียงสา คิดว่าเพียงแค่เธอพยายาม เขาก็จะมองเห็นในสักวันแน่นอน

แต่ความเป็นจริงกลับตบหน้าเธออย่างแรง

หกปีแล้ว

เธอควรตื่นได้แล้ว

หลังจากเอาข้อตกลงการหย่าร้างใส่ในซองเอกสาร แล้วสั่งป้าหลิวมอบให้เฟิงถิงเซิน หรงฉือก็ลากกระเป๋าเดินทางขึ้นรถ จากนั้นสั่งคนขับรถว่า “ไปสนามบิน”

Continue to read this book for free
Scan code to download App
Comments (15)
goodnovel comment avatar
Pojana Po
สนุกค่ะ แต่รอให้ไรท์อัพให้จบก่อนแล้วค่อยเข้ามาอ่าน น่าจะดี ไม่ค้างคาใจ
goodnovel comment avatar
Pojana Po
ฝากนักอ่าน หากจะอ่าน ดูก่อนว่าอัพจบแล้วหรือยัง แนะนำคะ
goodnovel comment avatar
Jin Chuein
สนุกแต่พวกๆวนๆแต่ที่เดิมๆ อัพเดตวันละตอน ทุเรศสิ้นดี
VIEW ALL COMMENTS

Latest chapter

  • คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว   บทที่ 891

    โม่ชีฉือเห็นเธอกลับไม่แสดงสีหน้าใด ๆคนอื่น ๆ ในห้องส่วนตัวคิดว่าหลินอู๋กับโม่ชีฉือไม่รู้จักกัน จึงแนะนำทั้งสองฝ่ายให้รู้จักกันทันทีหลินอู๋ได้ยิน ก็เอ่ยปากเหมือนครั้งแรกที่พบโม่ชีฉือว่า “สวัสดีค่ะ ประธานโม่”โม่ชีฉือพยักหน้าเล็กน้อยหลังหลินอู๋กับหลินลี่ไห่นั่งลง ก็มีคนในห้องส่วนตัวทักทายตามมารยาทกับหลินอู๋และหลินลี่ไห่ว่า “เรื่องของหลินซื่อกับเจี๋ยเซี่ยวผมก็พอจะได้ยินมาบ้าง ยื่นอุทธรณ์แล้วใช่ไหม?”หลินลี่ไห่ “ยื่นอุทธรณ์แล้ว ขอบคุณประธานอวี๋ที่เป็นห่วง”ตั้งแต่หลินอู๋และคนอื่น ๆ เข้ามาในห้อง โม่ชีฉือก็มีสีหน้าเรียบเฉย หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาคล้ายกับกำลังตอบข้อความอยู่ ราวกับว่าเขาไม่สนใจบทสนทนาระหว่างคนอื่น ๆ กับหลินอู๋เลยแม้แต่น้อยทว่า เมื่อได้ยินถึงตรงนี้ จู่ ๆ เขากลับเงยหน้าขึ้นมาจากหน้าจอโทรศัพท์ และมองไปทางหลินอู๋หลินอู๋สังเกตเห็นสายตาของเขา ก็ชะงักไปเล็กน้อยตระกูลโม่มีสถานะและอิทธิพลไม่น้อยในประเทศจีน การที่ประธานอวี๋สามารถเชิญเขามาได้ ถือเป็นเกียรติสำหรับเขาอย่างยิ่งแต่ที่เขาเชิญหลินอู๋กับหลินลี่ไห่ กลับเป็นเพราะเฟิงถิงเซินเขาไม่ได้สังเกตเห็นสายตาของโม่ชีฉือที่จู่ ๆ

  • คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว   บทที่ 890

    หลังออกจากบ้าน เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ เธอคลึงหว่างคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมาส่งข้อความหาเฟิงถิงเซิน [บริษัทมีเรื่องด่วน ต้องไปทำงานต่างเมือง เรื่องหย่าคงต้องเลื่อนออกไปสักระยะ]หลังเธอส่งข้อความออกไปเกือบครึ่งชั่วโมง เฟิงถิงเซินจึงจะตอบกลับ [เข้าใจแล้ว ถ้ามีเวลาค่อยติดต่อหาผมอีกที]หรงฉือ [ได้]......เรื่องระหว่างหลินอู๋กับเฟิงถิงเซิน ส่งผลกระทบโดยตรงต่อตระกูลหลินและตระกูลซุน พอถึงตอนเย็น คุณยายซุนอดพูดไม่ได้ว่า “เสี่ยวอู๋ หนูติดต่อหาถิงเซินอีกครั้งได้ไหม?”หลินอู๋ก้มหน้า “หนูรู้ค่ะ อีกเดี๋ยวหนูจะติดต่อไปเอง” คุณยายซุนยิ้มและตบหลังมือของเธอเบา ๆ ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ จู่ ๆ ก็พูดขึ้นอีกว่า “ถ้ายังติดต่อไม่ได้ พรุ่งนี้ก็ไปเฟิงซื่ออีกครั้ง ลองดูว่าจะได้พบถิงเซินไหม หนูก็รู้ว่าสถานการณ์ของครอบครัวเราตอนนี้รอช้าไม่ได้แล้ว ท่าทีของถิงเซินมีความสำคัญต่อพวกเรามาก”“หนูรู้ค่ะ”หลินอู๋พูดจบ ก็ขึ้นไปชั้นบนและโทรหาเฟิงถิงเซินไม่มีคนรับสายส่งข้อความไปก็ไม่ตอบเธอกำโทรศัพท์ไว้แน่น ความรู้สึกไม่สบายใจยิ่งมีมากขึ้นเรื่อย ๆ อย่างที่คนอื่น ๆ ในครอบครัวคิด จริง ๆ เธอก็เข้าใจดี

  • คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว   บทที่ 889

    “เล่นสกีค่ะ”“ไปกับแม่หนูเหรอ?”“ใช่ค่ะ” เฟิงจิ่งซินไม่สบอารมณ์แล้ว “คุณพ่อยังมีอะไรอีกไหม?”เฟิงถิงเซินยิ้มพลางมองเธอ “ไม่ชวนพ่อไปด้วยเหรอ?”เดิมทีเฟิงจิ่งซินอยากพูดว่าไม่อยากชวนแต่ว่า...เธอกำมือเล็ก ๆ แน่น แต่ความปรารถนาลึก ๆ ในใจจะอย่างไรก็ไม่สามารถหักห้ามได้เธอเม้มฝีปากเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยปากด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยเป็นธรรมชาติมากนักว่า “หนูต้องถามคุณแม่ก่อนค่ะ”เฟิงถิงเซินชะงักไปเล็กน้อยเมื่อครู่เห็นได้ชัดว่าเขาแค่ล้อเล่น ไม่ได้อยากไปกับพวกเธอจริง ๆ แต่ตอนนี้ได้ยินเฟิงจิ่งซินพูดแบบนี้ เขาก็หัวเราะเล็กน้อย “โอเค”เฟิงจิ่งซินติดต่อหาหรงฉืออย่างรวดเร็ว “คุณแม่ คุณพ่อก็อยากไปเล่นสกีกับพวกเราด้วย หนูพาคุณพ่อไปด้วยได้ไหมคะ?”หรงฉือสัมผัสได้ว่า จริง ๆ แล้วเฟิงจิ่งซินชอบออกไปข้างนอกกับเธอและเฟิงถิงเซินมากดังนั้น เมื่อได้ยินเฟิงจิ่งซินพูดแบบนี้ เธอก็อดใจอ่อนปฏิเสธไม่ลง ก่อนจะพูดว่า “ได้สิจ๊ะ พวกหนูมากันได้เลย”“ค่ะ”เฟิงจิ่งซินวางโทรศัพท์ลง พูดกับเฟิงถิงเซินว่า “คุณแม่ตกลงแล้วค่ะ”เฟิงถิงเซิน “โอเค”เขาขึ้นไปเปลี่ยนชุดที่ชั้นบน จากนั้นก็ออกไปข้างนอกพร้อมกับเฟิงจิ่งซินเม

  • คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว   บทที่ 888

    เธอครุ่นคิดเล็กน้อย หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ก่อนจะโทรหาฉีอวี้หมิงฉีอวี้หมิงก็กดรับสายอย่างรวดเร็ว “หลินอู๋? มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?”หลินอู๋ยิ้มเล็กน้อย “พวกเราได้ยื่นอุทธรณ์อย่างเป็นทางการแล้ว เรื่องนี้ถือว่าจบลงชั่วคราว ช่วงนี้คุณกับฉางปั่วก็ช่วยเหลือไม่น้อย เลยอยากเลี้ยงข้าวพวกคุณสักมื้อ พวกคุณพอจะมีเวลาว่างไหม?”เรื่องเลี้ยงข้าวอะไรนั่นเป็นแค่ข้ออ้าง ทั้งยังเป็นความคิดที่เกิดขึ้นกะทันหัน จุดประสงค์ที่แท้จริงของเธอคืออยากรู้ว่าฉีอวี้หมิงจะรับโทรศัพท์เธอหรือไม่ และท่าทีที่เขามีต่อเธอยังคงเหมือนเมื่อก่อนหรือเปล่า“กินข้าวเหรอ? ฉันมีเวลาอยู่แล้ว แต่ฉางปั่วอาจจะไม่มีเวลา ฉันต้องถามเขาก่อน” พูดจบ จู่ ๆ ฉีอวี้หมิงก็นึกอะไรขึ้นมาได้ “ว่าแต่ ช่วงหลายวันมานี้ถิงเซินกำลังยุ่งอยู่ไม่ใช่เหรอ? คุณคริสก็ยังไม่กลับหรือเปล่า? เขาจะมีเวลามากินข้าวกับพวกเราเหรอ?”หลินอู๋ได้ยินก็ชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็พูดด้วยน้ำเสียงเป็นปกติว่า “อ้อ เขาเหรอ? ฉันไม่รู้ว่าเขามีเวลาว่างหรือเปล่า ฉันติดต่อเขาไม่ได้เลย เป็นฉันที่อยากเลี้ยงข้าวพวกคุณเอง ไม่เกี่ยวกับเขา”ฉีอวี้หมิงได้ยินก็ชะงักไปเล็กน้อย “นี่พวกคุณ...ทะเล

  • คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว   บทที่ 887

    พูดจบ ไม่รอให้เฟิงถิงเซินพูด เฟิงจิ่งซินก็วางสายแล้ว......หลินอู๋พยายามทุกวิถีทางแล้ว แต่ก็ยังไม่ได้รับการติดต่อจากเฟิงถิงเซิน วันรุ่งขึ้นคนตระกูลหลินทำได้เพียงใช้หลักฐานและข้อมูลที่รวบรวมยื่นอุทธรณ์ต่อศาลผ่านมานานขนาดนี้แล้ว เฟิงถิงเซินยังคงไม่ยอมพบหลินอู๋ คนตระกูลหลินและตระกูลซุนยิ่งรู้สึกไม่สบายใจมากขึ้นเรื่อย ๆ หากไม่ใช่เพราะตอนนี้หลินอู๋ยังสามารถเข้าออกเฟิงซื่อได้อย่างอิสระ ฉีอวี้หมิงและคนอื่น ๆ ก็ยังติดต่อกับเธออยู่ตลอด ส่วนเฟิงถิงเซินก็ไม่เคยพูดเรื่องขอเลิกกับหลินอู๋ ไม่อย่างนั้น หลังจากรู้ว่าตอนนี้เฟิงถิงเซินมีท่าทีต่อหลินอู๋แบบนี้ พวกเขาคงไม่มีทางนั่งนิ่งเฉยได้อย่างแน่นอนในใจหลินอู๋จะไม่รู้สึกไม่สบายใจเหมือนคนอื่นๆ ได้อย่างไรกัน?แต่ถึงแม้เฟิงถิงเซินจะหลีกเลี่ยงไม่ยอมพบ แต่การที่เขาไม่เอ่ยถึงเรื่องเลิกรา ก็ทำให้เธอคลายความกังวลลงได้บ้างตอนนี้บัญชีและสิทธิผู้ถือหุ้นของพวกเขาถูกอายัด ในมือของพวกเขาไม่มีเงินสดเหลืออยู่เลย แต่การดำเนินงานของซวิ่นตู้ก็ต้องใช้เงินทุนคอยประคับประคอง...ตอนนี้ภายในซวิ่นตู้มีพนักงานลาออกไปแล้วหนึ่งในสี่ นอกจากเงินทุนแล้ว การดำเนินโปรเจกต์

  • คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว   บทที่ 886

    แต่เธอเพิ่งจะหันหลัง หลินอู๋ก็ดึงแขนเธอไว้อีกครั้ง “ซินซิน ให้โอกาสน้าสักครั้ง...”เธอพูดยังไม่ทันจบ คนขับรถของเฟิงจิ่งซินก็ลงมาจากรถ “คุณหลิน กรุณาปล่อยมือด้วยครับ”หลินอู๋ไม่ปล่อยมือ มองเฟิงจิ่งซิน ฝืนยิ้มแล้วพูดว่า “ซินซิน นี่หนูคิดจะตัดขาดกับน้าเหรอ?”เฟิงจิ่งซินไม่พูดอะไร เพียงยื่นมือมาปัดมือของเธอออกเท่านั้น หลินอู๋เห็นจึงจับแขนเธอแน่นขึ้นเล็กน้อย “ซินซิน...”เธอยังพูดไม่ทันจบ คนขับรถก็เดินเข้ามา ปัดมือของเธอออก เฟิงจิ่งซินไม่แม้แต่จะหันกลับมาก็หันหลังขึ้นรถไปทันที หลินอู๋จะเดินตามไป กลับถูกคนขับรถขวางทางไว้เห็นเฟิงจิ่งซินขึ้นรถไปต่อหน้าต่อตา ไม่หันกลับมามองเธอแม้แต่น้อย เธอมองไปทางคนขับรถแล้วพูดว่า “ลุงโจว ฉันแค่อยากคุยกับซินซินเท่านั้น ไม่ได้คิดจะทำร้ายเธอเลย คุณให้ฉันขึ้นรถไปคุยกับซินซินหน่อยได้ไหม? ถ้าคุณกลัวมีปัญหา จะโทรหาถิงเซินก็ได้”ลุงโจวกลับพูดเสียงเรียบว่า “ตั้งแต่วันที่ผมได้เป็นคนขับรถของซินซิน คุณเฟิงก็กำชับให้ผมจำหน้าที่ข้อแรกไว้ให้ขึ้นใจ นั่นก็คือทำตามคำสั่งของซินซิน ต่อให้คุณเฟิงอยู่ด้วย ผมก็ต้องทำตามคำสั่งของซินซินก่อนครับ” หนึ่งในหน้าที่ของเขาคือการทำตา

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status