แชร์

บทที่ 5

ผู้เขียน: อวินจงมี่
หลายปีมานี้ อวี้มั่วซวินและหรงฉือแทบไม่ได้เจอกันเลยจริงๆ

แต่หลังจากเจอกันเพียงไม่กี่ครั้ง อวี้มั่วซวินก็มองออกว่าเธอในตอนนี้แตกต่างจากเมื่อก่อนมาก ไม่กระตือรือร้นเหมือนแต่ก่อน

เมื่อนึกถึงหรงฉือในตอนนั้น เขาไม่เคยคิดฝันเลยว่าวันหนึ่งคำว่ามีปมด้อยจะถูกใช้กับหรงฉือ

อวี้มั่วซวินไม่รู้อะไรมากนักเกี่ยวกับชีวิตแต่งงานของหรงฉือและเฟิงถิงเซิน

แต่ก็พอรู้มาบ้าง

เขาเพียงคาดเดาอยู่ในใจ แต่ไม่ได้พูดออกมาอย่างชัดเจน เพียงพูดกับเธออย่างจริงจังว่า “ไม่สำคัญว่าคุณจะตามหลังไปสักระยะหนึ่ง ความสามารถและพรสวรรค์ของคุณ ไม่ใช่อัจฉริยะทั่วไปจะเทียบได้ เสี่ยวฉือ ตราบใดที่คุณยังมีใจที่จะเดินตามเส้นทางนี้ ก็ยังไม่สายเกินไปที่จะเริ่มต้นใหม่”

“อย่าลืมว่าคุณเป็นลูกศิษย์ที่อาจารย์ภูมิใจที่สุดในชีวิตการเป็นอาจารย์”

หรงฉือได้ฟังแล้วก็ยิ้ม “ถ้าอาจารย์ได้ยินเข้า ฉันเกรงว่าเขาคงจะเยาะเย้ย และบอกว่าเขาถูกบังคับให้เลือกคนที่ดีที่สุดจากหมู่คนที่แย่ที่สุด”

เมื่อนึกถึงอาจารย์ผู้สง่างามและปากร้ายในอดีต รอยยิ้มของหรงฉือก็จางลง “เมื่อกี้ฉันเห็นในข่าวว่าอาจารย์ท่านก็กลับมาร่วมงานฉลองครบรอบด้วย ท่านยังสบายดีไหม”

“สบายดี เพียงแต่ลูกศิษย์ที่มักทำให้ท่านขายหน้าอยู่เรื่อยๆ อย่างพวกเราจะไปปรากฏตัวให้ท่านเห็นบ่อยๆ ซึ่งมันทำให้ท่านรำคาญมาก”

หรงฉือจึงหัวเราะออกมา และอดไม่ได้ที่จะนึกถึงวันเวลาที่เคยถูกอาจารย์ผู้มีพระคุณกดดันให้เขียนวิทยานิพนธ์ทุกวันในสมัยนั้น

อวี้มั่วซวินเอ่ยว่า “กลับมาเถอะ เสี่ยวฉือ”

หรงฉือจับแก้วชาแน่นขึ้น หายใจเข้าลึกๆ แล้วพยักหน้า “ตกลง”

เธอเริ่มค้นคว้าเกี่ยวกับปัญญาประดิษฐ์มาตั้งแต่ยังเป็นเด็ก

เธอรักในสาขานี้มาก

เธอละทิ้งอุดมการณ์ของตัวเองเป็นเวลาหกเจ็ดปีเพราะรักเฟิงถิงเซิน

เธอจากไปหกเจ็ดปีแล้ว อาจต้องใช้เวลาอย่างมากในการตามให้ทัน

แต่เธอเชื่อว่าตราบใดที่เธอพยายาม ทุกสิ่งอย่างก็ย่อมเป็นไปได้

อวี้มั่วซวินถามอีกว่า “คุณจะกลับมาได้เมื่อไหร่”

“ตอนนี้ยังต้องรอให้มีคนมารับงานปัจจุบันต่อจากฉัน เกรงว่าต้องใช้เวลาสักระยะหนึ่ง”

“ไม่เป็นไร ยังไม่รีบร้อนตอนนี้”

ในเมื่อเธอกลับมาได้ รอต่อไปอีกสักหน่อยจะเป็นไรไป

ทั้งสองพูดคุยกันต่อสักพักหนึ่ง อวี้มั่วซวินมองดูเวลาแล้วพูดว่า “ลูกน้องแนะนำอัจฉริยะด้านอัลกอริธึมคนหนึ่งให้ผม ได้ยินมาว่าเพิ่งกลับจากต่างประเทศเมื่อไม่กี่วันก่อน พวกเรานัดกันไว้ว่าจะเจอกันในอีกสักพัก และในเมื่อเราบังเอิญเจอกันพอดี ไปเจอเขาด้วยกันกับผมไหม”

หรงฉือส่ายหน้า “ฉันก็ไม่รู้จักลูกน้องของคุณด้วย ไว้ครั้งหน้าเถอะ”

“ก็ได้”

อวี้มั่วซวินเพิ่งออกไป หรงฉือก็เห็นเฟิงถิงหลิน ซึ่งเป็นพี่สาวของเฟิงถิงเซินเดินมาหาเธอ

หรงฉือก็เห็นเธอในข่าวด้วย

แต่ไม่คิดว่าจะบังเอิญเจอเธอที่นี่

หรงฉือทักทายว่า “พี่ถิงหลิน”

เฟิงถิงหลินไม่ตอบ แต่มองเธอและถามด้วยความสงสัยว่า “เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”

“วันนี้เป็นวันฉลองครบรอบของมหาลัยตงฟาง ฉันก็เลยกลับมาดูสักหน่อย”

ถ้าหรงฉือไม่พูด เฟิงถิงหลินก็ลืมไปเลยว่าเธอก็สำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยตงฟาง

แต่นอกจากอาจารย์และนักศึกษาในมหาลัยแล้ว คนที่กลับมาร่วมงานในวันนี้ล้วนแล้วแต่เป็นศิษย์เก่ากิตติมศักดิ์ที่ได้รับเชิญจากมหาลัย

ส่วนคนธรรมดาไร้ชื่อเสียงอย่างหรงฉือมาร่วมสนุกอะไรด้วย?

แต่ก็ช่างมันเถอะ

ตราบใดที่เธอไม่ไปพูดจาไร้สาระข้างนอก และทําให้ตระกูลเฟิงต้องอับอาย เธอก็ไม่อยากยุ่งด้วย

เมื่อนึกถึงตรงนี้ เฟิงถิงหลินก็พูดตรงๆ ว่า “เสี่ยวหมิงบอกว่าอยากทานอาหารที่เธอทำ เดี๋ยวฉันจะให้คนพาเขาไปส่งหาเธอกับถิงเซิน”

เสี่ยวหมิงเป็นลูกชายของเฟิงถิงหลิน ซึ่งโตกว่าเฟิงจิ่งซินหนึ่งหรือสองปี

ระหว่างเฟิงถิงหลินและสามีไม่ค่อยลงรอยกัน หลายปีก่อนเฟิงถิงหลินยุ่งกับงานจนไม่มีเวลาดูแลลูก ลูกของพวกเขาจึงเริ่มมีพฤติกรรมก้าวร้าวมากขึ้นในช่วงสองปีที่ผ่านมา ตอนนี้เธออยากจะดูแลลูก แต่ก็ยากเกินกว่าที่จะจัดการได้

เมื่อรู้ว่าลูกชายชอบอาหารที่เธอทํา พอมีเวลาว่างเฟิงถิงหลินก็ส่งลูกชายไปหาเธอและเฟิงถิงเซินตลอดช่วงสองปีนี้

คนในตระกูลเฟิงไม่มีใครให้ความสำคัญกับเธอเลย ยกเว้นคุณหญิง

เด็กโตมักจะชอบเลียนแบบคนอื่นมากที่สุด

แม้ว่าลูกชายของเฟิงถิงหลินจะชอบอาหารที่เธอทำ แต่กลับรู้สึกดูถูกน้าสะใภ้อย่างเธอในใจลึกๆ และทุกครั้งที่มาหาเธอก็แทบจะปฏิบัติกับเธอเหมือนเป็นแม่บ้านอย่างไงอย่างงั้น

ก่อนหน้านี้หรงฉือปฏิบัติกับลูกชายของเฟิงถิงหลินอย่างเต็มที่เพราะเฟิงถิงเซิน และไม่ถือสากับความก้าวร้าวของเด็กน้อยเลย

แต่ตอนนี้เธอเตรียมจะหย่ากับเฟิงถิงเซินแล้ว เธอไม่อยากลำบากตัวเองเพื่อเฟิงถิงเซินอีกต่อไป

ดังนั้นหรงฉือจึงปฏิเสธตรงๆ ว่า “ขอโทษนะคะพี่ถิงหลิน พรุ่งนี้ฉันไม่ว่าง”

ในเมื่อเธอตัดสินใจจะกลับสู่สาขาวิชาชีพเดิม ต่อไปในอนาคตเธอจะให้ความสำคัญกับงานของเธอเป็นหลัก

ไม่ว่าจะเป็นเฟิงถิงเซินหรือเฟิงถิงหลิน หลังจากหย่าร้างเธอก็ไม่มีความสัมพันธ์กับพวกเขาอีกต่อไป

เธอจะไม่เสียเวลาให้กับพวกเขาอีกต่อไป

เฟิงถิงหลินไม่คิดว่าหรงฉือจะกล้าปฏิเสธเธอตรงๆ

อย่างไรเสีย เมื่อก่อนหรงฉือก็ยอมลดตัวเอาใจคนในตระกูลเฟิงอย่างพวกเขาบ่อยครั้งเพราะเฟิงถิงเซิน

เพียงแต่เฟิงถิงหลินไม่ได้คิดมาก

ก่อนหน้านี้หรงฉือไม่เคยปฏิเสธเธอเลย ตอนนี้หรงฉือบอกว่ามีธุระ เธอจึงคิดว่าหรงฉือต้องมีธุระจริงๆ ไม่เช่นนั้น หรงฉือจะยอมทิ้งโอกาสที่จะเอาใจเธอได้ยังไง

แต่เธอก็ยังพูดอย่างไม่พอใจว่า “ตอนนี้ถิงเซินและซินซินไม่ได้อยู่กับเธอ เธอจะมีเรื่องสำคัญอะไรได้อีก?”

หรงฉือฟังแล้วอดไม่ได้ที่จะหัวเราะอย่างขมขื่นในใจ

หลายปีมานี้ เธอทิ้งความเป็นตัวเอง โดยที่จุดศูนย์กลางของชีวิตเธออยู่ที่เฟิงถิงเซินและลูกสาว และหมุนรอบพวกเขามาตลอด

ตอนนี้ได้รับคำวิจารณ์เช่นนี้จากเฟิงถิงหลินก็สมควรแล้วจริงๆ

แต่ต่อไปนี้เธอจะไม่เป็นแบบนั้นอีกแล้ว

เมื่อนึกถึงตรงนี้ ในขณะที่หรงฉือกำลังพูดก็มีคนกลุ่มหนึ่งเดินมาทางพวกเธออย่างพอดี

“คุณเฟิง”

เห็นได้ชัดว่าพวกเขามาตามหาเฟิงถิงหลิน

เมื่อพวกเขาเห็นหรงฉือก็มองตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนถามว่า “คุณเฟิง คนนี้คือ...”

เฟิงถิงหลินไม่ได้บอกว่าหรงฉือเป็นน้องสะใภ้ของเธอ เพียงแต่พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “เพื่อนน่ะ”

“อ๋อ เพื่อนนี่เอง...”

พวกเขาและเฟิงถิงหลินต่างก็กลับมาที่มหาลัยตงฟางเพื่อร่วมงานฉลอง และต่างก็มีสถานะสูง

เมื่อเห็นเฟิงถิงหลินบังเอิญเจอคนรู้จัก ตอนแรกก็คิดว่าเป็นบุคคลที่สำคัญอะไร

แต่พอเห็นท่าทีของเฟิงถิงหลินที่มีต่อหรงฉือ นอกจากบางคนที่มองว่าหรงฉือสวย ก็เลยอดไม่ได้ที่จะมองขาเรียวยาวขาวผ่องของเธอหลายแวบ ส่วนคนอื่นๆ ไม่มีใครสนใจเธอเลย

พวกเขาล้อมรอบเฟิงถิงหลินก่อนจะเดินจากไปในทันที

ถ้าเป็นเมื่อก่อนหรงฉืออาจจะรู้สึกเสียใจและเศร้าใจที่เฟิงถิงหลินไม่ยอมรับสถานะน้องสะใภ้ของเธอ

แต่ตอนนี้หรงฉือไม่สนใจแล้ว

หลังจากที่เฟิงถิงหลินจากไปแล้ว เธอก็หยิบกระเป๋าของเธอแล้วหันหลังจากไป

เฟิงถิงเซินและเฟิงจิ่งซินนั่งเครื่องบินมาถึงสนามบินตรงเวลาตอนประมาณสี่ทุ่มกว่าของคืนวันนั้น

ตอนพวกเขากลับถึงบ้านก็เกือบตีหนึ่งแล้ว

เฟิงจิ่งซินผล็อยหลับไปก่อนที่จะกลับถึงบ้าน

เฟิงถิงเซินอุ้มเฟิงจิ่งซินขึ้นไปที่ชั้นบน ขณะเดินผ่านห้องนอนใหญ่ เขาพบว่าประตูเปิดอยู่ แต่ข้างในมืดสนิท

หลังอุ้มเฟิงจิ่งซินไปส่งห้องของเธอ เขาก็กลับมาที่ห้องนอนใหญ่ เฟิงถิงเซินเปิดไฟสลัวในห้องก่อนที่สายตาจะเหลือบมองไปที่เตียง ซึ่งว่างเปล่า

หรงฉือไม่อยู่

ในเวลานี้ พ่อบ้านช่วยเขายกกระเป๋าขึ้นมาชั้นบนพอดี เฟิงถิงเซินคลายเนคไทที่คอออกเล็กน้อยแล้วถามว่า “แล้วเธอล่ะ”

พ่อบ้านรีบพูดว่า “คุณผู้หญิงไปทำธุระต่างเมืองแล้วครับ”

เมื่อครึ่งเดือนก่อน บังเอิญว่าเขาไม่อยู่พอดีตอนที่หรงฉือมาเก็บข้าวของ

เพียงแต่ได้ยินจากคนรับใช้คนอื่นในวิลล่าว่าหรงฉือออกไปพร้อมกับกระเป๋าเดินทาง จึงคิดว่าไปทำธุระต่างเมือง

จะว่าไปก็แปลก เมื่อก่อนหรงฉือไม่ค่อยเดินทางไปทําธุระต่างเมืองเลย แต่ถึงแม้จะไป ก็ไปแค่สองสามวันเท่านั้น

ครั้งนี้ผ่านมาจวนครึ่งเดือนแล้วยังไม่กลับมาเลย

เฟิงถิงเซินเพียงตอบ “อืม” คำหนึ่ง แล้วไม่ถามอะไรอีกต่อไป

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป
ความคิดเห็น (12)
goodnovel comment avatar
Pojana Po
เค้าทิ้ง พวกแกร แร้ววว ไม่เอาแล้ววว พอแล้ววว เข้าใจบ่
goodnovel comment avatar
Aom
สมหน้านางเอกโง่รักข้างเดียว
goodnovel comment avatar
Pojana Po
คนไม่รักคือไม่รัก แยกย้าย
ดูความคิดเห็นทั้งหมด

บทล่าสุด

  • คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว   บทที่ 888

    เธอครุ่นคิดเล็กน้อย หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ก่อนจะโทรหาฉีอวี้หมิงฉีอวี้หมิงก็กดรับสายอย่างรวดเร็ว “หลินอู๋? มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?”หลินอู๋ยิ้มเล็กน้อย “พวกเราได้ยื่นอุทธรณ์อย่างเป็นทางการแล้ว เรื่องนี้ถือว่าจบลงชั่วคราว ช่วงนี้คุณกับฉางปั่วก็ช่วยเหลือไม่น้อย เลยอยากเลี้ยงข้าวพวกคุณสักมื้อ พวกคุณพอจะมีเวลาว่างไหม?”เรื่องเลี้ยงข้าวอะไรนั่นเป็นแค่ข้ออ้าง ทั้งยังเป็นความคิดที่เกิดขึ้นกะทันหัน จุดประสงค์ที่แท้จริงของเธอคืออยากรู้ว่าฉีอวี้หมิงจะรับโทรศัพท์เธอหรือไม่ และท่าทีที่เขามีต่อเธอยังคงเหมือนเมื่อก่อนหรือเปล่า“กินข้าวเหรอ? ฉันมีเวลาอยู่แล้ว แต่ฉางปั่วอาจจะไม่มีเวลา ฉันต้องถามเขาก่อน” พูดจบ จู่ ๆ ฉีอวี้หมิงก็นึกอะไรขึ้นมาได้ “ว่าแต่ ช่วงหลายวันมานี้ถิงเซินกำลังยุ่งอยู่ไม่ใช่เหรอ? คุณคริสก็ยังไม่กลับหรือเปล่า? เขาจะมีเวลามากินข้าวกับพวกเราเหรอ?”หลินอู๋ได้ยินก็ชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็พูดด้วยน้ำเสียงเป็นปกติว่า “อ้อ เขาเหรอ? ฉันไม่รู้ว่าเขามีเวลาว่างหรือเปล่า ฉันติดต่อเขาไม่ได้เลย เป็นฉันที่อยากเลี้ยงข้าวพวกคุณเอง ไม่เกี่ยวกับเขา”ฉีอวี้หมิงได้ยินก็ชะงักไปเล็กน้อย “นี่พวกคุณ...ทะเล

  • คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว   บทที่ 887

    พูดจบ ไม่รอให้เฟิงถิงเซินพูด เฟิงจิ่งซินก็วางสายแล้ว......หลินอู๋พยายามทุกวิถีทางแล้ว แต่ก็ยังไม่ได้รับการติดต่อจากเฟิงถิงเซิน วันรุ่งขึ้นคนตระกูลหลินทำได้เพียงใช้หลักฐานและข้อมูลที่รวบรวมยื่นอุทธรณ์ต่อศาลผ่านมานานขนาดนี้แล้ว เฟิงถิงเซินยังคงไม่ยอมพบหลินอู๋ คนตระกูลหลินและตระกูลซุนยิ่งรู้สึกไม่สบายใจมากขึ้นเรื่อย ๆ หากไม่ใช่เพราะตอนนี้หลินอู๋ยังสามารถเข้าออกเฟิงซื่อได้อย่างอิสระ ฉีอวี้หมิงและคนอื่น ๆ ก็ยังติดต่อกับเธออยู่ตลอด ส่วนเฟิงถิงเซินก็ไม่เคยพูดเรื่องขอเลิกกับหลินอู๋ ไม่อย่างนั้น หลังจากรู้ว่าตอนนี้เฟิงถิงเซินมีท่าทีต่อหลินอู๋แบบนี้ พวกเขาคงไม่มีทางนั่งนิ่งเฉยได้อย่างแน่นอนในใจหลินอู๋จะไม่รู้สึกไม่สบายใจเหมือนคนอื่นๆ ได้อย่างไรกัน?แต่ถึงแม้เฟิงถิงเซินจะหลีกเลี่ยงไม่ยอมพบ แต่การที่เขาไม่เอ่ยถึงเรื่องเลิกรา ก็ทำให้เธอคลายความกังวลลงได้บ้างตอนนี้บัญชีและสิทธิผู้ถือหุ้นของพวกเขาถูกอายัด ในมือของพวกเขาไม่มีเงินสดเหลืออยู่เลย แต่การดำเนินงานของซวิ่นตู้ก็ต้องใช้เงินทุนคอยประคับประคอง...ตอนนี้ภายในซวิ่นตู้มีพนักงานลาออกไปแล้วหนึ่งในสี่ นอกจากเงินทุนแล้ว การดำเนินโปรเจกต์

  • คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว   บทที่ 886

    แต่เธอเพิ่งจะหันหลัง หลินอู๋ก็ดึงแขนเธอไว้อีกครั้ง “ซินซิน ให้โอกาสน้าสักครั้ง...”เธอพูดยังไม่ทันจบ คนขับรถของเฟิงจิ่งซินก็ลงมาจากรถ “คุณหลิน กรุณาปล่อยมือด้วยครับ”หลินอู๋ไม่ปล่อยมือ มองเฟิงจิ่งซิน ฝืนยิ้มแล้วพูดว่า “ซินซิน นี่หนูคิดจะตัดขาดกับน้าเหรอ?”เฟิงจิ่งซินไม่พูดอะไร เพียงยื่นมือมาปัดมือของเธอออกเท่านั้น หลินอู๋เห็นจึงจับแขนเธอแน่นขึ้นเล็กน้อย “ซินซิน...”เธอยังพูดไม่ทันจบ คนขับรถก็เดินเข้ามา ปัดมือของเธอออก เฟิงจิ่งซินไม่แม้แต่จะหันกลับมาก็หันหลังขึ้นรถไปทันที หลินอู๋จะเดินตามไป กลับถูกคนขับรถขวางทางไว้เห็นเฟิงจิ่งซินขึ้นรถไปต่อหน้าต่อตา ไม่หันกลับมามองเธอแม้แต่น้อย เธอมองไปทางคนขับรถแล้วพูดว่า “ลุงโจว ฉันแค่อยากคุยกับซินซินเท่านั้น ไม่ได้คิดจะทำร้ายเธอเลย คุณให้ฉันขึ้นรถไปคุยกับซินซินหน่อยได้ไหม? ถ้าคุณกลัวมีปัญหา จะโทรหาถิงเซินก็ได้”ลุงโจวกลับพูดเสียงเรียบว่า “ตั้งแต่วันที่ผมได้เป็นคนขับรถของซินซิน คุณเฟิงก็กำชับให้ผมจำหน้าที่ข้อแรกไว้ให้ขึ้นใจ นั่นก็คือทำตามคำสั่งของซินซิน ต่อให้คุณเฟิงอยู่ด้วย ผมก็ต้องทำตามคำสั่งของซินซินก่อนครับ” หนึ่งในหน้าที่ของเขาคือการทำตา

  • คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว   บทที่ 885

    ที่หรงฉือและอวี้มั่วซวินไปเข้าร่วมงานเลี้ยงอาหารเย็นมื้อนี้ ก็เพื่อสืบข่าวพวกเขาเชื่อว่าที่คุณคริสเชิญพวกเขาไปเข้าร่วมงานเลี้ยงอาหารเย็นมื้อนี้ ก็เป็นเพราะจุดประสงค์นี้ระหว่างงานเลี้ยง พวกเขาพูดคุยกันเรื่องเอไอและอนาคตของอุตสาหกรรมการผลิต รวมทั้งโปรเจกต์ที่บุคคลผู้ทรงอิทธิพลคนหนึ่งเพิ่งสร้างเสียงฮือฮาไปเมื่อไม่นานมานี้พวกเขาต่างหยั่งเชิงกันและกัน แต่เมื่อมองจากภายนอกกลับยังคงดูปรองดองกลมเกลียวกันดี หลังรับประทานอาหารเสร็จ คุณคริสยังถ่ายรูปร่วมกับพวกเขาทีละคน และถึงขั้นรีบแชร์ข่าวที่พวกเขามาร่วมรับประทานอาหารด้วยกันลงแพลตฟอร์มโซเชียลมีเดียอย่างรวดเร็วอีกด้วยงานเลี้ยงอาหารเย็นมื้อนี้ กินเวลานานถึงสองสามชั่วโมงกว่าจะจบลงหลังงานเลี้ยงจบลง เมื่อขึ้นรถแล้ว อวี้มั่วซวินคลายเนกไทออกเล็กน้อย “แต่ละคนเล่นละครเก่งกันจริง ๆ”หรงฉือยิ้มเล็กน้อย “นั่นสิ”หรงฉือนวดไหล่ที่ปวดหนึบเล็กน้อย ตั้งใจว่าหลังกลับถึงบ้านแล้วจะรีบเข้านอนส่วนเนื้อหาที่คุณคริสแชร์ลงแพลตฟอร์มโซเชียลมีเดียในคืนนี้ เธอและอวี้มั่วซวินต่างก็ไม่ได้สนใจจะเข้าไปดูแต่คนที่ติดตามคุณคริสกลับมีอยู่ไม่น้อย พวกเขาไม่ดู แต่ก็มีค

  • คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว   บทที่ 884

    เมื่อใกล้ถึงช่วงเที่ยง หลินอู๋โทรศัพท์ไปหาเฟิงถิงเซินอีกครั้งทางเฟิงถิงเซินยังคงไม่มีคนรับสายหลินอู๋มองดูแล้วก็หยุดไปเล็กน้อย ก่อนจะเปลี่ยนไปโทรศัพท์หาเฉิงหยวนแทนทว่าสายที่โทรไปหาในครั้งนี้ เฉิงหยวนกลับไม่รับหลินอู๋เห็น สีหน้าไม่แสดงอาการใด ๆ ก่อนจะกดโทรหาเฉิงหยวนต่ออีกครั้งเมื่อเธอโทรไปถึงสายที่สาม ในที่สุดเฉิงหยวนก็รับสาย “คุณหลิน”หลินอู๋เปิดประเด็นสำคัญทันที “ถิงเซินกับคุณคริสจะไปทานอาหารกลางวันกันที่ไหน?”เพราะเฉิงหยวนเดาได้ถึงจุดประสงค์ที่หลินอู๋โทรมา เขาถึงไม่รับสายเธอเขาพูดว่า “ขอโทษครับ ผมไม่สามารถบอกอะไรคุณได้จริง ๆ”ทันทีที่พูดจบ ไม่รอให้หลินอู๋พูด เขาก็วางสายแล้วหลินอู๋เม้มริมฝีปาก แต่ไม่ได้กดโทรหาเฉิงหยวนอีก กลับเปลี่ยนไปโทรหาฉีอวี้หมิงแทน “เที่ยงนี้คุณจะไปกินข้าวกับถิงเซินและคุณคริสหรือเปล่า?”“ไม่นะ” ถึงแม้ฉีอวี้หมิงจะไม่เข้าใจว่าเธอถามแบบนี้ทำไม แต่ยังคงพูดว่า “พวกเขาคุยเรื่องงาน ผมไม่ใช่คนของเฟิงซื่อสักหน่อย แล้วผมจะไปทำไม? อีกอย่าง ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นข่าว จนถึงตอนนี้ผมยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าถิงเซินกลับมาจากการไปทำงานต่างเมืองแล้ว”ทันทีที่พูดจบ ก็ถามเธออ

  • คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว   บทที่ 883

    หลังกลับถึงบ้าน หรงฉือก็ส่งข้อความหาเฟิงถิงเซิน“พรุ่งนี้ว่างไหม?”เรื่องหย่าของพวกเขา ก่อนหน้านี้เพราะเฟิงจิ่งซินอยู่ เธอจึงไม่มีโอกาสได้พูดถึงข้อความนี้ เธอเชื่อว่าต่อให้เธอไม่ได้อธิบายอย่างละเอียด เฟิงถิงเซินก็พอจะเข้าใจความหมายของเธอข้อความส่งออกไปได้พักใหญ่แล้ว แต่เฟิงถิงเซินก็ยังไม่ตอบกลับหรงฉือจึงเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำตอนที่เธออาบน้ำเสร็จออกมา เฟิงถิงเซินก็ส่งข้อความตอบกลับมาแล้ว“ขอโทษด้วย ช่วงหลายวันมานี้ตอนเช้าผมมีธุระสำคัญทุกวัน เลื่อนออกไปไม่ได้ เรื่องหย่าคงต้องเลื่อนออกไปอีกสองสามวัน”หรงฉือเห็นข้อความก็คลึงหว่างคิ้วเบา ๆ หลังจากนั้นพักใหญ่จึงจะตอบข้อความกลับไปว่า “เข้าใจแล้ว”หลังจากส่งข้อความเสร็จและวางโทรศัพท์ลง เธอลังเลเล็กน้อย ก่อนจะส่งข้อความไปหาเฟิงถิงเซินอีกหนึ่งข้อความ “เรื่องที่พวกเราหย่ากัน คุณบอกซินซินแล้วหรือยัง?”เพราะจากท่าทีของเฟิงจิ่งซินในช่วงนี้ ที่ไม่ได้ออดอ้อนให้เธอกลับไปอยู่กับทางเฟิงถิงเซินแล้วนั้น...เธอเพิ่งนึกถึงตรงนี้ ข้อความของเฟิงถิงเซินก็ส่งกลับมาแล้ว“ยัง”อาจเป็นเพราะรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ เฟิงถิงเซินจึงส่งข้อความหาเธออีกคร

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status