Share

บทที่ 4

Penulis: อวินจงมี่
เฟิงจิ่งซินเอ่ยพลางกระโดดบนเตียง “จริงเหรอคะ?!”

“อืม”

“งั้นทำไมเมื่อกี้น้าอู๋อู๋ไม่บอกหนูล่ะคะ?”

“เรื่องเพิ่งชัดเจน ก็เลยยังไม่ได้บอกเธอน่ะ”

เฟิงจิ่งซินตื่นเต้นมาก “งั้นคุณพ่ออย่าเพิ่งบอกเรื่องนี้กับน้าอู๋อู๋นะคะ หลังจากเรากลับประเทศแล้วค่อยเซอร์ไพรส์คุณน้าดีไหมคะ”

“ดีจ๊ะ”

“คุณพ่อดีที่สุดเลย หนูรักคุณพ่อมากเลย!”

เฟิงจิ่งซินยังคงดีใจมากแม้จะวางสายแล้ว ทั้งร้องทั้งกระโดดโลดเต้นบนเตียง

ผ่านไปสักพัก จู่ๆ เธอก็นึกถึงหรงฉือ

หลายวันมานี้เธออารมณ์ดีมากๆ เพราะแม่ไม่ได้โทรหาเธอ

จริงๆ แล้วหลายวันมานี้เธอไม่เพียงแค่จงใจออกบ้านแต่เช้า แต่ยังจงใจวางโทรศัพท์ไว้ไกลๆ หรือปิดเครื่องหลังเลิกเรียนกลับบ้านเพื่อที่จะได้ไม่ต้องคุยโทรศัพท์กับแม่

แต่หลังจากผ่านไปสองวันเธอก็ไม่ทำเช่นนั้นอีกเพราะกลัวว่าแม่รู้แล้วจะโกรธ

แต่สิ่งที่ทำให้เธอประหลาดใจก็คือแม่ไม่โทรหาเธอเลยหลายวันหลังจากนั้น

ตอนแรกเธอยังคิดว่าแม่รู้เรื่องที่เธอจงใจพลาดรับสายจากแม่

แต่พอคิดดูอีกที จากประสบการณ์ที่ผ่านมา ถ้าแม่รู้ว่าเธอทำเรื่องผิดพลาด แม่จะต้องให้เธอแก้ไขทันที แต่ไม่ใช่โกรธจนไม่โทรหาเธอแบบนี้

เพราะอย่างไรเสีย เธอก็สำคัญที่สุดสำหรับแม่ และแม่ก็รักเธอมากที่สุด ดังนั้นเธอจึงไม่เชื่อว่าแม่จะยอมไม่โทรหาเพราะโกรธเธอจริงๆ

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ทันใดนั้นเฟิงจิ่งซินก็พลันรู้สึกคิดถึงหรงฉือ

นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายวันที่เธอคิดถึงหรงฉือ

จึงอดไม่ได้ที่จะโทรหาหรงฉือ

แต่เพิ่งจะกดโทรออก จู่ๆ เธอก็นึกขึ้นได้ ถึงแม้ว่าเธอจะได้เจอกับน้าอู๋อู๋ในเร็วๆ นี้หลังจากกลับประเทศ แต่ด้วยนิสัยของแม่ แม่ต้องพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อห้ามไม่ให้เธอพบกับน้าอู๋อู๋แน่นอน

แล้วเธอก็จะไม่สามารถเจอกับน้าอู๋อู๋เมื่อใดก็ได้ตามที่ต้องการเหมือนตอนอยู่ที่นี่ได้อีก

เมื่อคิดถึงตรงนั้น เฟิงจิ่งซินก็พลันอารมณ์ไม่ดีขึ้นมาในทันใด

ตอนนี้ที่ประเทศจีนเป็นเวลาตีหนึ่ง

หรงฉือหลับไปแล้ว

แต่ถูกปลูกด้วยเสียงเรียกเข้าจากเฟิงจิ่งซิน

พอตื่นก็พบว่าเป็นสายจากเฟิงจิ่งซิน ขณะที่เธอกำลังจะกดรับสาย เฟิงจิ่งซินก็กดตัดสายด้วยความโกรธ

แม้ว่าหรงฉือจะระบุชัดเจนในข้อตกลงการหย่าร้างว่าเธอยอมสละสิทธิ์ในการเลี้ยงดูเฟิงจิ่งซิน แต่อย่างไรเสียเฟิงจิ่งซินก็เป็นลูกสาวของเธออยู่ดี

เธอจึงยังมีความรับผิดชอบต่อลูกอยู่

เมื่อเห็นเฟิงจิ่งซินโทรมา แต่จู่ๆ ก็ตัดสายไป เธอกลัวว่าอาจจะเรื่องอะไรขึ้น จึงรีบโทรกลับ

แต่พอเฟิงจิ่งซินเห็นสายโทรเข้ากลับหันหน้าหนี และไม่ยอมรับสาย

ซึ่งทำให้หรงฉือยิ่งกังวลขึ้นไปอีก จึงรีบโทรเข้าเบอร์บ้านของวิลล่าหลังนั้นทันที

ไม่นานป้าหลิวก็รับสาย เมื่อฟังหรงฉือพูดจบเธอก็รีบพูดว่า “คุณหนูคงไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ เมื่อคืนเธอนอนดึก วันนี้ก็เลยตื่นสาย เมื่อกี้ตอนฉันขึ้นไปเธอยังหลับอยู่ เดี๋ยวฉันจะขึ้นไปดูสักหน่อย แล้วอีกเดี๋ยวค่อยโทรหาคุณนะคะ”

เมื่อได้ฟังคำพูดของป้าหลิว หรงฉือถึงโล่งใจ “ค่ะ รบกวนด้วยค่ะ”

เฟิงจิ่งซินกำลังล้างหน้าในห้องอาบน้ำตอนที่ป้าหลิวขึ้นไปชั้นบน

หลังจากป้าหลิวอธิบายสถานการณ์ชัดเจนแล้ว เธอก็บ้วนปากไปพลางก้มหน้าโกหกว่า “เผลอกดไปโดนเองค่ะ”

ป้าหลิวไม่ได้สงสัยอะไร เมื่อเห็นเธอกำลังแปรงฟัน จึงเดินลงไปชั้นล่างเพื่อตอบกลับหรงฉือ

เฟิงจิ่งซินมองตามพลางเปล่งเสียงฮึดอัด ถึงค่อยอารมณ์ดีขึ้นมาบ้าง

หรงฉือฟังคำพูดของป้าหลิวแล้วก็โล่งอก

เพียงแต่จู่ๆ ก็ถูกปลุกให้ตื่นกะทันหัน เธอจึงไม่สามารถนอนหลับต่อได้แม้จะผ่านเวลาไปนาน เมื่อตื่นไปทำงานในวันรุ่งขึ้นจึงอารมณ์ไม่ค่อยดี

นับตั้งแต่วันที่เฟิงถิงเซินได้รับโทรศัพท์จากหลินอู๋ เขาก็ไม่เคยนึกถึงซองจดหมายที่บรรจุข้อตกลงการหย่าร้างที่หรงฉือให้เขาอีกเลย

ในวันที่เขากลับประเทศ เฟิงถิงเซินเอาเอกสารฉบับสุดท้ายใส่ลงในกระเป๋าเอกสารก่อนจะตรวจสอบจนแน่ใจแล้วว่าไม่ลืมอะไรแล้วหันหลังเดินลงบันไดไป

“โอเคแล้ว ออกเดินทางกันเถอะ”

จากนั้นรถลีมูซีนก็ขับออกจากวิลล่าอย่างรวดเร็ว และมุ่งหน้าไปยังสนามบิน

......

หรงฉือยังไม่รู้เรื่องที่พวกเฟิงถิงเซินกลับประเทศ

เพราะไม่มีใครบอกเธอ

ผ่านไปครึ่งเดือนแล้วนับตั้งแต่ที่เธอย้ายออกจากวิลล่า

ในเวลาครึ่งเดือนที่ผ่านมา เธอค่อยๆ ชิน และเริ่มชอบชีวิตที่เงียบสงบและผ่อนคลายของการอาศัยอยู่คนเดียว

เนื่องจากวันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ เธอจึงตื่นสายหน่อย

เธอเปิดผ้าม่านหลังจากตื่นนอนและล้างหน้าแปรงฟัน เมื่อเห็นแสงแดดภายนอกกำลังพอดี เธอจึงบิดขี้เกียจ แล้วรดน้ำต้นไม้และดอกไม้ที่เธอปลูกไว้

หลังจากรดน้ำต้นไม้และดอกไม้ที่เธอปลูกไว้เสร็จ กริ่งประตูก็ดังขึ้นขณะที่เธอเตรียมกำลังจะทำอาหารเช้าง่ายๆ ให้ตัวเอง

นั่นก็คือคุณนายฟาง เพื่อนบ้านที่อาศัยอยู่ฝั่งตรงข้ามของเธอ

“คุณหรง ไม่ได้รบกวนคุณใช่ไหม”

หรงฉือเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “เปล่าค่ะ ฉันตื่นนานแล้ว”

“ถ้างั้นก็ดี” คุณนายฟางเอ่ยอย่างเป็นมิตร “นี่คือซาลาเปาและเกี๊ยวที่เพิ่งออกจากหม้อร้อนๆ ของเราเมื่อเช้านี้ ก็เลยเอามาให้คุณลองชิมดูก่อน”

“ขอบคุณค่ะ นี่... คุณเกรงใจเกินไปแล้วค่ะ”

“สมควรอยู่แล้วๆ ถ้าไม่ได้คุณช่วยเถียนเถียนของเราไว้เมื่อหลายวันก่อน เถียนเถียนจะถูกหมาบ้าตัวนั้นกัดหนักขนาดไหนก็ไม่รู้ ช่วงนี้อยากจะขอบคุณคุณอย่างดีมาตลอด แต่เราสองสามีภรรยางานยุ่งตลอด ก็เลยไม่มีเวลามาสักที รู้สึกเกรงใจมากจริงๆ ...”

“แค่เรื่องเล็กน้อยค่ะ คุณนายฟางเกรงใจเกินไปแล้ว”

หลังจากทักทายปราศรัยกันสักพัก คุณนายฟางก็กลับไป

หรงฉือกลับเข้าห้อง ทานอาหารเช้าไปพร้อมกับศึกษากลไกการทำงานของ AI ที่เธอวิจัยล่าสุด

ตอนบ่าย มีข่าวเกี่ยวกับงานฉลองครบรอบ 100 ปีของมหาวิทยาลัยตงฟางเด้งขึ้นมาในโทรศัพท์มือถือ

หรงฉืออึ่งไปชั่วขณะ พอมองดูวันที่ถึงจำได้ว่าวันนี้เป็นวันครบรอบก่อตั้งของมหาวิทยาลัยตงฟางจริงๆ

พอเธอเช็คดูในอินเทอร์เน็ตก็พบว่ามีหลายแฮชแท็กเกี่ยวกับ #งานฉลองครบรอบ 100 ปีของมหาวิทยาลัยตงฟาง ที่กำลังขึ้นเทรนคำค้นหายอดฮิตบนโซเชียล

สาเหตุที่งานฉลองครบรอบของมหาวิทยาลัยตงฟางในครั้งนี้ได้รับความนิยมมากขนาดนี้ นอกจากมหาวิทยาลัยตงฟางจะเป็นมหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งของประเทศแล้ว ทุกการเคลื่อนไหวของมหาวิทยาลัยยังได้รับความสนใจเป็นอย่างมากอีกด้วย ยิ่งไปกว่านั้น เพราะครั้งนี้เป็นงานฉลองครบรอบ 100 ปีครั้งแรกของมหาวิทยาลัยตงฟาง ด้วยเหตุนี้ ศิษย์เก่ากิตติมศักดิ์ที่ได้รับเชิญให้กลับมาเข้างานฉลองมหาวิทยาลัยแม่กจึงมีจำนวนมากเป็นพิเศษ

ศิษย์เก่ากิตติมศักดิ์เหล่านี้ล้วนเป็นผู้มีชื่อเสียงในแต่ละวงการที่ได้รับความสนใจเป็นอย่างมาก

หรงฉือมองซ้ำหลายรอบ

เมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นตาของหลายคนปรากฏในภาพ มือที่ถือโทรศัพท์ก็สั่นเทา

ความทรงจำเกี่ยวกับช่วงเวลาในมหาลัยในอดีตก็พรั่งพรูเข้ามาในหัวทันที

จู่ๆ ในใจก็สับสนขึ้นมาทันใด

ถ้าเธอไม่ได้แต่งงานทันทีหลังจากเรียนจบปริญญาตรี บางทีวันนี้เธออาจจะได้เป็นหนึ่งในศิษย์เก่ากิตติมศักดิ์ที่ได้รับเชิญให้กลับมาเข้าร่วมงานฉลองครบรอบของมหาลัยก็ได้มั้ง?

หรงฉือปิดคอม ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะขับรถไปยังมหาวิทยาลัยตงฟาง

ในเวลานี้เป็นช่วงบ่าย

แม้ว่าแขกผู้มีเกียรติจำนวนมากที่ได้รับเชิญให้กลับมาชมงานฉลองครบรอบของมหาลัยจะกลับกันไปแล้ว

แต่ยังมีคนอยู่ในมหาลัยจำนวนมาก

หรงฉือเดินเตร่ไปรอบมหาลัยอย่างไร้จุดหมาย ขณะที่เธอเดินไปถึงใต้อาคารปฏิบัติการ ทันใดนั้นพลันมีเสียงที่คุ้นหูเรียกเธอไว้

“เสี่ยวฉือ?”

ยี่สิบนาที่ต่อมา ในร้านน้ำชาแห่งหนึ่งนอกมหาวิทยาลัยตงฟาง

อวี้มั่วซวินเอ่ยขณะรินน้ำชาให้หรงฉือว่า “ช่วงนี้เป็นไงบ้าง”

หรงฉือถือแก้วชาด้วยสองมือ ก้มหน้าลงพร้อมยิ้มเจื่อนๆ “ก็ดีนะ แต่ว่า... กำลังจะหย่าน่ะ”

อวี้มั่วซวินไม่คิดเลยว่าจะได้ยินคำตอบนี้จึงอึ้งไปชั่วขณะ “ขอโทษนะ”

“ไม่เป็นไร”

“แล้วคุณคิดจะทำยังไงต่อไป จะกลับมาทำงานที่บริษัทไหม”

“มีความคิดนี้ แต่ว่า...”

อวี้มั่วซวินไม่รู้ว่าเธอกังวลอะไร แต่ก็พูดกับเธออย่างจริงจังมากว่า “เสี่ยวฉือ บริษัทต้องการคุณ และคุณก็มีส่วนในบริษัท ผมหวังว่าคุณจะกลับมาดูแลงานภาพรวม”

“ฉัน ฉัน...”

หรงฉือกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเมื่อเห็นท่าทางจริงจังของอวี้มั่วซวิน

ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากกลับไป

เพียงแต่ตอนนี้ขอบเขตงาน AI ของเธอพัฒนาไปไวมาก

เธอห่างหายจากวงการ AI มาหกปีแล้ว ถึงแม้ว่าเธอจะกลับไปตอนนี้ ก็กลัวว่าจะตามการพัฒนาของยุคสมัยไม่ทัน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการนำทุกคนให้ก้าวสู่ระดับแนวหน้าของวงการ AI เหมือนในอดีต

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Komen (11)
goodnovel comment avatar
Toy Parichat
ใช่สงสารมากกกกก
goodnovel comment avatar
beewara1982
น่าติดตามค่ะ
goodnovel comment avatar
Perpeach Panida
สนุกน่าติดตาม
LIHAT SEMUA KOMENTAR

Bab terbaru

  • คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว   บทที่ 886

    แต่เธอเพิ่งจะหันหลัง หลินอู๋ก็ดึงแขนเธอไว้อีกครั้ง “ซินซิน ให้โอกาสน้าสักครั้ง...”เธอพูดยังไม่ทันจบ คนขับรถของเฟิงจิ่งซินก็ลงมาจากรถ “คุณหลิน กรุณาปล่อยมือด้วยครับ”หลินอู๋ไม่ปล่อยมือ มองเฟิงจิ่งซิน ฝืนยิ้มแล้วพูดว่า “ซินซิน นี่หนูคิดจะตัดขาดกับน้าเหรอ?”เฟิงจิ่งซินไม่พูดอะไร เพียงยื่นมือมาปัดมือของเธอออกเท่านั้น หลินอู๋เห็นจึงจับแขนเธอแน่นขึ้นเล็กน้อย “ซินซิน...”เธอยังพูดไม่ทันจบ คนขับรถก็เดินเข้ามา ปัดมือของเธอออก เฟิงจิ่งซินไม่แม้แต่จะหันกลับมาก็หันหลังขึ้นรถไปทันที หลินอู๋จะเดินตามไป กลับถูกคนขับรถขวางทางไว้เห็นเฟิงจิ่งซินขึ้นรถไปต่อหน้าต่อตา ไม่หันกลับมามองเธอแม้แต่น้อย เธอมองไปทางคนขับรถแล้วพูดว่า “ลุงโจว ฉันแค่อยากคุยกับซินซินเท่านั้น ไม่ได้คิดจะทำร้ายเธอเลย คุณให้ฉันขึ้นรถไปคุยกับซินซินหน่อยได้ไหม? ถ้าคุณกลัวมีปัญหา จะโทรหาถิงเซินก็ได้”ลุงโจวกลับพูดเสียงเรียบว่า “ตั้งแต่วันที่ผมได้เป็นคนขับรถของซินซิน คุณเฟิงก็กำชับให้ผมจำหน้าที่ข้อแรกไว้ให้ขึ้นใจ นั่นก็คือทำตามคำสั่งของซินซิน ต่อให้คุณเฟิงอยู่ด้วย ผมก็ต้องทำตามคำสั่งของซินซินก่อนครับ” หนึ่งในหน้าที่ของเขาคือการทำตา

  • คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว   บทที่ 885

    ที่หรงฉือและอวี้มั่วซวินไปเข้าร่วมงานเลี้ยงอาหารเย็นมื้อนี้ ก็เพื่อสืบข่าวพวกเขาเชื่อว่าที่คุณคริสเชิญพวกเขาไปเข้าร่วมงานเลี้ยงอาหารเย็นมื้อนี้ ก็เป็นเพราะจุดประสงค์นี้ระหว่างงานเลี้ยง พวกเขาพูดคุยกันเรื่องเอไอและอนาคตของอุตสาหกรรมการผลิต รวมทั้งโปรเจกต์ที่บุคคลผู้ทรงอิทธิพลคนหนึ่งเพิ่งสร้างเสียงฮือฮาไปเมื่อไม่นานมานี้พวกเขาต่างหยั่งเชิงกันและกัน แต่เมื่อมองจากภายนอกกลับยังคงดูปรองดองกลมเกลียวกันดี หลังรับประทานอาหารเสร็จ คุณคริสยังถ่ายรูปร่วมกับพวกเขาทีละคน และถึงขั้นรีบแชร์ข่าวที่พวกเขามาร่วมรับประทานอาหารด้วยกันลงแพลตฟอร์มโซเชียลมีเดียอย่างรวดเร็วอีกด้วยงานเลี้ยงอาหารเย็นมื้อนี้ กินเวลานานถึงสองสามชั่วโมงกว่าจะจบลงหลังงานเลี้ยงจบลง เมื่อขึ้นรถแล้ว อวี้มั่วซวินคลายเนกไทออกเล็กน้อย “แต่ละคนเล่นละครเก่งกันจริง ๆ”หรงฉือยิ้มเล็กน้อย “นั่นสิ”หรงฉือนวดไหล่ที่ปวดหนึบเล็กน้อย ตั้งใจว่าหลังกลับถึงบ้านแล้วจะรีบเข้านอนส่วนเนื้อหาที่คุณคริสแชร์ลงแพลตฟอร์มโซเชียลมีเดียในคืนนี้ เธอและอวี้มั่วซวินต่างก็ไม่ได้สนใจจะเข้าไปดูแต่คนที่ติดตามคุณคริสกลับมีอยู่ไม่น้อย พวกเขาไม่ดู แต่ก็มีค

  • คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว   บทที่ 884

    เมื่อใกล้ถึงช่วงเที่ยง หลินอู๋โทรศัพท์ไปหาเฟิงถิงเซินอีกครั้งทางเฟิงถิงเซินยังคงไม่มีคนรับสายหลินอู๋มองดูแล้วก็หยุดไปเล็กน้อย ก่อนจะเปลี่ยนไปโทรศัพท์หาเฉิงหยวนแทนทว่าสายที่โทรไปหาในครั้งนี้ เฉิงหยวนกลับไม่รับหลินอู๋เห็น สีหน้าไม่แสดงอาการใด ๆ ก่อนจะกดโทรหาเฉิงหยวนต่ออีกครั้งเมื่อเธอโทรไปถึงสายที่สาม ในที่สุดเฉิงหยวนก็รับสาย “คุณหลิน”หลินอู๋เปิดประเด็นสำคัญทันที “ถิงเซินกับคุณคริสจะไปทานอาหารกลางวันกันที่ไหน?”เพราะเฉิงหยวนเดาได้ถึงจุดประสงค์ที่หลินอู๋โทรมา เขาถึงไม่รับสายเธอเขาพูดว่า “ขอโทษครับ ผมไม่สามารถบอกอะไรคุณได้จริง ๆ”ทันทีที่พูดจบ ไม่รอให้หลินอู๋พูด เขาก็วางสายแล้วหลินอู๋เม้มริมฝีปาก แต่ไม่ได้กดโทรหาเฉิงหยวนอีก กลับเปลี่ยนไปโทรหาฉีอวี้หมิงแทน “เที่ยงนี้คุณจะไปกินข้าวกับถิงเซินและคุณคริสหรือเปล่า?”“ไม่นะ” ถึงแม้ฉีอวี้หมิงจะไม่เข้าใจว่าเธอถามแบบนี้ทำไม แต่ยังคงพูดว่า “พวกเขาคุยเรื่องงาน ผมไม่ใช่คนของเฟิงซื่อสักหน่อย แล้วผมจะไปทำไม? อีกอย่าง ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นข่าว จนถึงตอนนี้ผมยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าถิงเซินกลับมาจากการไปทำงานต่างเมืองแล้ว”ทันทีที่พูดจบ ก็ถามเธออ

  • คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว   บทที่ 883

    หลังกลับถึงบ้าน หรงฉือก็ส่งข้อความหาเฟิงถิงเซิน“พรุ่งนี้ว่างไหม?”เรื่องหย่าของพวกเขา ก่อนหน้านี้เพราะเฟิงจิ่งซินอยู่ เธอจึงไม่มีโอกาสได้พูดถึงข้อความนี้ เธอเชื่อว่าต่อให้เธอไม่ได้อธิบายอย่างละเอียด เฟิงถิงเซินก็พอจะเข้าใจความหมายของเธอข้อความส่งออกไปได้พักใหญ่แล้ว แต่เฟิงถิงเซินก็ยังไม่ตอบกลับหรงฉือจึงเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำตอนที่เธออาบน้ำเสร็จออกมา เฟิงถิงเซินก็ส่งข้อความตอบกลับมาแล้ว“ขอโทษด้วย ช่วงหลายวันมานี้ตอนเช้าผมมีธุระสำคัญทุกวัน เลื่อนออกไปไม่ได้ เรื่องหย่าคงต้องเลื่อนออกไปอีกสองสามวัน”หรงฉือเห็นข้อความก็คลึงหว่างคิ้วเบา ๆ หลังจากนั้นพักใหญ่จึงจะตอบข้อความกลับไปว่า “เข้าใจแล้ว”หลังจากส่งข้อความเสร็จและวางโทรศัพท์ลง เธอลังเลเล็กน้อย ก่อนจะส่งข้อความไปหาเฟิงถิงเซินอีกหนึ่งข้อความ “เรื่องที่พวกเราหย่ากัน คุณบอกซินซินแล้วหรือยัง?”เพราะจากท่าทีของเฟิงจิ่งซินในช่วงนี้ ที่ไม่ได้ออดอ้อนให้เธอกลับไปอยู่กับทางเฟิงถิงเซินแล้วนั้น...เธอเพิ่งนึกถึงตรงนี้ ข้อความของเฟิงถิงเซินก็ส่งกลับมาแล้ว“ยัง”อาจเป็นเพราะรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ เฟิงถิงเซินจึงส่งข้อความหาเธออีกคร

  • คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว   บทที่ 882

    เฟิงจิ่งซิน “ขอบคุณค่ะคุณแม่”ส่วนเฟิงถิงเซินนั้น เธอกลับไม่สนใจเฟิงถิงเซินไม่พูดอะไร แต่กลับถามว่า “ข้าง ๆ นี้มีโรงหนังด้วยนะ อีกเดี๋ยวกินข้าวเสร็จแล้ว อยากไปดูหนังไหม?”เฟิงจิ่งซินก็อยากเมินเฟิงถิงเซินเหมือนเมื่อครู่ แต่นึกถึงว่าพวกเขาสามารถไปดูหนังด้วยกันได้ เธอ...เธอเงียบลงเล็กน้อย ก่อนจะมองไปทางหรงฉือ “คุณแม่ว่างไปดูหนังด้วยกันไหมคะ?”ความคาดหวังในแววตาของเฟิงจิ่งซินนั้นไม่อาจซ่อนไว้ได้เลยหรงฉือเห็นอยู่ในสายตา จึงใจอ่อนปฏิเสธไม่ลง “แม่ว่างจ้ะ”เฟิงจิ่งซินยิ้มด้วยความดีใจขึ้นมา “งั้นพวกเรากินข้าวเสร็จก็จะไปดูหนังกันค่ะ”“โอเค”เฟิงถิงเซินส่งโทรศัพท์ให้เธอ “อยากดูเรื่องอะไรเลือกเองเลย”ครั้งนี้เฟิงจิ่งซินไม่ได้พูดว่าอยากดูหนังกับหรงฉือแค่สองคนอีกแล้ว เธอกินไปด้วย พลางเลื่อนดูรายการหนังไปด้วย ไม่นานก็เลือกหนังที่อยากดูได้แล้ว เฟิงถิงเซินจึงซื้อตั๋วทันทีหลังกินข้าวเสร็จ พวกเขาก็ไปโรงภาพยนตร์เนื่องจากไม่ใช่วันหยุด ในโรงภาพยนตร์จึงมีคนไม่เยอะ เฟิงถิงเซินไปรับตั๋ว หรงฉือพาเฟิงจิ่งซินไปซื้อป๊อปคอร์นกับชานม ก่อนจะไป หรงฉือยังถามอีกว่า “อยากดื่มอะไร?”“น้ำเปล่าก็พอ ขอบคุณ”

  • คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว   บทที่ 881

    เฟิงถิงเซินเดินเข้ามา โน้มตัวลงอุ้มเฟิงจิ่งซินขึ้น จากนั้นก็มองไปทางหรงฉือ “ตัดสินใจได้หรือยังว่าจะไปกินข้าวที่ไหน?”หรงฉือได้สติกลับมา “ยัง”“งั้นขึ้นรถผมไหม? อยากกินอะไรอีกเดี๋ยวพวกเราค่อยปรึกษากันบนรถ?”หรงฉือคิดไม่ถึงเลยว่าเฟิงถิงเซินจะกลับมาจากการไปทำงานต่างเมืองแล้ว แถมยังบังเอิญมารับเฟิงจิ่งซินหลังเลิกเรียนอีกข้อเสนอของเฟิงถิงเซินทำให้เธออยากปฏิเสธโดยสัญชาตญาณ และอยากหาข้ออ้างเพื่อขอตัวกลับ แต่เธอเพิ่งพูดกับเฟิงจิ่งซินไปว่าวันนี้ไม่ยุ่ง ทั้งยังรับปากว่าจะไปกินข้าวเป็นเพื่อนเธอด้วย...เมื่อคิดถึงตรงนี้ คำปฏิเสธที่จ่ออยู่ตรงปากก็ไม่สามารถพูดออกไปได้ ทำได้เพียงพูดว่า “...โอเค”หรงฉือเอากุญแจรถให้คนขับรถของเฟิงถิงเซิน จากนั้นก็ขึ้นรถของเฟิงถิงเซินหลังขึ้นรถแล้ว เฟิงจิ่งซินจึงจะได้สติกลับมาเธอและหรงฉือนั่งอยู่ด้านหลังด้วยกัน มองเฟิงถิงเซินที่ขับรถอยู่ด้านหน้า เม้มริมฝีปากเล็กน้อย “กลับมาตั้งแต่เมื่อไรคะ?”“เพิ่งลงจากเครื่องน่ะ” พูดจบ เฟิงถิงเซินก็มองไปทางเฟิงจิ่งซินผ่านกระจกมองหลังในรถ “ตั้งแต่เมื่อกี้จนถึงตอนนี้หนูยังไม่ยอมเรียกพ่อเลย เรียกพ่อสิ”เฟิงจิ่งซินเม้มริมฝีปาก

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status