Share

บทที่ 4

Author: อวินจงมี่
เฟิงจิ่งซินเอ่ยพลางกระโดดบนเตียง “จริงเหรอคะ?!”

“อืม”

“งั้นทำไมเมื่อกี้น้าอู๋อู๋ไม่บอกหนูล่ะคะ?”

“เรื่องเพิ่งชัดเจน ก็เลยยังไม่ได้บอกเธอน่ะ”

เฟิงจิ่งซินตื่นเต้นมาก “งั้นคุณพ่ออย่าเพิ่งบอกเรื่องนี้กับน้าอู๋อู๋นะคะ หลังจากเรากลับประเทศแล้วค่อยเซอร์ไพรส์คุณน้าดีไหมคะ”

“ดีจ๊ะ”

“คุณพ่อดีที่สุดเลย หนูรักคุณพ่อมากเลย!”

เฟิงจิ่งซินยังคงดีใจมากแม้จะวางสายแล้ว ทั้งร้องทั้งกระโดดโลดเต้นบนเตียง

ผ่านไปสักพัก จู่ๆ เธอก็นึกถึงหรงฉือ

หลายวันมานี้เธออารมณ์ดีมากๆ เพราะแม่ไม่ได้โทรหาเธอ

จริงๆ แล้วหลายวันมานี้เธอไม่เพียงแค่จงใจออกบ้านแต่เช้า แต่ยังจงใจวางโทรศัพท์ไว้ไกลๆ หรือปิดเครื่องหลังเลิกเรียนกลับบ้านเพื่อที่จะได้ไม่ต้องคุยโทรศัพท์กับแม่

แต่หลังจากผ่านไปสองวันเธอก็ไม่ทำเช่นนั้นอีกเพราะกลัวว่าแม่รู้แล้วจะโกรธ

แต่สิ่งที่ทำให้เธอประหลาดใจก็คือแม่ไม่โทรหาเธอเลยหลายวันหลังจากนั้น

ตอนแรกเธอยังคิดว่าแม่รู้เรื่องที่เธอจงใจพลาดรับสายจากแม่

แต่พอคิดดูอีกที จากประสบการณ์ที่ผ่านมา ถ้าแม่รู้ว่าเธอทำเรื่องผิดพลาด แม่จะต้องให้เธอแก้ไขทันที แต่ไม่ใช่โกรธจนไม่โทรหาเธอแบบนี้

เพราะอย่างไรเสีย เธอก็สำคัญที่สุดสำหรับแม่ และแม่ก็รักเธอมากที่สุด ดังนั้นเธอจึงไม่เชื่อว่าแม่จะยอมไม่โทรหาเพราะโกรธเธอจริงๆ

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ทันใดนั้นเฟิงจิ่งซินก็พลันรู้สึกคิดถึงหรงฉือ

นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายวันที่เธอคิดถึงหรงฉือ

จึงอดไม่ได้ที่จะโทรหาหรงฉือ

แต่เพิ่งจะกดโทรออก จู่ๆ เธอก็นึกขึ้นได้ ถึงแม้ว่าเธอจะได้เจอกับน้าอู๋อู๋ในเร็วๆ นี้หลังจากกลับประเทศ แต่ด้วยนิสัยของแม่ แม่ต้องพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อห้ามไม่ให้เธอพบกับน้าอู๋อู๋แน่นอน

แล้วเธอก็จะไม่สามารถเจอกับน้าอู๋อู๋เมื่อใดก็ได้ตามที่ต้องการเหมือนตอนอยู่ที่นี่ได้อีก

เมื่อคิดถึงตรงนั้น เฟิงจิ่งซินก็พลันอารมณ์ไม่ดีขึ้นมาในทันใด

ตอนนี้ที่ประเทศจีนเป็นเวลาตีหนึ่ง

หรงฉือหลับไปแล้ว

แต่ถูกปลูกด้วยเสียงเรียกเข้าจากเฟิงจิ่งซิน

พอตื่นก็พบว่าเป็นสายจากเฟิงจิ่งซิน ขณะที่เธอกำลังจะกดรับสาย เฟิงจิ่งซินก็กดตัดสายด้วยความโกรธ

แม้ว่าหรงฉือจะระบุชัดเจนในข้อตกลงการหย่าร้างว่าเธอยอมสละสิทธิ์ในการเลี้ยงดูเฟิงจิ่งซิน แต่อย่างไรเสียเฟิงจิ่งซินก็เป็นลูกสาวของเธออยู่ดี

เธอจึงยังมีความรับผิดชอบต่อลูกอยู่

เมื่อเห็นเฟิงจิ่งซินโทรมา แต่จู่ๆ ก็ตัดสายไป เธอกลัวว่าอาจจะเรื่องอะไรขึ้น จึงรีบโทรกลับ

แต่พอเฟิงจิ่งซินเห็นสายโทรเข้ากลับหันหน้าหนี และไม่ยอมรับสาย

ซึ่งทำให้หรงฉือยิ่งกังวลขึ้นไปอีก จึงรีบโทรเข้าเบอร์บ้านของวิลล่าหลังนั้นทันที

ไม่นานป้าหลิวก็รับสาย เมื่อฟังหรงฉือพูดจบเธอก็รีบพูดว่า “คุณหนูคงไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ เมื่อคืนเธอนอนดึก วันนี้ก็เลยตื่นสาย เมื่อกี้ตอนฉันขึ้นไปเธอยังหลับอยู่ เดี๋ยวฉันจะขึ้นไปดูสักหน่อย แล้วอีกเดี๋ยวค่อยโทรหาคุณนะคะ”

เมื่อได้ฟังคำพูดของป้าหลิว หรงฉือถึงโล่งใจ “ค่ะ รบกวนด้วยค่ะ”

เฟิงจิ่งซินกำลังล้างหน้าในห้องอาบน้ำตอนที่ป้าหลิวขึ้นไปชั้นบน

หลังจากป้าหลิวอธิบายสถานการณ์ชัดเจนแล้ว เธอก็บ้วนปากไปพลางก้มหน้าโกหกว่า “เผลอกดไปโดนเองค่ะ”

ป้าหลิวไม่ได้สงสัยอะไร เมื่อเห็นเธอกำลังแปรงฟัน จึงเดินลงไปชั้นล่างเพื่อตอบกลับหรงฉือ

เฟิงจิ่งซินมองตามพลางเปล่งเสียงฮึดอัด ถึงค่อยอารมณ์ดีขึ้นมาบ้าง

หรงฉือฟังคำพูดของป้าหลิวแล้วก็โล่งอก

เพียงแต่จู่ๆ ก็ถูกปลุกให้ตื่นกะทันหัน เธอจึงไม่สามารถนอนหลับต่อได้แม้จะผ่านเวลาไปนาน เมื่อตื่นไปทำงานในวันรุ่งขึ้นจึงอารมณ์ไม่ค่อยดี

นับตั้งแต่วันที่เฟิงถิงเซินได้รับโทรศัพท์จากหลินอู๋ เขาก็ไม่เคยนึกถึงซองจดหมายที่บรรจุข้อตกลงการหย่าร้างที่หรงฉือให้เขาอีกเลย

ในวันที่เขากลับประเทศ เฟิงถิงเซินเอาเอกสารฉบับสุดท้ายใส่ลงในกระเป๋าเอกสารก่อนจะตรวจสอบจนแน่ใจแล้วว่าไม่ลืมอะไรแล้วหันหลังเดินลงบันไดไป

“โอเคแล้ว ออกเดินทางกันเถอะ”

จากนั้นรถลีมูซีนก็ขับออกจากวิลล่าอย่างรวดเร็ว และมุ่งหน้าไปยังสนามบิน

......

หรงฉือยังไม่รู้เรื่องที่พวกเฟิงถิงเซินกลับประเทศ

เพราะไม่มีใครบอกเธอ

ผ่านไปครึ่งเดือนแล้วนับตั้งแต่ที่เธอย้ายออกจากวิลล่า

ในเวลาครึ่งเดือนที่ผ่านมา เธอค่อยๆ ชิน และเริ่มชอบชีวิตที่เงียบสงบและผ่อนคลายของการอาศัยอยู่คนเดียว

เนื่องจากวันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ เธอจึงตื่นสายหน่อย

เธอเปิดผ้าม่านหลังจากตื่นนอนและล้างหน้าแปรงฟัน เมื่อเห็นแสงแดดภายนอกกำลังพอดี เธอจึงบิดขี้เกียจ แล้วรดน้ำต้นไม้และดอกไม้ที่เธอปลูกไว้

หลังจากรดน้ำต้นไม้และดอกไม้ที่เธอปลูกไว้เสร็จ กริ่งประตูก็ดังขึ้นขณะที่เธอเตรียมกำลังจะทำอาหารเช้าง่ายๆ ให้ตัวเอง

นั่นก็คือคุณนายฟาง เพื่อนบ้านที่อาศัยอยู่ฝั่งตรงข้ามของเธอ

“คุณหรง ไม่ได้รบกวนคุณใช่ไหม”

หรงฉือเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “เปล่าค่ะ ฉันตื่นนานแล้ว”

“ถ้างั้นก็ดี” คุณนายฟางเอ่ยอย่างเป็นมิตร “นี่คือซาลาเปาและเกี๊ยวที่เพิ่งออกจากหม้อร้อนๆ ของเราเมื่อเช้านี้ ก็เลยเอามาให้คุณลองชิมดูก่อน”

“ขอบคุณค่ะ นี่... คุณเกรงใจเกินไปแล้วค่ะ”

“สมควรอยู่แล้วๆ ถ้าไม่ได้คุณช่วยเถียนเถียนของเราไว้เมื่อหลายวันก่อน เถียนเถียนจะถูกหมาบ้าตัวนั้นกัดหนักขนาดไหนก็ไม่รู้ ช่วงนี้อยากจะขอบคุณคุณอย่างดีมาตลอด แต่เราสองสามีภรรยางานยุ่งตลอด ก็เลยไม่มีเวลามาสักที รู้สึกเกรงใจมากจริงๆ ...”

“แค่เรื่องเล็กน้อยค่ะ คุณนายฟางเกรงใจเกินไปแล้ว”

หลังจากทักทายปราศรัยกันสักพัก คุณนายฟางก็กลับไป

หรงฉือกลับเข้าห้อง ทานอาหารเช้าไปพร้อมกับศึกษากลไกการทำงานของ AI ที่เธอวิจัยล่าสุด

ตอนบ่าย มีข่าวเกี่ยวกับงานฉลองครบรอบ 100 ปีของมหาวิทยาลัยตงฟางเด้งขึ้นมาในโทรศัพท์มือถือ

หรงฉืออึ่งไปชั่วขณะ พอมองดูวันที่ถึงจำได้ว่าวันนี้เป็นวันครบรอบก่อตั้งของมหาวิทยาลัยตงฟางจริงๆ

พอเธอเช็คดูในอินเทอร์เน็ตก็พบว่ามีหลายแฮชแท็กเกี่ยวกับ #งานฉลองครบรอบ 100 ปีของมหาวิทยาลัยตงฟาง ที่กำลังขึ้นเทรนคำค้นหายอดฮิตบนโซเชียล

สาเหตุที่งานฉลองครบรอบของมหาวิทยาลัยตงฟางในครั้งนี้ได้รับความนิยมมากขนาดนี้ นอกจากมหาวิทยาลัยตงฟางจะเป็นมหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งของประเทศแล้ว ทุกการเคลื่อนไหวของมหาวิทยาลัยยังได้รับความสนใจเป็นอย่างมากอีกด้วย ยิ่งไปกว่านั้น เพราะครั้งนี้เป็นงานฉลองครบรอบ 100 ปีครั้งแรกของมหาวิทยาลัยตงฟาง ด้วยเหตุนี้ ศิษย์เก่ากิตติมศักดิ์ที่ได้รับเชิญให้กลับมาเข้างานฉลองมหาวิทยาลัยแม่กจึงมีจำนวนมากเป็นพิเศษ

ศิษย์เก่ากิตติมศักดิ์เหล่านี้ล้วนเป็นผู้มีชื่อเสียงในแต่ละวงการที่ได้รับความสนใจเป็นอย่างมาก

หรงฉือมองซ้ำหลายรอบ

เมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นตาของหลายคนปรากฏในภาพ มือที่ถือโทรศัพท์ก็สั่นเทา

ความทรงจำเกี่ยวกับช่วงเวลาในมหาลัยในอดีตก็พรั่งพรูเข้ามาในหัวทันที

จู่ๆ ในใจก็สับสนขึ้นมาทันใด

ถ้าเธอไม่ได้แต่งงานทันทีหลังจากเรียนจบปริญญาตรี บางทีวันนี้เธออาจจะได้เป็นหนึ่งในศิษย์เก่ากิตติมศักดิ์ที่ได้รับเชิญให้กลับมาเข้าร่วมงานฉลองครบรอบของมหาลัยก็ได้มั้ง?

หรงฉือปิดคอม ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะขับรถไปยังมหาวิทยาลัยตงฟาง

ในเวลานี้เป็นช่วงบ่าย

แม้ว่าแขกผู้มีเกียรติจำนวนมากที่ได้รับเชิญให้กลับมาชมงานฉลองครบรอบของมหาลัยจะกลับกันไปแล้ว

แต่ยังมีคนอยู่ในมหาลัยจำนวนมาก

หรงฉือเดินเตร่ไปรอบมหาลัยอย่างไร้จุดหมาย ขณะที่เธอเดินไปถึงใต้อาคารปฏิบัติการ ทันใดนั้นพลันมีเสียงที่คุ้นหูเรียกเธอไว้

“เสี่ยวฉือ?”

ยี่สิบนาที่ต่อมา ในร้านน้ำชาแห่งหนึ่งนอกมหาวิทยาลัยตงฟาง

อวี้มั่วซวินเอ่ยขณะรินน้ำชาให้หรงฉือว่า “ช่วงนี้เป็นไงบ้าง”

หรงฉือถือแก้วชาด้วยสองมือ ก้มหน้าลงพร้อมยิ้มเจื่อนๆ “ก็ดีนะ แต่ว่า... กำลังจะหย่าน่ะ”

อวี้มั่วซวินไม่คิดเลยว่าจะได้ยินคำตอบนี้จึงอึ้งไปชั่วขณะ “ขอโทษนะ”

“ไม่เป็นไร”

“แล้วคุณคิดจะทำยังไงต่อไป จะกลับมาทำงานที่บริษัทไหม”

“มีความคิดนี้ แต่ว่า...”

อวี้มั่วซวินไม่รู้ว่าเธอกังวลอะไร แต่ก็พูดกับเธออย่างจริงจังมากว่า “เสี่ยวฉือ บริษัทต้องการคุณ และคุณก็มีส่วนในบริษัท ผมหวังว่าคุณจะกลับมาดูแลงานภาพรวม”

“ฉัน ฉัน...”

หรงฉือกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเมื่อเห็นท่าทางจริงจังของอวี้มั่วซวิน

ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากกลับไป

เพียงแต่ตอนนี้ขอบเขตงาน AI ของเธอพัฒนาไปไวมาก

เธอห่างหายจากวงการ AI มาหกปีแล้ว ถึงแม้ว่าเธอจะกลับไปตอนนี้ ก็กลัวว่าจะตามการพัฒนาของยุคสมัยไม่ทัน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการนำทุกคนให้ก้าวสู่ระดับแนวหน้าของวงการ AI เหมือนในอดีต

Continue to read this book for free
Scan code to download App
Comments (11)
goodnovel comment avatar
Toy Parichat
ใช่สงสารมากกกกก
goodnovel comment avatar
beewara1982
น่าติดตามค่ะ
goodnovel comment avatar
Perpeach Panida
สนุกน่าติดตาม
VIEW ALL COMMENTS

Latest chapter

  • คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว   บทที่ 891

    โม่ชีฉือเห็นเธอกลับไม่แสดงสีหน้าใด ๆคนอื่น ๆ ในห้องส่วนตัวคิดว่าหลินอู๋กับโม่ชีฉือไม่รู้จักกัน จึงแนะนำทั้งสองฝ่ายให้รู้จักกันทันทีหลินอู๋ได้ยิน ก็เอ่ยปากเหมือนครั้งแรกที่พบโม่ชีฉือว่า “สวัสดีค่ะ ประธานโม่”โม่ชีฉือพยักหน้าเล็กน้อยหลังหลินอู๋กับหลินลี่ไห่นั่งลง ก็มีคนในห้องส่วนตัวทักทายตามมารยาทกับหลินอู๋และหลินลี่ไห่ว่า “เรื่องของหลินซื่อกับเจี๋ยเซี่ยวผมก็พอจะได้ยินมาบ้าง ยื่นอุทธรณ์แล้วใช่ไหม?”หลินลี่ไห่ “ยื่นอุทธรณ์แล้ว ขอบคุณประธานอวี๋ที่เป็นห่วง”ตั้งแต่หลินอู๋และคนอื่น ๆ เข้ามาในห้อง โม่ชีฉือก็มีสีหน้าเรียบเฉย หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาคล้ายกับกำลังตอบข้อความอยู่ ราวกับว่าเขาไม่สนใจบทสนทนาระหว่างคนอื่น ๆ กับหลินอู๋เลยแม้แต่น้อยทว่า เมื่อได้ยินถึงตรงนี้ จู่ ๆ เขากลับเงยหน้าขึ้นมาจากหน้าจอโทรศัพท์ และมองไปทางหลินอู๋หลินอู๋สังเกตเห็นสายตาของเขา ก็ชะงักไปเล็กน้อยตระกูลโม่มีสถานะและอิทธิพลไม่น้อยในประเทศจีน การที่ประธานอวี๋สามารถเชิญเขามาได้ ถือเป็นเกียรติสำหรับเขาอย่างยิ่งแต่ที่เขาเชิญหลินอู๋กับหลินลี่ไห่ กลับเป็นเพราะเฟิงถิงเซินเขาไม่ได้สังเกตเห็นสายตาของโม่ชีฉือที่จู่ ๆ

  • คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว   บทที่ 890

    หลังออกจากบ้าน เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ เธอคลึงหว่างคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมาส่งข้อความหาเฟิงถิงเซิน [บริษัทมีเรื่องด่วน ต้องไปทำงานต่างเมือง เรื่องหย่าคงต้องเลื่อนออกไปสักระยะ]หลังเธอส่งข้อความออกไปเกือบครึ่งชั่วโมง เฟิงถิงเซินจึงจะตอบกลับ [เข้าใจแล้ว ถ้ามีเวลาค่อยติดต่อหาผมอีกที]หรงฉือ [ได้]......เรื่องระหว่างหลินอู๋กับเฟิงถิงเซิน ส่งผลกระทบโดยตรงต่อตระกูลหลินและตระกูลซุน พอถึงตอนเย็น คุณยายซุนอดพูดไม่ได้ว่า “เสี่ยวอู๋ หนูติดต่อหาถิงเซินอีกครั้งได้ไหม?”หลินอู๋ก้มหน้า “หนูรู้ค่ะ อีกเดี๋ยวหนูจะติดต่อไปเอง” คุณยายซุนยิ้มและตบหลังมือของเธอเบา ๆ ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ จู่ ๆ ก็พูดขึ้นอีกว่า “ถ้ายังติดต่อไม่ได้ พรุ่งนี้ก็ไปเฟิงซื่ออีกครั้ง ลองดูว่าจะได้พบถิงเซินไหม หนูก็รู้ว่าสถานการณ์ของครอบครัวเราตอนนี้รอช้าไม่ได้แล้ว ท่าทีของถิงเซินมีความสำคัญต่อพวกเรามาก”“หนูรู้ค่ะ”หลินอู๋พูดจบ ก็ขึ้นไปชั้นบนและโทรหาเฟิงถิงเซินไม่มีคนรับสายส่งข้อความไปก็ไม่ตอบเธอกำโทรศัพท์ไว้แน่น ความรู้สึกไม่สบายใจยิ่งมีมากขึ้นเรื่อย ๆ อย่างที่คนอื่น ๆ ในครอบครัวคิด จริง ๆ เธอก็เข้าใจดี

  • คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว   บทที่ 889

    “เล่นสกีค่ะ”“ไปกับแม่หนูเหรอ?”“ใช่ค่ะ” เฟิงจิ่งซินไม่สบอารมณ์แล้ว “คุณพ่อยังมีอะไรอีกไหม?”เฟิงถิงเซินยิ้มพลางมองเธอ “ไม่ชวนพ่อไปด้วยเหรอ?”เดิมทีเฟิงจิ่งซินอยากพูดว่าไม่อยากชวนแต่ว่า...เธอกำมือเล็ก ๆ แน่น แต่ความปรารถนาลึก ๆ ในใจจะอย่างไรก็ไม่สามารถหักห้ามได้เธอเม้มฝีปากเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยปากด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยเป็นธรรมชาติมากนักว่า “หนูต้องถามคุณแม่ก่อนค่ะ”เฟิงถิงเซินชะงักไปเล็กน้อยเมื่อครู่เห็นได้ชัดว่าเขาแค่ล้อเล่น ไม่ได้อยากไปกับพวกเธอจริง ๆ แต่ตอนนี้ได้ยินเฟิงจิ่งซินพูดแบบนี้ เขาก็หัวเราะเล็กน้อย “โอเค”เฟิงจิ่งซินติดต่อหาหรงฉืออย่างรวดเร็ว “คุณแม่ คุณพ่อก็อยากไปเล่นสกีกับพวกเราด้วย หนูพาคุณพ่อไปด้วยได้ไหมคะ?”หรงฉือสัมผัสได้ว่า จริง ๆ แล้วเฟิงจิ่งซินชอบออกไปข้างนอกกับเธอและเฟิงถิงเซินมากดังนั้น เมื่อได้ยินเฟิงจิ่งซินพูดแบบนี้ เธอก็อดใจอ่อนปฏิเสธไม่ลง ก่อนจะพูดว่า “ได้สิจ๊ะ พวกหนูมากันได้เลย”“ค่ะ”เฟิงจิ่งซินวางโทรศัพท์ลง พูดกับเฟิงถิงเซินว่า “คุณแม่ตกลงแล้วค่ะ”เฟิงถิงเซิน “โอเค”เขาขึ้นไปเปลี่ยนชุดที่ชั้นบน จากนั้นก็ออกไปข้างนอกพร้อมกับเฟิงจิ่งซินเม

  • คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว   บทที่ 888

    เธอครุ่นคิดเล็กน้อย หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ก่อนจะโทรหาฉีอวี้หมิงฉีอวี้หมิงก็กดรับสายอย่างรวดเร็ว “หลินอู๋? มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?”หลินอู๋ยิ้มเล็กน้อย “พวกเราได้ยื่นอุทธรณ์อย่างเป็นทางการแล้ว เรื่องนี้ถือว่าจบลงชั่วคราว ช่วงนี้คุณกับฉางปั่วก็ช่วยเหลือไม่น้อย เลยอยากเลี้ยงข้าวพวกคุณสักมื้อ พวกคุณพอจะมีเวลาว่างไหม?”เรื่องเลี้ยงข้าวอะไรนั่นเป็นแค่ข้ออ้าง ทั้งยังเป็นความคิดที่เกิดขึ้นกะทันหัน จุดประสงค์ที่แท้จริงของเธอคืออยากรู้ว่าฉีอวี้หมิงจะรับโทรศัพท์เธอหรือไม่ และท่าทีที่เขามีต่อเธอยังคงเหมือนเมื่อก่อนหรือเปล่า“กินข้าวเหรอ? ฉันมีเวลาอยู่แล้ว แต่ฉางปั่วอาจจะไม่มีเวลา ฉันต้องถามเขาก่อน” พูดจบ จู่ ๆ ฉีอวี้หมิงก็นึกอะไรขึ้นมาได้ “ว่าแต่ ช่วงหลายวันมานี้ถิงเซินกำลังยุ่งอยู่ไม่ใช่เหรอ? คุณคริสก็ยังไม่กลับหรือเปล่า? เขาจะมีเวลามากินข้าวกับพวกเราเหรอ?”หลินอู๋ได้ยินก็ชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็พูดด้วยน้ำเสียงเป็นปกติว่า “อ้อ เขาเหรอ? ฉันไม่รู้ว่าเขามีเวลาว่างหรือเปล่า ฉันติดต่อเขาไม่ได้เลย เป็นฉันที่อยากเลี้ยงข้าวพวกคุณเอง ไม่เกี่ยวกับเขา”ฉีอวี้หมิงได้ยินก็ชะงักไปเล็กน้อย “นี่พวกคุณ...ทะเล

  • คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว   บทที่ 887

    พูดจบ ไม่รอให้เฟิงถิงเซินพูด เฟิงจิ่งซินก็วางสายแล้ว......หลินอู๋พยายามทุกวิถีทางแล้ว แต่ก็ยังไม่ได้รับการติดต่อจากเฟิงถิงเซิน วันรุ่งขึ้นคนตระกูลหลินทำได้เพียงใช้หลักฐานและข้อมูลที่รวบรวมยื่นอุทธรณ์ต่อศาลผ่านมานานขนาดนี้แล้ว เฟิงถิงเซินยังคงไม่ยอมพบหลินอู๋ คนตระกูลหลินและตระกูลซุนยิ่งรู้สึกไม่สบายใจมากขึ้นเรื่อย ๆ หากไม่ใช่เพราะตอนนี้หลินอู๋ยังสามารถเข้าออกเฟิงซื่อได้อย่างอิสระ ฉีอวี้หมิงและคนอื่น ๆ ก็ยังติดต่อกับเธออยู่ตลอด ส่วนเฟิงถิงเซินก็ไม่เคยพูดเรื่องขอเลิกกับหลินอู๋ ไม่อย่างนั้น หลังจากรู้ว่าตอนนี้เฟิงถิงเซินมีท่าทีต่อหลินอู๋แบบนี้ พวกเขาคงไม่มีทางนั่งนิ่งเฉยได้อย่างแน่นอนในใจหลินอู๋จะไม่รู้สึกไม่สบายใจเหมือนคนอื่นๆ ได้อย่างไรกัน?แต่ถึงแม้เฟิงถิงเซินจะหลีกเลี่ยงไม่ยอมพบ แต่การที่เขาไม่เอ่ยถึงเรื่องเลิกรา ก็ทำให้เธอคลายความกังวลลงได้บ้างตอนนี้บัญชีและสิทธิผู้ถือหุ้นของพวกเขาถูกอายัด ในมือของพวกเขาไม่มีเงินสดเหลืออยู่เลย แต่การดำเนินงานของซวิ่นตู้ก็ต้องใช้เงินทุนคอยประคับประคอง...ตอนนี้ภายในซวิ่นตู้มีพนักงานลาออกไปแล้วหนึ่งในสี่ นอกจากเงินทุนแล้ว การดำเนินโปรเจกต์

  • คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว   บทที่ 886

    แต่เธอเพิ่งจะหันหลัง หลินอู๋ก็ดึงแขนเธอไว้อีกครั้ง “ซินซิน ให้โอกาสน้าสักครั้ง...”เธอพูดยังไม่ทันจบ คนขับรถของเฟิงจิ่งซินก็ลงมาจากรถ “คุณหลิน กรุณาปล่อยมือด้วยครับ”หลินอู๋ไม่ปล่อยมือ มองเฟิงจิ่งซิน ฝืนยิ้มแล้วพูดว่า “ซินซิน นี่หนูคิดจะตัดขาดกับน้าเหรอ?”เฟิงจิ่งซินไม่พูดอะไร เพียงยื่นมือมาปัดมือของเธอออกเท่านั้น หลินอู๋เห็นจึงจับแขนเธอแน่นขึ้นเล็กน้อย “ซินซิน...”เธอยังพูดไม่ทันจบ คนขับรถก็เดินเข้ามา ปัดมือของเธอออก เฟิงจิ่งซินไม่แม้แต่จะหันกลับมาก็หันหลังขึ้นรถไปทันที หลินอู๋จะเดินตามไป กลับถูกคนขับรถขวางทางไว้เห็นเฟิงจิ่งซินขึ้นรถไปต่อหน้าต่อตา ไม่หันกลับมามองเธอแม้แต่น้อย เธอมองไปทางคนขับรถแล้วพูดว่า “ลุงโจว ฉันแค่อยากคุยกับซินซินเท่านั้น ไม่ได้คิดจะทำร้ายเธอเลย คุณให้ฉันขึ้นรถไปคุยกับซินซินหน่อยได้ไหม? ถ้าคุณกลัวมีปัญหา จะโทรหาถิงเซินก็ได้”ลุงโจวกลับพูดเสียงเรียบว่า “ตั้งแต่วันที่ผมได้เป็นคนขับรถของซินซิน คุณเฟิงก็กำชับให้ผมจำหน้าที่ข้อแรกไว้ให้ขึ้นใจ นั่นก็คือทำตามคำสั่งของซินซิน ต่อให้คุณเฟิงอยู่ด้วย ผมก็ต้องทำตามคำสั่งของซินซินก่อนครับ” หนึ่งในหน้าที่ของเขาคือการทำตา

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status