บทที่ 2: โลกกลม พรหมลิขิต

“พะ... พะ... พี่สายใจอย่าบอกนะคะว่า...”   ใบเฟิร์นชี้หน้าตัวเอง ตาโตเท่าไข่ห่าน

หัวหน้าฝ่ายขายวัยดึกพยักหน้าช้าๆ พร้อมกับรอยยิ้มกว้าง เพื่อเป็นการยืนยันว่าสิ่งที่เธอคิดนั้นถูกต้องที่สุด

“ยินดีด้วยจ้ะยัยเฟิร์น! แกได้เลื่อนขั้นไปเป็นเลขาบอสสุดหล่อเป็นการชั่วคราวแล้ว! รีบไปพบคุณวิกรณ์ที่แผนกบุคคลด่วนเลย!”

“เฮ้ยยยย!”  ใบเฟิร์นร้องลั่น เพื่อนร่วมแผนกต่างพากันส่งเสียงเกรียวกราว บางคนก็อิจฉา บางคนก็โล่งอกที่ไม่ใช่ตัวเองที่ต้องไปรับมือกับเจ้านายจอมเนี้ยบ

ใบเฟิร์นก้าวขาไม่ออก ราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน นี่มันเรื่องตลกร้ายอะไรกัน? เธอเพิ่งจะรู้ข่าวว่า ‘สามีทิพย์’ มีคู่หมั้นจนอกหักดังเป๊าะไปเมื่อห้านาทีที่แล้ว แต่ตอนนี้ เธอกลับถูกฟ้าผ่ากลางกบาลให้ต้องไปทำงานแนบชิดติดขอบโต๊ะกับเขางั้นเหรอ!? บริษัท SYK พร็อพเพอร์ตี้ เป็นบริษัทอสังหาริมทรัพย์ขนาดใหญ่ ที่บริหารโดยบอสแทนไท หนุ่มลูกครึ่งไทย-เยอรมัน ในตำแหน่งรองประธาน ส่วนท่านประธานนั้นก็ยังคงเป็นคุณเมธัส บิดาของเขา

ส่วนคุณประภา คุณแม่ของเขานั้นไม่ได้เข้ามามีส่วนร่วมในบริษัท แต่มักจะออกงานการกุศลกับเพื่อนๆ และงานสังคมต่างๆตามถนัด ทำให้สนิทกันกับคุณแม่ของไอริณ นี่คือข้อมูลพื้นฐานที่ทุกคนในบริษัทรู้ดี แต่สิ่งที่ใบเฟิร์นต้องเผชิญต่อไปนี้คือ

‘นรก’ หรือ ‘สวรรค์’ กันแน่?

หลังจากที่หญิงสาวลากสังขารอันไร้วิญญาณเข้าไปพบคุณวิกรณ์ที่แผนกบุคคล

เธอได้รับแฟ้มเอกสารปึกใหญ่หนาเตอะที่ฝากมาจากคุณสันต์ พร้อมกับนามบัตรของเลขาหนุ่มที่ฝากฝังไว้ว่า... ‘ศึกษาดูให้ละเอียดนะครับคุณใบเฟิร์น ถ้ามีอะไรไม่เข้าใจ โทรหาผมได้ 24 ชั่วโมง ถึงขาผมจะหัก แต่ปากผมยังอธิบายงานได้ครับ’

ใบเฟิร์นอุ้มแฟ้มเอกสารเดินกลับมาที่โต๊ะทำงานด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง ทั้งหนักแฟ้มและหนักใจ

เฮ้อ... ยัยใบเฟิร์น นี่แกนอกจากจะช็อกเรื่องสามีทิพย์มีคู่หมั้นแล้ว ยังต้องมาช็อกซ้ำสองที่ต้องไปเป็นเลขาให้เขาอีก บอสแทนไทขึ้นชื่อเรื่องความเนี้ยบ ดุ และเย็นชาราวกับหุ่นยนต์โรบอท เขาคือผู้ชายที่สมบูรณ์แบบทุกตารางนิ้ว การศึกษาดี รูปร่างหน้าตาราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่น แล้วคนโก๊ะๆ ซุ่มซ่ามอย่างเธอ จะเอาชีวิตรอดจากการเป็นเลขาเขายังไงเนี่ย!?

“เลิกคิดฟุ้งซ่านถึงบอส แล้วรีบเก็บของเตรียมตัวย้ายโต๊ะได้แล้วยัยเฟิร์น!” เสียงเตือนสติจากพี่สายใจลอยมากระทบหู ทำเอาอาการเพ้อเจ้อของเธอสะดุดกึก

“รับทราบค่ะพี่!”

ใบเฟิร์นสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ  พยายามปลุกพลังใจของตัวเอง หลังจากที่เธอทำงานที่นี่มาเข้าปีที่สาม ด้วยเงินเก็บและเงินขวัญถุงจากพ่อแม่อีกก้อน ทำให้เธอสามารถดาวน์คอนโดหรูขนาดห้าสิบสามตารางเมตรได้ พร้อมกับหนี้สินระยะเวลาผ่อนยาวนานเกือบครึ่งชีวิต... นั่นก็คือสามสิบปี!

จากนี้ไปคงต้องขยันทำงาน งกๆ การได้เป็นเลขาบอส (แม้จะชั่วคราว) หมายถึงเงินเดือนที่อาจจะเพิ่มขึ้นหรืออย่างน้อยก็มีเบี้ยเลี้ยงพิเศษ เธอจะได้มีเงินไปสำเริงสำราญตามประสาผู้หญิงบ้าง และที่สำคัญ... การได้อยู่ใกล้ชิดสามีทิพย์ แม้เขาจะมีเจ้าของแล้ว แต่มันก็คือกำไรชีวิตชัดๆ!

“เอาวะ ใบเฟิร์น! อกหักเรื่องเล็ก เงินเรื่องใหญ่ สู้โว้ย!”

หญิงสาวบอกตัวเองในใจ ก่อนจะก้มหน้าก้มตาเก็บข้าวของใส่กล่องกระดาษ เตรียมพร้อมรับมือกับพายุลูกใหม่ที่กำลังจะพัดเข้ามาในชีวิต โดยที่ไม่รู้เลยว่า... การก้าวเข้าไปเป็น ‘เลขา’ ของบอสแทนไทในครั้งนี้ จะเปลี่ยนชีวิตของสาวโสดอย่างเธอไปตลอดกาล!

“เฮ้อ! เหนื่อยชะมัดเลยโว้ยยย”

ใบเฟิร์นบ่นอุบอิบกับตัวเองขณะก้าวลงจากรถแท็กซี่ ร่างเล็กๆ ของเธอแทบจะจมหายไปกับข้าวของพะรุงพะรัง ทั้งกระเป๋าสะพายใบเขื่อง ถุงผ้าใส่ของใช้จุกจิก และที่

หนักที่สุดคือ ‘คัมภีร์เอาชีวิตรอดฉบับเลขาทาส’  หรือก็คือแฟ้มเอกสารปึกใหญ่ที่พี่สันต์ฝากฝังมาให้เธอศึกษาเพื่อเตรียมรับมือกับบอสแทนไทในวันจันทร์ที่จะถึงนี้

หลังจากทำงานที่ SYK พร็อพเพอร์ตี้มาเข้าปีที่สาม บวกกับเงินขวัญถุงก้อนโตที่พ่อแม่สมทบทุนมาให้ ในที่สุดใบเฟิร์นก็สามารถสานฝันการมีสเปซส่วนตัวได้สำเร็จ

เธอตัดสินใจรูดบัตรจ่ายเงินดาวน์คอนโดมิเนียมขนาดห้าสิบสามตารางเมตร ซึ่งเป็นโครงการในเครือของบริษัทที่ตัวเองทำงาน แน่นอนว่าเธอได้สวัสดิการพนักงาน ทำให้ซื้อได้ถูกกว่าราคาตลาดไปหลายแสนบาท  แต่ถึงอย่างนั้น มันก็แลกมาด้วยสัญญาทาส  เอ้ย! สัญญากู้ยืมที่ต้องผ่อนชำระยาวนานเกือบครึ่งชีวิต... สามสิบปีเต็มๆ!

จากนี้ไปคงต้องขยันทำงาน ทำยอดขายให้ทะลุเป้า ปิดการขายให้ได้เยอะๆ จะได้ค่าคอมมิชชันมาโปะค่าห้อง แล้วยิ่งตอนนี้ได้ส้มหล่น (หรืออุกกาบาตทับก็ไม่รู้) ให้ไปเป็นเลขาชั่วคราว เงินเดือนบวกเบี้ยเลี้ยงคงทำให้พอมีเงินไปสำเริงสำราญ ซื้อ

สกินแคร์ ซื้อเสื้อผ้าสวยๆ ตามประสาผู้หญิงบ้างล่ะนะ

หญิงสาวคิดปลอบใจตัวเองขณะเดินเตาะแตะเข้ามาในล็อบบี้สุดหรูของคอนโด เธอพยายามจัดระเบียบข้าวของในอ้อมแขนที่ทำท่าจะร่วงแหล่มิร่วงแหล่ ก่อนจะเอียงตัวใช้ข้อศอกกดปุ่มเรียกลิฟต์ด้วยความทุลักทุเล

ติ๊ง!

เสียงสัญญาณลิฟต์ดังขึ้นพร้อมกับบานประตูสแตนเลสที่ค่อยๆ เลื่อนเปิดออก ใบเฟิร์นเตรียมจะแทรกตัวเข้าไป แต่แล้ว... ก็ต้องชะงักการก้าวไว้ราวกับถูกสตาฟ

เพราะสายตาของเธอดันไปสบเข้ากับดวงตาสีเทาอมฟ้าคู่คมกริบพอดิบพอดี!

ดวงตาของใบเฟิร์นเบิกกว้างจนแทบจะถลนออกมานอกเบ้า แววตาเต็มไปด้วยความตระหนกตกใจขั้นสุด  ในขณะที่นัยน์ตาของคนฝั่งตรงข้ามที่ยืนอยู่ด้านในลิฟต์กลับเต็มไปด้วยความฉงนสงสัยกับท่าทางประหลาดๆ ของหญิงสาวตรงหน้า

“ตายแล้ว!..บะ... บอสแทนไท! สามีทิพย์ตัวเป็นๆ!”  รำพึงในใจ

พรึ่บ! ตุ้บ! แกร่ก!  เพราะมัวแต่ตกตะลึงจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง วงแขนที่เคยหนีบแฟ้มเอกสารและถุงข้าวของไว้ก็คลายออกโดยอัตโนมัติ ส่งผลให้สมบัติบ้าทั้งหลายร่วงหล่นลงไปกองกระจัดกระจายอยู่บนพื้นหน้าลิฟต์อย่างหมดสภาพ

ใบเฟิร์นหน้าเหวอ รีบก้มหน้าหลบสายตาคมคู่นั้นทันที ในใจได้แต่สวดมนต์ภาวนา... เขาจำฉันไม่ได้หรอก!  เขาจำฉันไม่ได้หรอก! พนักงานบริษัทมีเป็นร้อยๆ คนรวมกันตั้งหลายแผนก ระดับบอสที่วันๆ มองแต่ตัวเลขกำไรขาดทุน ไม่มีทางจำพนักงานตัวเล็กๆ อย่างฉันได้หรอก!

หญิงสาวย่อตัวลงนั่งยองๆ สองมือตะลุยตะครุบเก็บข้าวของอย่างเอาเป็นเอาตาย

“คุณ OK ไหม?”

เสียงทุ้มต่ำติดสำเนียงแปร่งๆ เล็กน้อยแบบฉบับลูกครึ่งดังขึ้นเหนือหัว ก่อนที่เจ้าของเสียงจะย่อตัวลงมาหมายจะช่วยเธอเก็บข้าวของที่หล่นเกลื่อนกลาด

“มะ... ไม่เป็นไรค่ะ! ฉัน OK! ขอบคุณค่ะ!”