บทที่ 3: วันแรกของการเป็นเลขาทาส

ใบเฟิร์นตกใจจนแทบร้องกรี๊ด เธอรีบใช้สองแขนกวาดรวบข้าวของทั้งหมด ไม่เว้นแม้แต่ปากกาที่กลิ้งหลุนๆ ไปทางรองเท้าสลิปเปอร์ของเขา มาโอบกอดไว้อย่างรวดเร็วก่อนที่มือหนาของเขาจะทันได้หยิบชิ้นใดชิ้นหนึ่งขึ้นมาถือ ร่างบอบบางรีบสปริงตัวลุกขึ้นยืนด้วยความเร็วแสง แล้วขยับถอยหลังกรูดออกห่างจากแทนไทไปสามก้าวด้วยความประหม่าสุดขีด  เธอค้อมหัวให้เขาลวกๆ หนึ่งที แล้วตัดสินใจหมุนตัวเดินจ้ำอ้าวหนีไปทางบันไดหนีไฟแทน ทิ้งให้เจ้านายหนุ่มยืนงงอยู่หน้าลิฟต์

ในวินาทีที่บานประตูลิฟต์กำลังจะปิดลง ใบเฟิร์นแอบเหลียวหลังกลับไปมอง ก็เห็นว่าบอสสุดหล่อกำลังมองตามหลังเธอมาด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา

แน่ล่ะ! เขาอาจจะสงสัยในอาการแปลกประหลาดที่เธอแสดงออก หรือไม่ก็คิดว่ายัยนี่ต้องเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ!

ก็จะไม่ให้ประหม่าจนทำตัวเด๋อด๋าได้ยังไงเล่า! นั่นมันบอสแทนไทเชียวนะ! สามีทิพย์ที่เธอแอบกรี๊ด แอบมองเขาในระยะไกลยี่สิบเมตรมาตลอดสามปี!เมื่อลากสังขารพาตัวเองขึ้นบันไดมาจนถึงชั้นที่พัก ใบเฟิร์นก็ไขกุญแจห้องแล้วทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างหมดแรง หัวใจยังคงเต้นรัวเป็นจังหวะสามช่าไม่หยุด

ว่าแต่... ทำไมบอสถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ?

คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างใช้ความคิด จริงสิ! ก็ที่นี่มันคอนโดในเครือบริษัทเขานี่นา เขาเป็นเจ้านาย เป็นเจ้าของโครงการ นึกอยากจะมาเดินเพ่นพ่านตรวจตราดูกิจการของตัวเองบ้างก็ไม่เห็นจะแปลกเลยนี่...

 เอ๊ะ! หรือว่า... เขาแอบซุกสาวไว้ที่คอนโดนี้!? ใช่แน่ๆ คนระดับนี้ถ้าไม่มาตรวจงาน ก็ต้องมาหาคนพิเศษ! แล้วยิ่งเพิ่งมีข่าวลือว่ามีคู่หมั้นอยู่ด้วย... ฮือออ อกหักซ้ำซ้อน!

แต่สิ่งที่ทำให้ใบเฟิร์นประหลาดใจยิ่งกว่าการปรากฏตัวของเขา คือ  ‘แฟชั่น’ ของสามีทิพย์ในวันนี้ต่างหาก ปกติแล้วเวลาอยู่ที่บริษัท บอสแทนไท  จะเนี้ยบกริบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ชุดสูทสั่งตัดเข้ารูป รองเท้าหนังขัดมันวับ และทรงผมที่ถูกเซ็ตปาดเรียบกริบไม่กระดิกสักเส้นราวกับฉาบปูนไว้ แต่วันนี้... นับเป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นเขาในลุคชิลๆ สบายๆ

เสื้อยืดสีเทาอ่อนเนื้อผ้าบางเบาที่เน้นให้เห็นแผงอกกว้างและมัดกล้ามจางๆ จับคู่กับกางเกงเดรปสีเทาเข้มเข้าชุด ทรงผมที่เคยเรียบแปล้  วันนี้กลับปล่อยตามธรรมชาติจนมีปอยผมร่วงตกลงมาปรกหน้าผาก  เพิ่มความกร้าวใจและความหล่อเหลาแบบดิบๆ เข้าไปอีกสิบระดับ!

อ๋อ... เข้าใจล่ะ ที่แท้เวลาอยู่ข้างนอก บอสก็เป็นมนุษย์ปุถุชนคนธรรมดา ไม่ได้เป็นหุ่นยนต์โรบอทเสียหน่อ นี่ขนาดเจอหน้ากันแค่สิบวินาที ฉันยังเก็บรายละเอียดเขาได้เป๊ะขนาดนี้เลยนะเนี่ย ใบเฟิร์นเอ๊ยยย เป็นเอามาก!

Rrrrrrr! Rrrrrrr!  กว่าจะเรียกขวัญและกำลังใจอันกระเจิดกระเจิงกลับเข้าร่างได้ ก็ตอนที่เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์มือถือดังแผดเสียงขึ้นมาโวยวายบนโต๊ะกระจก หน้าจอโชว์ชื่อ ‘นาตยา’ เพื่อนสาวสุดซี้ที่โทรเข้ามา

“ฮัลโหล ว่าไงยะยัยนาต”

[“โหลๆ เฟิร์น! แกย้ายของเสร็จรึยังเนี่ย แก!... ฉันขอโทษจริงๆ นะเว้ยที่วันนี้ไปช่วยแกย้ายของเข้าคอนโดไม่ได้ พอดีที่บ้านมีธุระด่วนจริงๆ ขอโทษเป็นล้านครั้งเลยเพื่อนรัก!”]  ปลายสายกรอกเสียงออดอ้อนมาทันที

“นี่แกขอโทษฉันเป็นล้านครั้งตั้งแต่เมื่อวานแล้วนะ ย้ำอยู่นั่นแหล[“โธ่! ก็แกเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่แสนจะบอบบางนี่นา ต้องมาหอบของย้ายห้องคนเดียว ฉันก็เป็นห่วงสิยะ”]

“ย่ะ! แม่คนดี แต่ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันใช้บริการบริษัทรับจ้างขนย้าย แพ็กของดีเยี่ยม มืออาชีพมาก ฉันแค่หิ้วของกระจุ๊กกระจิ๊กนิดหน่อย สบายมาก”

ปากก็คุยกับเพื่อนเจื้อยแจ้ว แต่สมองเจ้ากรรมกลับเผลอแวบไปคิดถึงภาพใบหน้าหล่อๆ ใต้ปอยผมปรกหน้าผากของสามีทิพย์อีกจนได้  ทำให้เธอไม่ได้ยินประโยคถัดมาที่เพื่อนรักถาม

[“นี่ๆ อย่าเงียบสิ! อย่าบอกนะว่าย้ายเข้าไปอยู่วันแรก ก็มีหนุ่มหล่อห้องข้างๆ มาส่งยิ้มตีสนิทช่วยยกของแล้วอ่าาา! ร้ายนะยะ!”]  นาตยาแซวเสียงแหลม

“แหม!! แกพูดมาขนาดนี้ราวกับมีตาทิพย์เลยนะ” ใบเฟิร์นหลุดปากออกไปก่อนจะถอนหายใจยาว

“แต่เสียใจด้วยย่ะ ไม่ใช่ผู้ชายข้างห้องที่ไหนหรอก แต่ดันเป็น... สามีทิพย์ตัวเป็นๆ เลยล่ะ! ฉันเพิ่งเจอบอสแทนไทที่หน้าลิฟต์เมื่อกี้เนี่ย!”

พูดจบ เธอก็รีบดึงสมาร์ตโฟนออกห่างจากหูให้มากที่สุดเท่าที่ช่วงแขนจะอำนวย เพราะรู้ดีถึงสเต็ปต่อไปของเพื่อนสาว... ไม่ว่ายัยนาตยาจะอยู่ท่ามกลางฝูงชนมากมายขนาดไหน นางก็จะต้อง...

[“กรี๊ดดดดดดดดดดดด!!! แกรรรรร!!!”]

เสียงกรี๊ดทะลุลำโพงออกมาจนใบเฟิร์นต้องลูบหูตัวเองปอยๆ

[“บอสไปทำอะไรที่คอนโดแกฮะ!? อย่าบอกนะว่าบอสพักอยู่ที่นั่นน่ะ!”]

“หึย! คงไม่มั้งนาต” ใบเฟิร์นตอบปัดๆ พยายามหาเหตุผลมารองรับ

“เขาอาจจะแค่มาเดินตรวจทรัพย์สินของโครงการ ไม่ก็... อาจจะมาหาเด็กเขาก็ได้

นี่นา คนระดับมหาเศรษฐีอย่างบอสอะนะ คงไม่มาอยู่คอนโดห้องเล็กๆ แบบพวกเราหรอก ระดับนั้นต้องคฤหาสน์หรูหลังละร้อยล้านนู่น”

[“เอ่อ... มันก็จริงของแกว่ะ”] นาตยาทำเสียงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง  ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้  

[“เดี๋ยวๆ ยัยเฟิร์น แกจำไม่ได้เหรอ! ตอนประชุมแผนกเดือนที่แล้ว ผอ. ฝ่ายวิศวกรรมเขานำเสนอคอนโดโปรเจกต์ที่แกอยู่นี่แหละ ว่าเป็นทางเลือกใหม่สำหรับเศรษฐี

เมืองไทย บนตึกหลายสิบชั้นที่แกอยู่น่ะ ชั้นบนสุดมันมี ‘เพนต์เฮาส์’ อยู่สามห้อง หรูเริ่ดระดับไฮเอนด์ สระว่ายน้ำส่วนตัว ลิฟต์ส่วนตัว ติดท็อปไฟว์คอนโดหรูที่สุดในเมืองไทยเลยนะเว้ย!”]

พอได้ยินนาตยารื้อฟื้นความจำแบบนั้น ใบเฟิร์นก็ชะงักไป ดวงตากลมโตกระพริบปริบๆ เริ่มคิดตามตรรกะของเพื่อน

ถ้าบอสพักอยู่ที่นี่จริงๆ ล่ะ? โอ๊ยยย! ไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกยังไงดี! ดีใจที่ได้อยู่ใต้ชายคาตึกเดียวกันกับผู้ชายที่แอบชอบ หรือควรจะแพนิกดี!  ลำพังแค่ต้องไปเจอหน้าเขาทุกวันที่ทำงานในฐานะเลขา ก็ทำเอาฉันแทบจะละลายกลายเป็นอากาศอยู่แล้ว ถ้าต้องมาเดินสวนกันในลิฟต์บ่อยๆ ฉันจะเอาชีวิตรอดจากความกดดันนี้ได้ยังไง!?

“เออว่ะ... ช่างเถอะๆ จะอยู่หรือไม่อยู่ก็เรื่องของเขา ตอนนี้ฉันต้องรีบเคลียร์งานที่ค้างของแผนกขายให้เสร็จก่อน วันจันทร์หน้าก็ต้องเริ่มรับบทบาทหน้าห้องบอสแล้วเนี่ย คิดๆ ไป... จะว่าดีใจก็ไม่ใช่ จะเสียใจก็ไม่เชิง”

[“นี่ยัยใบ! ฉันอยากจะกรี๊ดแทนแกสักห้ารอบว่ะ! ที่จู่ๆ แกก็ได้ส้มหล่นมาเป็นเลขาบอสเนี่ย ทั้งได้อัปเงินเดือนสูงปรี๊ด แถมยังได้ใกล้ชิดสามีทิพย์แบบเอ็กซ์คลูซีฟอีก น่าอิจฉาที่สุด!”]