LOGINบทที่ 2
โคตรจะปั่น
สองพี่น้องเริ่มมีอาการโมโห เขาถูกนักศึกษาสาวต่อว่าจนเสียหาย ส่วนฉันรีบหยิบเสื้อผ้าให้เธอสวมใส่แล้วขับไล่ออกไปให้พ้น ๆ ก่อนที่จะเจ็บตัวไปมากกว่านี้
ตอนนี้ทั้งสองพี่น้องกำลังมองหน้าฉัน ใจคงอยากจัดการฉันขั้นเด็ดขาด แต่ฝันไปเถอะว่าฉันจะยอมพวกเขาง่าย ๆ ฉันต่างหากที่ต้องจัดการพวกเขา
"พ่อฉันจ้างเธอมาเท่าไหร่?"
"เท่าไหร่ก็ไม่สำคัญค่ะคุณวิน ตอนนี้คุณต้องทำตามคำสั่งฉัน เอกสารพวกนี้เป็นงานที่คุณสองคนพี่น้องต้องศึกษาเอาไว้"
"ปกติบริษัทก็มีลูกน้องอยู่แล้ว ฝ่ายบัญชีก็มีจ้าง ไม่เห็นจำเป็นที่พวกฉันต้องลงไปดูแลเองเลย"
"แล้วจะใช้ชีวิตกินเงินเดือนฟรี ๆ แบบนี้หรือคะ ทุกคนล้วนต้องลงแรงถึงจะได้เงิน พวกคุณนั่งแท่นเป็นผู้บริหารแต่ตอนนี้กลับไม่สนใจธุรกิจของครอบครัว เอาแต่สนใจอะไรที่มันไร้สาระ คุณวินคุณเป็นพี่แทนที่จะพาน้องไปในทิศทางที่ดีกับพาน้องเสียคน"
"เธอพูดอะไรของเธอ ฉันไปพาไอ้เวย์เสียคนตอนไหน!"
"ก็เมื่อกี้ไงคะ คุณพาผู้หญิงมาทำเรื่องอุบาทว์ชาติชั่ว ถามจริงคุณเอาอะไรคิดไม่กลัวติดโรคบ้างหรือไง!"
"เธอกำลังเข้าใจผิดนะยัยแสนดี คนที่พายัยนั่นมาคือไอ้เวย์ต่างหากไม่ใช่ฉัน!"
"___"
ฉันหันไปมองหน้าคุณเวย์ที่ทำตัวเจี๋ยมเจี้ยมเหมือนเด็กมีความผิด ส่วนคุณวินเชิดจนคอจะเป็นยีราฟอยู่แล้วนะ อารมณ์แบบว่ากูไม่ผิดกูไม่ยอม
"จะเอายังไงก็พูดมาเลย ฉันจะให้เงินเธอ 3 เท่าจากที่พ่อฉันให้ แล้วเธอก็ออกไปให้พ้น ๆ แบบนี้ตกลงไหม"
"ขอประทานโทษนะคะคุณวิน เงินเดือนพวกคุณได้เดือนละ 50,000 บาท แต่เบิกเงินล่วงหน้ากันไปคนละ 200,000 บาทต่อเดือน หนี้สินที่คุณติดค้างบริษัทติดค้างท่านประธานไว้ทบต้นทบดอกเป็นเท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ ฉันทำงานกับท่านประธานมา 1 ปี เรื่องเงินเรื่องบัญชีฉันรู้ดีค่ะ ว่าพวกคุณล้างผลาญท่านประธานขนาดไหน"
"ใช้คำว่าล้างผลาญเลยเหรอไม่แรงไปเหรอวะ"
"คุณวินคิดว่ามันแรงไปหรือคะ ถ้างั้นฉันเปลี่ยนคำพูดก็ได้ค่ะ พวกคุณไม่รู้จักการใช้เงินทำตัวสุรุ่ยสุร่ายอายุขนาดนี้ยังขอเงินพ่อแม่ ไม่นึกถึงบั้นปลายชีวิตตัวเอง ถ้าไม่มีท่านประธานดูแลบริษัทคิดไหมคะว่าตัวเองจะมีความสามารถมากพอในการบริหารหรือเปล่า"
"พี่วิน.... อันนี้เจ็บกว่าล้างผลาญอีกนะพี่"
คุณวินเดินไปยืนล้วงกระเป๋าอยู่ที่ระเบียงเหมือนเขากำลังระงับสติอารมณ์ สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ สูดดมPM 2.5 เข้าปอด
"พวกคุณลองคิดดี ๆ นะคะ ถ้าไม่ศึกษางานไม่เชื่อฟังคำสั่งของฉันในตอนนี้ บางทีท่านประธานอาจจะลงดาบกับพวกคุณก็ได้"
"ก็ได้ฉันจะยอมทำงาน แต่เธอห้ามทำพฤติกรรมแบบเมื่อกี้อีก ไม่ว่าฉันจะพาผู้หญิงมากี่คนก็อย่ามายุ่ง!"
"ไม่มีปัญหาค่ะ ถือว่าข้อตกลงของเราเป็นอันเสร็จสมบูรณ์ อ่อ... แล้วอีกเรื่องหนึ่งฉันจะมาอยู่ที่นี่กับพวกคุณนะคะ รบกวนช่วยลงไปขนของให้ฉันด้วยค่ะ"
"ฉันเป็นเจ้านายไม่ใช่ลูกน้องไปขนเองสิวะ!"
คุณวินเดินตรงเข้ามาหาฉัน ฉันแค่ขยับเสื้อให้เห็นด้ามกระบอกปืนทั้งคุณวินและคุณเวย์ก็รีบหยิบคีย์การ์ดวิ่งออกไปจากห้อง ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงพวกเขาก็ขึ้นมาพร้อมสัมภาระของฉันที่ฝากไว้ตรงล็อบบี้
คอนโดนี้มันเป็นเหมือนเพนท์เฮาส์ ชั้นบนเป็นห้องนอนของคุณวินกับคุณเวย์ ส่วนชั้นล่างมีห้องว่าง 1 ห้องนั่นก็คือห้องนอนของฉันนั่นเอง
ฉันเดินสำรวจที่นี่แล้วไม่มีของใช้ผู้หญิง จึงรีบรายงานให้ท่านประธานทราบว่าทั้งสองคนแค่ควงผู้หญิงมากินเล่น ไม่ได้จริงจังหรือพาเข้ามาอยู่อย่างที่ท่านประธานคิด
"ห้องของเธอฉันสองคนจัดเสร็จแล้ว ถ้าไม่มีอะไรพวกฉันขอตัวก่อนนะ"
"เดี๋ยวฉันขับรถให้ค่ะ"
"ไม่ต้องเสนอหน้า เป็นแค่เลขาเธอก็ทำงานของเธอไป"
"ไม่ต้องเสนอหน้ามารู้ดีค่ะ ฉันไม่ใช่แค่เลขา ฉันพูดไปแล้วว่าฉันมาเป็นบอดี้การ์ดของพวกคุณสองคนด้วย ที่ฉันพูดไปเข้าหูซ้ายไปทะลุหูไอ้ด่างหรือเปล่าคะ?"
"จี๊ดเลยกู! คอยดูเถอะนะปากดีให้มันได้ตลอดนะ!"
คุณวินเดินออกไปจากห้องฉันจึงหันมามองคุณเวย์ เขารีบยกมือขึ้นทั้งสองข้างแล้วค่อยๆ ขยับตัวมาที่ประตูห้อง
"ผมกับพี่วินมีนัดคุยกับเพื่อน ถ้าคุณแสนดีอยากจะไปก็ไปได้ครับไม่ต้องด่าไม่ต้องทำอะไรผมนะครับ ถ้าจะด่าผมช่วยด่าพี่วินดีกว่าคนนั้นนิสัยไม่ดีครับ ผมเป็นเด็กดีอยู่คนเดียว"
"ค่ะ ไม่มีใครดีเท่าคุณเวย์แล้วค่ะ"
"ขอบคุณที่ชมนะครับคุณแสนดี"
"ฉันประชดค่ะ!"
"อ้าว!"
ฉันผายมือให้คุณเวย์เดินออกไปจากห้อง ส่วนฉันเป็นคนสุดท้ายที่เดินตามออกไป ลงมาด้านล่างที่ลานจอดรถคุณวินกับคุณเวย์ยืนรอฉันอยู่ที่รถสปอร์ตของตัวเอง
ปกติแล้วพวกเขามักจะขับรถไปเองเพราะเป็นพี่น้องที่ชอบแข่งรถกันบนท้องถนน ฉันจึงผายมือไปที่รถของฉัน แม้จะเป็นรถเบนซ์แต่เครื่องก็แรงพอตัว
"ขับให้มันดี ๆ นะไอ้น้อง"
เสียงคุณวินดังมาจากเบาะหลัง ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองกระจก คำว่าไอ้น้องกล้าพูดมาได้ยังไงฉันอายุมากกว่าเขาเกือบ 2 ปี
"หึ! ฉันเคยไปเป็นบอดี้การ์ดให้กับนักการเมืองที่ถูกลอบสังหาร ขับรถผ่านกระสุน ระเบิด มาสารพัดแล้วค่ะ ถ้าชอบความเร็วเดี๋ยวฉันจัดให้"
"ตัวเล็กแค่นี้มีแรงเหยียบคันเร่งเหรอ"
"หึ!"
บรื้นนนน~
O.O!
O.O!
บทที่ 47ตอนพิเศษบรื้นนนเสียงรถหรูขับมาจอดที่โรงจอดรถของบ้าน ฉันเงยหน้าจากแจกันดอกไม้เพื่อมองไปยังรถหรูสองคันที่ขับเข้ามา คุณวินขับรถไปรับลูกสาวที่โรงเรียนมัธยม ส่วนคุณเวย์ก็ไปรับลูกชายที่โรงเรียนสอนพิเศษ ทั้งสี่คนเดินเข้ามาในบ้าน คนดีรีบวิ่งมาหาฉันเพื่อหอมแก้มซ้ายขวาจากนั้นก็สวัสดีทุกคน"สวัสดีค่ะคุณแม่ขา สวัสดีค่ะป้า ๆ สวัสดีค่ะคุณปู่""หลานปู่นี่มันน่ารักจริง ๆ เลย โตเป็นสาวแล้ว สงสัยปู่ต้องเพิ่มบอดี้การ์ดดูแลแล้วมั้งเนี่ย""เห็นด้วยครับคุณพ่อ วันนี้ตอนผมไปรอรับลูกที่โรงเรียน มีรุ่นพี่ผู้ชายมาส่งด้วย"คุณวินหันไปมองหน้าลูกสาว แต่ลูกสาวตัวดีทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ รีบมากอดแขนฉันไว้ คงจะหาตัวช่วย "อะไรกันมีผู้ชายมาส่งเหรอคะ""คุณแม่ขาคนดีสวยแล้วก็น่ารักค่ะ พวกพี่ ๆ ก็เลยดูแลเป็นพิเศษ""ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้ ไปบอกพวกมันนะว่าอย่ามาเข้าใกล้มากพ่อไม่ชอบ""แต่คนดีโตมาสวยจริง ๆ นะครับพี่วิน เมื่อวานแผนกผมยังพูดถึงไม่หยุดเลย ตอนเห็นผมพาคนดีไปเดินตรวจงานด้วย""คนดีขาสวยเหมือนคุณแม่ขาค่ะ"คุณเวย์ไม่ค่อยหนักใจเรื่องลูกชายเท่าไหร่ เขาหันไปมองลูกชายที่หยิบหนังสือออกมาให้คุณปู่ได้ดู วันนี้เขาเรียนเ
บทที่ 46รักในแบบของเรา ตอนจบเวลาผ่านไปถึง 2 ปีกว่า ตอนนี้คนดีอายุ 5 ขวบ ส่วนคนที่สองลูกชายของฉันชื่อว่าน้องแทนคุณ ตอนนี้แทนคุณอายุขวบกว่า พูดจารู้เรื่องแต่ก็จะมีงอแงบ้างเวลาถูกขัดใจฉันกลายเป็นคุณแม่ลูกสองที่ถูกรักโดยผู้ชายสองคน เวลาคนดีไปโรงเรียนคุณวินจะเป็นคนไปรับไปส่ง บางครั้งก็เป็นคุณปู่เสียส่วนใหญ่ ส่วนฉันต้องเลี้ยงแทนคุณอยู่ที่บ้าน ให้ความรักเท่าเทียมกัน ลูกของฉันแม้จะเจ้าเล่ห์กันไปบ้างแต่ก็รักกันดีคืนนี้พวกเราทุกคนกำลังเข้านอน แต่คนดีไปโรงเรียนจึงรู้กฎระเบียบ รวมทั้งรู้จักการใช้เงิน วันนี้ทั้งสองช่วยกันจัดกระเป๋าเรียนของคนดี เธอก็หยิบเงินออกมาจำนวน 15 บาท น่าจะเป็นเงินที่ติดอยู่ในกระเป๋านักเรียนแทนคุณเป็นเด็กที่ชอบเงินมาก ชอบหยอดกระปุกออมสิน แต่เงิน 15 บาทนี้มันเป็นของคนดี พี่สาวจึงมีอาการหวงไม่อยากให้น้องเอาไปใส่กระปุกตัวเอง ฉันสามคนจึงนั่งดูพฤติกรรมของลูก ๆ อยากรู้ว่าคนดีจะแก้ปัญหานี้ยังไง"แทนคุณหยุด แทนคุณหยุดเดี๋ยวนี้ อันนี้เป็นเงินของพี่ ถ้าแทนคุณอยากได้แทนคุณต้องไปโรงเรียนนะ""เอา!""แทนคุณพี่จะหยอดกระปุกออมสินของพี่ ห้ามเอาไปยอดกระปุกออมสินของตัวเองเด็ดขาด!""ฮืออ เ
บทที่ 45รักและดูแล3 ปีผ่านไปทุกอย่างมันรวดเร็วจนฉันตั้งรับไม่ทัน ฉันคลอดลูกคนแรกก็ตรวจดีเอ็นเอเลยทันที จนรู้ว่าลูกของฉันเป็นลูกของคุณวิน ลูกคนแรกของฉันเป็นผู้หญิง ฉันบอกตรง ๆ ว่ามันผิดคาดมาก พวกเขาตั้งเป้ากันเอาไว้ว่าลูกคนแรกน่าจะต้องเป็นผู้ชาย และคนที่สองก็ต้องเป็นผู้ชายเหมือนกัน แต่กลับกลายเป็นว่าตอนอัลตร้าซาวด์คุณหมอยิ้มแป้นแสดงความยินดีกับคุณพ่อที่ได้ลูกสาวกลับมาถึงบ้านคุณวินก็ทานข้าวไม่ได้ นอนไม่หลับ เป็นห่วงอนาคตของลูก กลัวว่าลูกจะเจอคนไม่ดี กลัวว่าลูกจะน่ารักเกินไป จึงเริ่มปรึกษากันว่าจะให้ลูกไปเรียนโรงเรียนหญิงล้วน หรือไม่ก็จ้างครูมาสอนที่บ้านทำเอาฉันกับคุณพ่อของพวกเขากุมขมับในความคิดที่มันไร้สาระ แต่พอฉันคลอดมาคุณวินก็เปลี่ยนเป็นคนละคน แม้แต่คุณเวย์ก็เริ่มจริงจังกับชีวิตมากขึ้น"คนดีขา พ่อพ่อขอเข้าไปได้ไหมคะ?"เสียงคุณวินกับคุณเวย์ดังมาจากหน้าห้อง เขาชะโงกหน้าเข้ามามองลูกสาวกำลังเล่นของเล่น โดยมีฉันและแม่บ้านอีกหนึ่งคนคอยดูแล"พ่อพ่ออยากเข้ามาเหรอคะ?"เจ้าตัวแสบตอบกลับไป พร้อมกับส่งยิ้มให้พ่อพ่อทั้งสองคนที่เพิ่งกลับมาจากทำงาน พวกเขารีบพยักหน้าคล้ายอยากเข้ามากอดลูกสาวใจจะ
บทที่ 44สู่ขอรถของฉันขับเข้ามาจอดที่บ้านของทั้งสองคน พวกเขาเดินสะโหลสะเหลลงมาพร้อมกับอาการบาดเจ็บ ตอนนี้ท่านประธานกำลังนั่งรออยู่ด้านใน พอได้ยินเสียงรถก็รีบเดินออกมาดู แต่พอท่านเห็นลูกชายตัวเองอยู่ในสภาพสะบักสะบอม ท่านประธานก็รีบวิ่งมาดูเพราะความเป็นห่วง"เกิดอะไรขึ้นใครทำอะไรลูกพ่อ ไหนดูสิวิน ทำไมเขียวช้ำไปทั้งตัวแบบนี้ เวย์ก็ด้วยเหรอ!""ทั้งสองคนถูกพ่อของฉันกระทืบค่ะท่านประธาน""อ๋อ... งั้นช่างมันเถอะ ว่าแต่หนูแสนดีเป็นยังไงบ้าง ไม่ต้องมาเรียกท่านประธานแล้วนะ เรียกพ่อดีกว่าฟังแล้วมันรื่นหูดี"ท่านประธานประคองฉันเข้ามานั่งในบ้าน ทำให้ทั้งสองคนหันไปมองหน้ากัน มันต้องมีอะไรผิดพลาดใช่ไหม มันไม่มีอะไรผิดพลาดหรอก เพียงแค่ตอนนี้ท่านกำลังรักสมาชิกใหม่มากกว่าลูกในไส้เท่านั้นเองฉันถูกทุกคนดูแลเป็นอย่างดี ห้องนอนก็ใหญ่โตเฟอร์นิเจอร์ต่าง ๆ ก็หรูหราไม่ธรรมดา แต่ลูกชายของบ้านหลังนี้กลับถูกมองข้ามเหมือนไม่มีตัวตนขนาดนั่งทานข้าวด้วยกัน พ่อของพวกเขายังเอาแต่ตักกับข้าวเลือกแต่ของที่มีประโยชน์ให้กับฉัน ส่วนลูกทั้งสองคนตรงหน้ามีแค่กากหมูเจียวและไข่ดาวคนละฟอง"เดี๋ยวไปหาหมอครั้งหน้าพ่อไปด้วยนะแสนดี
บทที่ 43เป่ายิงฉุบฉันขับรถมาจอดอยู่ที่คลินิกของคุณหมอธันวา ตอนนี้คุณหมอธันวากำลังยืนรอฉันอยู่ด้านใน เมื่อคืนฉันไม่ได้บอกเขาว่าจะกลับไปนอนที่บ้าน แค่บอกจะรีบไปเคลียร์ปัญหาเสร็จแล้วจะรีบกลับมาที่นี่ฉันเปิดประตูรถเดินเข้ามา คุณวินกับคุณเวย์ก็ประคองสภาพร่างกายอันบอบช้ำเดินตามมาด้วย ทำเอาผู้ช่วยกับคุณหมอพากันตกใจ จนต้องรีบเข้ามาช่วยปฐมพยาบาล"เดี๋ยว ของหมาหรือเปล่าเนี่ย!" คุณวินดันมือผู้ช่วยออกไป เพราะเห็นผู้ช่วยกำลังหยิบอุปกรณ์ทำแผลมาทำแผลบนใบหน้าของเขา"ก็ของหมาทั้งนั้นแหละค่ะ ไม่มีของคนเลย""ใช้ได้ครับ ของพวกนี้ยังไม่ทันได้แกะใช้ ยังไม่มีหมาตัวไหนได้ใช้ครับ""สาบานว่าชาตินี้กูต้องเตะปากมึงให้ได้""คุณวินพูดอะไรของคุณ คุณหมอคะ ตอนนี้พ่อฉันท่านรู้เรื่องราวของฉันแล้ว พ่อฉันตัดใจแล้วค่ะ ท่านอนุญาตให้ฉันไปอยู่กับพวกเขาทั้งสองคน""คุณแสนดีเลยมาลาผมใช่ไหมครับ""ใช่ค่ะ ฉันดีใจนะคะที่ได้เจอเจ้านายที่แสนดีแบบคุณหมอ ถึงแม้ว่าฉันจะไม่ได้ทำงานกับคุณหมอแล้ว แต่ฉันก็ยังรักและเคารพคุณหมอนะคะ""ผมเข้าใจดีครับ ขอให้คุณแสนดีโชคดีนะครับ ดูแลเจ้าตัวเล็กด้วย ผมเกือบได้เป็นพ่อของเด็กแล้วแท้ ๆ""ไอ้เวย์มึง
บทที่ 42ลูกหนูต้องการพ่อ"ถึงเขาจะมีผู้หญิงคนใหม่ แต่ยังไงลูกของหนูก็ยังต้องการพ่ออยู่ดี..." สิ่งที่ฉันพูดมันทำให้ทุกคนหยุดแล้วฟัง ฉันพูดเรื่องจริง ต่อให้เขาทั้งสองจะมีผู้หญิงคนใหม่ หรือแต่งงานมีครอบครัวใหม่ไปแล้ว แต่ยังไงความเป็นพ่อเป็นลูกมันไม่มีทางตัดขาดกันได้ฉันให้พี่ม่อนกับพี่ต้อยพาทั้งสองคนขึ้นมาพักที่ห้องของฉัน ส่วนพ่อถูกฉันต่อว่าและยื่นคำขาดว่าจะไม่ให้เลี้ยงหลาน ท่านก็ยอมเดินหนี ฉันเดินขึ้นมาดูอาการของทั้งสองคน พอฉันเดินเข้ามาพวกเขาต่างมองหน้าฉันพร้อมกับมองมาที่ท้อง ฉันเห็นคุณวินน้ำตาคลอเหมือนเขาเจ็บใจตัวเอง"ทำไมไม่พูดตั้งแต่วันนั้นว่าเด็กในท้องไม่ใช่ลูกไอ้หมอ""ตอนนั้นพูดไปคุณจะฟังไหม""คุณแสนดีครับ ผมขอโทษนะครับที่ไม่แยกแยะ ไม่โทรมาถามคุณแสนดีให้แน่ใจก่อน""ช่างมันเถอะค่ะ เอาไว้ฉันคลอดเมื่อไหร่ค่อยตรวจดีเอ็นเอทีหลัง จะได้รู้ว่าเด็กในท้องเป็นลูกของใคร""จะของใครก็ช่าง ยังไงฉันกับไอ้เวย์ก็ต้องรับผิดชอบเธออยู่แล้วแสนดี..."คุณวินพยายามเอื้อมมือมาจับมือฉัน แต่ฉันก็ถอยหลังหนี ไม่รู้ว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ หรือเป็นเพราะเด็กในท้องไม่อยากเข้าใกล้พวกเขาก็ไม่รู้"เดี๋ยวฉันทายาให้พวก
บทที่ 21ผ่อนคลาย NCเห็นพวกเขาเครียดแบบนี้ฉันเองก็ไม่สบายใจ อาบน้ำอาบท่าเสร็จฉันก็เดินออกมาหาพวกเขาที่โซฟา ทั้งสองยังคงพูดคุยโต้เถียงกันไปมาถึงเรื่องปัญหาที่เกิดขึ้น"ฉันกำลังเครียด ๆ เธอไปนอนไปแสนดี""แค่อยากช่วยผ่อนคลายค่ะ เผื่อมันจะทำให้คุณสองคนอารมณ์ดีขึ้นมาบ้าง"ทั้งสองมองหน้าฉัน คุณวินรีบกระ
บทที่ 15ศึกษางานกันจริงจังเมื่อคืนไม่รู้เกิดอะไรขึ้นบ้าง รู้แค่ว่าพวกเขาก่อกวนจนฉันหลับไม่รู้เรื่องไม่รู้ราว ตื่นขึ้นมาอีกทีก็พบว่าตัวเองนอนอยู่ในห้อง ออกมาจากห้องก็เห็นคุณวินกำลังนั่งอ่านแฟ้มเอกสารที่ฉันเตรียมไว้ให้พวกเขาศึกษางาน"ไม่น่าเชื่อว่าพวกคุณจะเปลี่ยนตัวเองได้""ฉันไม่ใช่ไอ้เวย์ติดเล่นไ
บทที่ 13ขอรางวัลปึก!"โอ๊ยยยย! ยัยแสนดี!""ถ้าคุณยังบังคับขู่เข็ญฉันอยู่แบบนี้ ฉันจะไม่ปรานีคุณแล้วนะคุณวิน!""ฝากไว้ก่อนเถอะ!" ฉันเดินกลับเข้ามาในห้องกำลังจะล็อกประตู แต่สิ่งที่ทำให้ฉันตกใจคือกลอนประตูที่ฉันเพิ่งทำมันหายไปแล้ว วันนี้แม่บ้านเข้ามาทำความสะอาด แสดงว่าคุณวินต้องให้แม่บ้านจัดการกลอน
บทที่ 8ลูกผมเป็นคนดีมากมหาวิทยาลัยเอกชนฉันขับรถ BMW คันโปรดมาจอดอยู่ที่ตึกวิศวะ ฉันเดินลงไปเปิดประตูให้คุณวินกับคุณเวย์ ทั้งสองคนเดินลงมาบิดขี้เกียจตรงหน้าฉัน วันนี้ฉันขับสบาย ๆ เพราะช่วงเช้ารถค่อนข้างเยอะซิ่งมากไม่ได้คุณวินกับคุณเวย์มีเรียนประมาณ 3 ชั่วโมง ฉันจึงปล่อยให้เขามีชีวิตอิสระในการเรี







