Masukบทที่ 8
ลูกผมเป็นคนดีมาก
มหาวิทยาลัยเอกชน
ฉันขับรถ BMW คันโปรดมาจอดอยู่ที่ตึกวิศวะ ฉันเดินลงไปเปิดประตูให้คุณวินกับคุณเวย์ ทั้งสองคนเดินลงมาบิดขี้เกียจตรงหน้าฉัน วันนี้ฉันขับสบาย ๆ เพราะช่วงเช้ารถค่อนข้างเยอะซิ่งมากไม่ได้
คุณวินกับคุณเวย์มีเรียนประมาณ 3 ชั่วโมง ฉันจึงปล่อยให้เขามีชีวิตอิสระในการเรียน ส่วนฉันขอตัวไปหากาแฟ หาที่สงบจิตสงบใจและทำงานของตัวเองก่อน ถึงเวลาเลิกเรียนฉันจะเดินมาหาเขาที่ตึกเอง
โน้ตบุ๊กและไอแพดถูกฉันหิ้วมาที่ร้านกาแฟของมหาวิทยาลัย ฉันสั่งเค้กกับกาแฟมานั่งทานเงียบ ๆ ในมุมด้านในมีนักศึกษาหลายคนที่เคยเห็นและรู้จักฉันเข้ามาทักทายบ้าง ส่วนนักศึกษาสาวไม่ค่อยได้สนใจและไม่ได้มองมาทางฉันเลย เด็กพวกนี้ค่อนข้างมองแต่ผู้ชายเสียส่วนใหญ่
พวกเธอเอาแต่พูดว่าใครเคยได้ขึ้นเตียงกับคุณวินและคุณเวย์บ้าง ไม่น่าเชื่อว่าผู้หญิงสมัยนี้จะภูมิใจกับการได้ผู้ชายที่ชอบแล้วเอามาบรรยายบอกต่อ ๆ กัน
"พวกแกรู้ไหมว่าคุณวินกับคุณเวย์ชอบสวิงกิ้งผู้หญิงคนเดียวกัน เพื่อนฉันที่อยู่คณะศิลปศาสตร์แกจำได้ไหมยัยอ้อแอ้นั่นน่ะ"
"จำได้สิมันสวยแซ่บมากเลยนะ ตอนแรกฉันก็คิดว่ามันเป็นเด็กเรียบร้อย ที่ไหนได้พอเข้าผับเปลี่ยนเป็นคนละคนเลย"
"ก็นั่นแหละ ตอนอยู่มหาวิทยาลัยมีใครยุ่งกับมันที่ไหน วัน ๆ
เอาแต่เรียนใส่แว่นหนาเตอะ พอเข้าผับสลัดลุคสาวเฉิ่มไปเป็นสาวแซ่บ วันนั้นคุณวินกับคุณเวย์ให้คนมาติดต่อมัน จนเช้าอีกวันคุณวินก็ให้คนมาส่งที่หอพัก""แล้วไงต่อเล่ามาเดี๋ยวนี้นะแก"
"ยัยอ้อแอ้มาเล่าให้ฉันฟังว่าคุณวินกับคุณเวย์แซ่บมาก เอวโคตรพลิ้ว ทุกจังหวะใส่อารมณ์เต็มที่ เข้าสุดออกสุดกระแทกทีลืมทางกลับบ้านไปเลย"
"ว้ายย แรงมากกก แล้วคุณวินกับคุณเวย์ใครแซ่บสุด ยัยอ้อแอ้ได้บอกกับแกไหม"
"มันบอกว่าทั้งสองคนชอบปิดตาไม่ให้รู้ว่าใครเป็นใคร หนักสุดก็ตอนที่ทั้งสองใส่เข้ามาพร้อมกันทั้งหน้าทั้งหลัง แกเอ๊ยยยย ฉันฟังมันเล่าขนแขนฉันลุกเลย"
"อย่าว่าแต่แกเลย แค่ฉันฟังก็ขนลุกตามแล้ว อยากลองสักครั้งให้เป็นบุญกีมากแม่"
อวสานขนมเค้กฉันเลย สาว ๆ กลุ่มนั้นพูดเสร็จก็เดินออกไปทิ้งให้ฉันมองตาปริบ ๆ เรื่องรสนิยมฉันไม่ว่าหรอก แต่การที่ฉันไปตกลงให้ความหวังทั้งสองคนไปแล้วมันจะทำให้ฉันมีจุดจบยังไง
ถึงเวลาที่คุณวินกับคุณเวย์ส่งข้อความมาฉันก็รีบเก็บข้าวของสัมภาระเดินออกมาหาเขาที่ตึกวิศวะ เพื่อน ๆ ของเขามองฉันด้วยสายตาหยาดเยิ้ม แต่ละคนเสือหิวกับเสือโหยทั้งนั้นเลย
"ท่านประธานนัดพวกคุณไปที่บริษัท ส่วนอาหารกลางวันท่านประธานสั่งไว้ให้เรียบร้อยแล้วค่ะ"
ทั้งสองคนพยักหน้าพอฉันเปิดประตูก็เดินเข้าไปนั่งในรถ จากนั้นฉันก็ขับรถออกมาเปิดเพลงฟังอย่างใจเย็นส่วนทั้งสองคนนั่งเงียบ พอรู้ว่าต้องเข้าไปพบท่านประธานก็ทำหน้าเหมือนคนไม่ได้ถ่ายมาหลายวัน
มาถึงบริษัทฉันรีบเปิดประตูให้คุณวินกับคุณเวย์ทั้งสองคนเดินเข้ามาภายในตึก ฉันมาที่นี่บ่อยเพราะฉันทำงานอยู่ที่นี่เป็นปี พนักงานทุกคนรู้จักฉันดี ทุกคนต่างลุกขึ้นแล้วสวัสดีฉันกับคุณวินและคุณเวย์ หลายคนดีใจที่ได้เห็นความหล่อเหลาของพวกเขาเสียที
ฉันกดลิฟต์มาชั้นบนสุด เมื่อประตูลิฟต์เปิดทั้งสองคนก็เดินออกไปไม่รอฉันเลย ตอนนี้ท่านประธานนั่งรออยู่ที่ห้องอาหารหน้าห้องมีบอดี้การ์ดอีกสองคนยืนอยู่ บอดี้การ์ดทุกคนที่อยู่ที่นี่ล้วนเป็นคนของพ่อฉันทั้งนั้น เงินทุกบาททุกสตางค์ที่ฉันได้มาฉันโอนเข้าบัญชีพ่อหมดส่วนฉันเก็บไว้แค่กินก็พอ
"สวัสดีค่ะท่านประธานฉันพาคุณวินกับคุณเวย์มาแล้วค่ะ"
"ขอบคุณมากคุณแสนดี คุณไม่เคยทำให้ผมผิดหวังเลยจริง ๆ"
"ขอบคุณค่ะท่าน"
"มานั่งทานข้าวด้วยกันเถอะเราคนกันเองทั้งนั้น ลูกชายของผมเป็นยังไงบ้างเข้ากันได้ดีไหม?"
ฉันหันไปมองหน้าคุณวินโดยไม่ได้ตั้งใจ เขากระตุกยิ้มเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองหน้าคุณพ่อของเขา
"ผมกับพี่วินเข้ากับคุณแสนดีได้ดีครับคุณพ่อ ตอนนี้ผมพร้อมที่จะเรียนรู้เรื่องงานกับคุณแสนดีแล้วครับ"
"ต้องแบบนี้สิลูก ธุรกิจของเรามันจะได้เดินต่อไปได้ วินเป็นยังไงบ้างติดขัดตรงไหนหรือเปล่า?"
"ไม่ครับผมสบายดี"
"ผมกับพี่วินสบายดีครับคุณพ่อ คุณแสนดีถือว่าทำงานเก่ง เวลาผมไม่เข้าใจอะไรคุณแสนดีจะอธิบายให้ผมฟังตลอดเลย เมื่อคืนนี้พวกเราก็ติวกันจนดึก"
"ให้มันได้แบบนี้สิลูก พ่อเลือกคนไม่ผิดจริง ๆ คุณแสนดีเดี๋ยวผมจะให้คนโอนเงินเข้าบัญชีพ่อของคุณอีก 500,000 บาท แล้วส่วนนี่อีก 200,000 บาท เงินสดนี้คุณเก็บไว้ใช้"
"ค่าอะไรคะท่านประธาน ค่าจ้างของฉันท่านประธานก็จ่ายมาแล้วนี่คะ?"
"คิดเสียว่าเป็นโบนัสจากผมก็แล้วกัน คุณทำให้ผมได้เจอหน้าลูก เงินเล็ก ๆ น้อย ๆ แค่นี้ถือว่าเป็นสินน้ำใจ"
"ขอบคุณค่ะ"
"ผมฝากดูแลลูกชายผมด้วยนะคุณแสนดี ลูกชายของผมทั้งสองคนเป็นเด็กน่ารักเป็นเด็กดี ผมคิดไว้แล้วว่าคุณแสนดีต้องเอาอยู่"
"ผมกับพี่ไม่เคยทำเรื่องเสียหายครับคุณพ่อ คุณพ่อสอนเอาไว้เสมอว่าผมกับพี่มีอะไรก็ต้องแบ่งกัน ทุกวันนี้ผมก็แบ่งกันตลอดครับ"
"ใช่ครับ เดี๋ยวคืนนี้ก็ต้องกลับไปแบ่งกันอีก"
"ให้มันได้แบบนี้สิลูก เป็นพี่น้องกันต้องรักกันแบ่งปันกัน ถูกใจพ่อจริง ๆ เดี๋ยวพ่อเพิ่มวงเงินในบัตรให้นะลูก"
"ผมรักคุณพ่อที่สุดเลย พี่วินรักคุณพ่อไหมครับ?"
"อืม"
บทที่ 47ตอนพิเศษบรื้นนนเสียงรถหรูขับมาจอดที่โรงจอดรถของบ้าน ฉันเงยหน้าจากแจกันดอกไม้เพื่อมองไปยังรถหรูสองคันที่ขับเข้ามา คุณวินขับรถไปรับลูกสาวที่โรงเรียนมัธยม ส่วนคุณเวย์ก็ไปรับลูกชายที่โรงเรียนสอนพิเศษ ทั้งสี่คนเดินเข้ามาในบ้าน คนดีรีบวิ่งมาหาฉันเพื่อหอมแก้มซ้ายขวาจากนั้นก็สวัสดีทุกคน"สวัสดีค่ะคุณแม่ขา สวัสดีค่ะป้า ๆ สวัสดีค่ะคุณปู่""หลานปู่นี่มันน่ารักจริง ๆ เลย โตเป็นสาวแล้ว สงสัยปู่ต้องเพิ่มบอดี้การ์ดดูแลแล้วมั้งเนี่ย""เห็นด้วยครับคุณพ่อ วันนี้ตอนผมไปรอรับลูกที่โรงเรียน มีรุ่นพี่ผู้ชายมาส่งด้วย"คุณวินหันไปมองหน้าลูกสาว แต่ลูกสาวตัวดีทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ รีบมากอดแขนฉันไว้ คงจะหาตัวช่วย "อะไรกันมีผู้ชายมาส่งเหรอคะ""คุณแม่ขาคนดีสวยแล้วก็น่ารักค่ะ พวกพี่ ๆ ก็เลยดูแลเป็นพิเศษ""ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้ ไปบอกพวกมันนะว่าอย่ามาเข้าใกล้มากพ่อไม่ชอบ""แต่คนดีโตมาสวยจริง ๆ นะครับพี่วิน เมื่อวานแผนกผมยังพูดถึงไม่หยุดเลย ตอนเห็นผมพาคนดีไปเดินตรวจงานด้วย""คนดีขาสวยเหมือนคุณแม่ขาค่ะ"คุณเวย์ไม่ค่อยหนักใจเรื่องลูกชายเท่าไหร่ เขาหันไปมองลูกชายที่หยิบหนังสือออกมาให้คุณปู่ได้ดู วันนี้เขาเรียนเ
บทที่ 46รักในแบบของเรา ตอนจบเวลาผ่านไปถึง 2 ปีกว่า ตอนนี้คนดีอายุ 5 ขวบ ส่วนคนที่สองลูกชายของฉันชื่อว่าน้องแทนคุณ ตอนนี้แทนคุณอายุขวบกว่า พูดจารู้เรื่องแต่ก็จะมีงอแงบ้างเวลาถูกขัดใจฉันกลายเป็นคุณแม่ลูกสองที่ถูกรักโดยผู้ชายสองคน เวลาคนดีไปโรงเรียนคุณวินจะเป็นคนไปรับไปส่ง บางครั้งก็เป็นคุณปู่เสียส่วนใหญ่ ส่วนฉันต้องเลี้ยงแทนคุณอยู่ที่บ้าน ให้ความรักเท่าเทียมกัน ลูกของฉันแม้จะเจ้าเล่ห์กันไปบ้างแต่ก็รักกันดีคืนนี้พวกเราทุกคนกำลังเข้านอน แต่คนดีไปโรงเรียนจึงรู้กฎระเบียบ รวมทั้งรู้จักการใช้เงิน วันนี้ทั้งสองช่วยกันจัดกระเป๋าเรียนของคนดี เธอก็หยิบเงินออกมาจำนวน 15 บาท น่าจะเป็นเงินที่ติดอยู่ในกระเป๋านักเรียนแทนคุณเป็นเด็กที่ชอบเงินมาก ชอบหยอดกระปุกออมสิน แต่เงิน 15 บาทนี้มันเป็นของคนดี พี่สาวจึงมีอาการหวงไม่อยากให้น้องเอาไปใส่กระปุกตัวเอง ฉันสามคนจึงนั่งดูพฤติกรรมของลูก ๆ อยากรู้ว่าคนดีจะแก้ปัญหานี้ยังไง"แทนคุณหยุด แทนคุณหยุดเดี๋ยวนี้ อันนี้เป็นเงินของพี่ ถ้าแทนคุณอยากได้แทนคุณต้องไปโรงเรียนนะ""เอา!""แทนคุณพี่จะหยอดกระปุกออมสินของพี่ ห้ามเอาไปยอดกระปุกออมสินของตัวเองเด็ดขาด!""ฮืออ เ
บทที่ 45รักและดูแล3 ปีผ่านไปทุกอย่างมันรวดเร็วจนฉันตั้งรับไม่ทัน ฉันคลอดลูกคนแรกก็ตรวจดีเอ็นเอเลยทันที จนรู้ว่าลูกของฉันเป็นลูกของคุณวิน ลูกคนแรกของฉันเป็นผู้หญิง ฉันบอกตรง ๆ ว่ามันผิดคาดมาก พวกเขาตั้งเป้ากันเอาไว้ว่าลูกคนแรกน่าจะต้องเป็นผู้ชาย และคนที่สองก็ต้องเป็นผู้ชายเหมือนกัน แต่กลับกลายเป็นว่าตอนอัลตร้าซาวด์คุณหมอยิ้มแป้นแสดงความยินดีกับคุณพ่อที่ได้ลูกสาวกลับมาถึงบ้านคุณวินก็ทานข้าวไม่ได้ นอนไม่หลับ เป็นห่วงอนาคตของลูก กลัวว่าลูกจะเจอคนไม่ดี กลัวว่าลูกจะน่ารักเกินไป จึงเริ่มปรึกษากันว่าจะให้ลูกไปเรียนโรงเรียนหญิงล้วน หรือไม่ก็จ้างครูมาสอนที่บ้านทำเอาฉันกับคุณพ่อของพวกเขากุมขมับในความคิดที่มันไร้สาระ แต่พอฉันคลอดมาคุณวินก็เปลี่ยนเป็นคนละคน แม้แต่คุณเวย์ก็เริ่มจริงจังกับชีวิตมากขึ้น"คนดีขา พ่อพ่อขอเข้าไปได้ไหมคะ?"เสียงคุณวินกับคุณเวย์ดังมาจากหน้าห้อง เขาชะโงกหน้าเข้ามามองลูกสาวกำลังเล่นของเล่น โดยมีฉันและแม่บ้านอีกหนึ่งคนคอยดูแล"พ่อพ่ออยากเข้ามาเหรอคะ?"เจ้าตัวแสบตอบกลับไป พร้อมกับส่งยิ้มให้พ่อพ่อทั้งสองคนที่เพิ่งกลับมาจากทำงาน พวกเขารีบพยักหน้าคล้ายอยากเข้ามากอดลูกสาวใจจะ
บทที่ 44สู่ขอรถของฉันขับเข้ามาจอดที่บ้านของทั้งสองคน พวกเขาเดินสะโหลสะเหลลงมาพร้อมกับอาการบาดเจ็บ ตอนนี้ท่านประธานกำลังนั่งรออยู่ด้านใน พอได้ยินเสียงรถก็รีบเดินออกมาดู แต่พอท่านเห็นลูกชายตัวเองอยู่ในสภาพสะบักสะบอม ท่านประธานก็รีบวิ่งมาดูเพราะความเป็นห่วง"เกิดอะไรขึ้นใครทำอะไรลูกพ่อ ไหนดูสิวิน ทำไมเขียวช้ำไปทั้งตัวแบบนี้ เวย์ก็ด้วยเหรอ!""ทั้งสองคนถูกพ่อของฉันกระทืบค่ะท่านประธาน""อ๋อ... งั้นช่างมันเถอะ ว่าแต่หนูแสนดีเป็นยังไงบ้าง ไม่ต้องมาเรียกท่านประธานแล้วนะ เรียกพ่อดีกว่าฟังแล้วมันรื่นหูดี"ท่านประธานประคองฉันเข้ามานั่งในบ้าน ทำให้ทั้งสองคนหันไปมองหน้ากัน มันต้องมีอะไรผิดพลาดใช่ไหม มันไม่มีอะไรผิดพลาดหรอก เพียงแค่ตอนนี้ท่านกำลังรักสมาชิกใหม่มากกว่าลูกในไส้เท่านั้นเองฉันถูกทุกคนดูแลเป็นอย่างดี ห้องนอนก็ใหญ่โตเฟอร์นิเจอร์ต่าง ๆ ก็หรูหราไม่ธรรมดา แต่ลูกชายของบ้านหลังนี้กลับถูกมองข้ามเหมือนไม่มีตัวตนขนาดนั่งทานข้าวด้วยกัน พ่อของพวกเขายังเอาแต่ตักกับข้าวเลือกแต่ของที่มีประโยชน์ให้กับฉัน ส่วนลูกทั้งสองคนตรงหน้ามีแค่กากหมูเจียวและไข่ดาวคนละฟอง"เดี๋ยวไปหาหมอครั้งหน้าพ่อไปด้วยนะแสนดี
บทที่ 43เป่ายิงฉุบฉันขับรถมาจอดอยู่ที่คลินิกของคุณหมอธันวา ตอนนี้คุณหมอธันวากำลังยืนรอฉันอยู่ด้านใน เมื่อคืนฉันไม่ได้บอกเขาว่าจะกลับไปนอนที่บ้าน แค่บอกจะรีบไปเคลียร์ปัญหาเสร็จแล้วจะรีบกลับมาที่นี่ฉันเปิดประตูรถเดินเข้ามา คุณวินกับคุณเวย์ก็ประคองสภาพร่างกายอันบอบช้ำเดินตามมาด้วย ทำเอาผู้ช่วยกับคุณหมอพากันตกใจ จนต้องรีบเข้ามาช่วยปฐมพยาบาล"เดี๋ยว ของหมาหรือเปล่าเนี่ย!" คุณวินดันมือผู้ช่วยออกไป เพราะเห็นผู้ช่วยกำลังหยิบอุปกรณ์ทำแผลมาทำแผลบนใบหน้าของเขา"ก็ของหมาทั้งนั้นแหละค่ะ ไม่มีของคนเลย""ใช้ได้ครับ ของพวกนี้ยังไม่ทันได้แกะใช้ ยังไม่มีหมาตัวไหนได้ใช้ครับ""สาบานว่าชาตินี้กูต้องเตะปากมึงให้ได้""คุณวินพูดอะไรของคุณ คุณหมอคะ ตอนนี้พ่อฉันท่านรู้เรื่องราวของฉันแล้ว พ่อฉันตัดใจแล้วค่ะ ท่านอนุญาตให้ฉันไปอยู่กับพวกเขาทั้งสองคน""คุณแสนดีเลยมาลาผมใช่ไหมครับ""ใช่ค่ะ ฉันดีใจนะคะที่ได้เจอเจ้านายที่แสนดีแบบคุณหมอ ถึงแม้ว่าฉันจะไม่ได้ทำงานกับคุณหมอแล้ว แต่ฉันก็ยังรักและเคารพคุณหมอนะคะ""ผมเข้าใจดีครับ ขอให้คุณแสนดีโชคดีนะครับ ดูแลเจ้าตัวเล็กด้วย ผมเกือบได้เป็นพ่อของเด็กแล้วแท้ ๆ""ไอ้เวย์มึง
บทที่ 42ลูกหนูต้องการพ่อ"ถึงเขาจะมีผู้หญิงคนใหม่ แต่ยังไงลูกของหนูก็ยังต้องการพ่ออยู่ดี..." สิ่งที่ฉันพูดมันทำให้ทุกคนหยุดแล้วฟัง ฉันพูดเรื่องจริง ต่อให้เขาทั้งสองจะมีผู้หญิงคนใหม่ หรือแต่งงานมีครอบครัวใหม่ไปแล้ว แต่ยังไงความเป็นพ่อเป็นลูกมันไม่มีทางตัดขาดกันได้ฉันให้พี่ม่อนกับพี่ต้อยพาทั้งสองคนขึ้นมาพักที่ห้องของฉัน ส่วนพ่อถูกฉันต่อว่าและยื่นคำขาดว่าจะไม่ให้เลี้ยงหลาน ท่านก็ยอมเดินหนี ฉันเดินขึ้นมาดูอาการของทั้งสองคน พอฉันเดินเข้ามาพวกเขาต่างมองหน้าฉันพร้อมกับมองมาที่ท้อง ฉันเห็นคุณวินน้ำตาคลอเหมือนเขาเจ็บใจตัวเอง"ทำไมไม่พูดตั้งแต่วันนั้นว่าเด็กในท้องไม่ใช่ลูกไอ้หมอ""ตอนนั้นพูดไปคุณจะฟังไหม""คุณแสนดีครับ ผมขอโทษนะครับที่ไม่แยกแยะ ไม่โทรมาถามคุณแสนดีให้แน่ใจก่อน""ช่างมันเถอะค่ะ เอาไว้ฉันคลอดเมื่อไหร่ค่อยตรวจดีเอ็นเอทีหลัง จะได้รู้ว่าเด็กในท้องเป็นลูกของใคร""จะของใครก็ช่าง ยังไงฉันกับไอ้เวย์ก็ต้องรับผิดชอบเธออยู่แล้วแสนดี..."คุณวินพยายามเอื้อมมือมาจับมือฉัน แต่ฉันก็ถอยหลังหนี ไม่รู้ว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ หรือเป็นเพราะเด็กในท้องไม่อยากเข้าใกล้พวกเขาก็ไม่รู้"เดี๋ยวฉันทายาให้พวก
บทที่ 7ต้องเท่าเทียมกันปัก! "โอ๊ยยยย!" ในจังหวะที่คุณวินเผลอฉันก็ยกเท้าขึ้นมาถีบจนเขาร่วงไปจากเตียง จากนั้นก็เกิดเหตุการณ์ชุลมุน คุณวินพยายามจะขึ้นมาบนเตียงอีกครั้งก็ถูกฉันเตะก้านคอจนร่างของคุณวินแน่นิ่งไปกับพื้น เขานอนคว่ำหน้าฉันใช้หมอนข้างเขี่ยเขาเบา ๆ สงสัยคงจะสลบไปแล้ว "ลำบากฉันอีก!"ฉันจั
บทที่ 6ภายใน 1 นาทีเสียงหวีดร้องของฉันทำให้คุณวินได้ยิน เขารีบวิ่งลงมาแล้วเปิดประตูห้องนอนจนเห็นฉันกำลังถูกน้องชายของเขากลั่นแกล้ง คุณวินรีบเข้ามาลากคอน้องชายออกไป ส่วนฉันรีบลุกขึ้นมาแต่งตัวหยิบปืนในลิ้นชักออกมาด้วยเดินออกมาจากห้องทั้งสองกำลังโต้เถียงกัน ไอ้เรื่องขาดความอบอุ่นฉันไม่เชื่อหรอก ตอ
บทที่ 5ขาดความอบอุ่นมือของทั้งสองคว้าเข้าที่หน้าอกของฉันทั้งสองข้าง พวกเขาออกแรงบีบแรงมากทำเอาฉันเจ็บแปลบจนต้องรีบถอยหลังหนี "พวกคุณบ้าหรือเปล่ามาจับนมฉันทำไม!""ก็เธอบอกให้พวกฉันจับเองไม่ใช่หรือไง จะมาโวยวายเอาอะไรไม่ทราบ""เรื่องนี้ผมเป็นพยานได้นะครับ คุณแสนดีบอกให้พวกผมลองจับดูจะได้รู้ว่าของจ
บทที่ 4โอ้โหฉันพาคุณวินกับคุณเวย์กลับมาถึงคอนโดพวกเขารีบเอาลูกประคบมาประคบที่ลำคอ สาเหตุเพราะถูกฉันเตะเข้าที่ก้านคอของทั้งคู่จนล้มตึงคุณวินร้องโอดโอยเพราะเขาเจ็บสุดโดนเข้าเต็ม ๆ แถวบ้านเรียกว่าเข้าเต็มข้อล่อเต็มตีน ส่วนคุณเวย์นอนโอดโอยอยู่ที่โซฟา ฉันรีบหายาคลายกล้ามเนื้อมาทาให้พวกเขาตอนแรกทั้งส







