3.สะดุดรัก

“น้องศรีจะไปไหน” จืดเงยหน้าขึ้นมองสาวรุ่นน้อง เอ่ยถามขึ้นอย่างสงสัย

            “ฉันจะลงไปซื้อขนมมาตุนไว้กินเสียหน่อย เมื่อตะกี้ตอนอยู่ผักไห่มัวแต่กังวลเรื่องไอ้พี่แอ๊ะจนลืมซื้อเลย” มารศรีเอี้ยวหน้าหันไปตอบ

            “เดี๋ยวพี่ไปซื้อให้เองก็ได้ น้องศรีอยากกินอะไรล่ะ” จืดกุลีกุจอจะลุกขึ้นหวังจะบริการลูกสาวนายจ้าง

            “ไม่ต้อง พี่นั่งรอตรงนี้แหละ เดี๋ยวฉันลงไปเลือกซื้อเอง”

มารศรีปฏิเสธแล้วเดินลงบันไดไปยังชั้นล่างช้า ๆ กวาดตามองบนท่าน้ำซึ่งเป็นที่ตั้งของตลาดบ้านแพนผู้คนจำนวนมากกำลังซื้อหาจับจ่ายสินค้ากันอย่างคึกคักสมกับเป็นท่าเรือใหญ่ เรือแจวพายเอื่อยผ่านหางตาหล่อนแล่นเข้าไปตามตรอกซอกซอยในขณะที่เรือหางติดเครื่องแล่นปรู๊ดปร๊าดรับส่งผู้โดยสารกันขวักไขว่

            ลูกสาวอดีตผู้ใหญ่บ้านก้าวขึ้นไปบนท่าและเดินตรงดิ่งเข้าหาขนมแผ่นบางบนเตาที่แม่ค้าสาวกำลังละเลงแป้งเป็นวงดูน่ากิน

“พี่สาวจ๊ะ เอาขนมเบื้องให้ฉันสามแผ่นสิจ๊ะ”

มารศรีสั่งพลางล้วงเหรียญบาทออกจากกระเป๋ากางเกงยืนรอแม่ค้าใส่เครื่องและน้ำตาลลงในแป้งที่ละเลงอยู่บนกระทะ เมื่อขนมสุกแม่ค้าพับแผ่นแป้งทบเป็นครึ่งวงกลมหยิบขึ้นจากกระทะวางบนตระแกรงผึ่งให้แป้งเย็นพอสมควรจึงหยิบใส่กระทงใบตองยื่นส่งให้

“เท่าไหร่จ๊ะ” คนซื้อเอ่ยถามเมื่อแม่ค้ายื่นของส่งให้

“บาทนึงจ้ะ” แม่ค้าตอบแล้วยื่นมือออกไปรับเหรียญบาทจากมือของหญิงสาวใส่ตะกร้าที่วางอยู่ตรงหน้า

หลังได้ขนมเบื้องที่สั่งเรียบร้อย มารศรีตั้งใจจะแวะหาซื้อขนมไทยของโปรดอีกสองสามอย่างหล่อนหมายตาว่าจะซื้อไปกินกับจืดบนเรือแต่จังหวะที่หล่อนกำลังเบี่ยงตัวจะเดินออกจากร้านขายขนมเบื้องในจังหวะนั้นเด็กชายวัยรุ่นรูปร่างผอมแกร็นคนหนึ่งวิ่งเฉี่ยวหล่อนไปเฉียดฉิว แต่คนตัวใหญ่ที่วิ่งไล่ตามเด็กมาติด ๆ ยั้งฝีเท้าไม่ทัน เป็นเหตุให้ร่างกำยำปะทะร่างเพรียวเต็มแรง

“เฮ้ย!” อานนท์อุทานเสียงหลง ยั้งฝีเท้าไม่ทันเป็นเหตุให้ชนร่างระหงของหญิงสาวตรงหน้าเต็มแรง

            ไหล่ของมารศรีถูกกระแทกแรงทำให้ตัวหล่อนไถลหน้าเกือบทิ่มถ้าคนที่ชนหล่อนไม่คว้าตัวหล่อนดึงไว้เสียก่อน ทว่าข้าวของในมือของหล่อนหล่นล่วงเกลื่อนพื้นขณะที่ตัวของหล่อนถูกคว้าและดึงเข้าหาอกกว้าง ตัวหล่อนจึงไม่ล้มคะมำไปกองรวมกับข้าวของที่ตกเรี่ยราดอยู่บนพื้น

            อานนท์ตลึงมองหญิงสาวในอ้อมแขนราวถูกมนต์สะกด ใบหน้าของหล่อนสวยหวานดวงตากลมวาวสุกใสล้อมกรอบขนตาเป็นแพดำขลับ จมูกเรียวรั้นรับกับริมฝีปากโค้งเป็นรูปกระจับน่าก้มลงไปทาบริมฝีปากคลึงเคล้า ความงามของหล่อนเย้ายวนจนเขารู้สึกถึงแรงบีบรัดใต้หน้าอก หัวใจเต้นสะดุดจังหวะเมื่อสบสายตาหลากอารมณ์ของหล่อนในระยะห่างกันแค่ลมหายใจกั้นกลาง

            ผลของการถูกกระชากตัวอย่างแรงทำให้ร่างเพรียวหมุนกลับมาปะทะแผ่นอกกว้าง หล่อนเงยหน้าขึ้นมองใบหน้ารกเรื้อยไปด้วยหนวดเคราที่อยู่ห่างใบหน้าของหล่อนแค่คืบอย่างเกรี้ยวกราด ดวงตาวาววับช้อนมองสบตากับเขาอย่างเอาเรื่อง ฝ่ามือทั้งคู่ยกขึ้นผลักอกคู่กรณี ดันตัวออกจากอ้อมแขนที่ช่วยประคองไม่ให้ล้มและร้องตวาดอย่างมีโทสะ

“โอ๊ย! มีแต่ตีนไม่มีตาหรือยังไงโว้ย คนทั้งคนตัวก็ไม่ใช่เล็กดันวิ่งชนเข้ามาได้” มารศรีตวาดเสียงแหลม ต่อว่าอีกฝ่ายด้วยความโมโห หล่อนปรายตามองค้อนใส่ใบหน้ารกครึ้มหนวดเคราของคนตรงหน้าอย่างเกรี้ยวกราด

เสียงแหลมสูงของหล่อนดึงสติอานนท์ขึ้นจากภวังค์หวานทันที เขาถอนหายใจแรงพลางตวัดตามองข้ามศีรษะหล่อนมองแผ่นหลังไว ๆ ของเด็กชายหัวขโมยที่วิ่งไกลออกไปเรื่อย ๆ อย่างเสียดายแล้วก้มมองใบหน้าง้ำของหล่อนก่อนจะเอ่ยแสดงความรับผิดชอบต่อเหตุการณ์ดังกล่าว

“ขอโทษเถอะน้องสาว พี่มัวแต่ไล่ตามไอ้เด็กหัวขโมยนั่นเลยไม่ทันระวัง เดี๋ยวพี่จะชดใช้ข้าวของที่เสียหายคืนให้นะ”

“มันก็แหงอยู่แล้วหละ ในเมื่อนายทำข้าวของฉันเสียหายก็ต้องเป็นคนซื้อคืนให้ฉันอยู่แล้ว ลองไม่ใช้สิ แม่ด่าระเบิดแน่”มารศรีเอ่ยเสียงขุ่น

เขาถอนหายใจหนักพร้อมกับส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนหันไปเอ่ยกับแม่ค้า “พี่สาวจ๊ะ ช่วยทำขนมให้น้องสาวคนนี้ใหม่ทีเถอะ เดี๋ยวฉันจ่ายเงินเอง”เขาหยิบธนบัตรใบละสิบบาทออกมายื่นส่งให้กับแม่ค้า

แม่ค้ามองธนบัตรที่ถูกยื่นมาตรงหน้าก่อนจะเงยหน้าขึ้นเอ่ยเสียงอ่อน“ฉันไม่มีเงินทอนหรอก น้องชายมีเหรียญบาทไหมล่ะ”

“เดี๋ยวนะพี่สาว” ชายหนุ่มเอ่ยพลางยื่นมือออกไปรับกระทงใบตองบรรจุขนมเบื้องหน้าตาน่ากินยื่นส่งให้กับหญิงสาวแล้วถามหล่อนว่า “น้องสาวมีเงินให้พี่แลกไหมแม่ค้าเขาไม่มีเงินทอน”

“โอ๊ย...แลกเลิกอะไร เอามาทั้งหมดนี่แหละ” มารศรีรีบฉวยธนบัตรใบละสิบบาทกับขนมจากมืออีกฝ่ายและเอ่ยง่าย ๆ “เดี๋ยวฉันจ่ายค่าของเองส่วนเงินทอนที่เหลือฉันจะถือว่าเป็นค่าเสียหายที่แกทำฉันตกใจก็แล้วกัน”

“โอ้โห...นี่ตั้งใจจะปล้นกันซึ่ง ๆ หน้าเลยหรือไง พี่ไม่ได้ตั้งใจจะชนเธอแล้วเธอก็ไม่ได้บาดเจ็บสักกระผีกทำไมถึงเรียกค่าทำขวัญแพงนักละฮะ!” เขาส่งสายตาดุมองใบหน้าเชิดสูงของหล่อนนิ่งอย่างไม่ชอบใจนัก