4.สาวปากไว

“ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้ซุ่มซ่าม มาทำให้ฉันต้องอายและเจ็บตัวทำไมล่ะ”

มารศรีไหวไหล่เอ่ยตอบอย่างไม่สนใจแววตาแสดงอารมณ์ของคู่กรณี หล่อนเก็บธนบัตรในมือยัดใส่กระเป๋าก่อนจะหยิบเหรียญบาทออกมาแทนแล้วยื่นส่งให้กับแม่ค้าขนม

“ผู้หญิงอะไร...หน้าเลือดชะมัด” เขาบ่นอุบแต่ไม่คิดเรียกร้องเอาเงินทอนคืนได้แต่ส่ายหน้าเบา ๆ แล้วเดินตรงไปที่ท่าเรือ เลิกใส่ใจคู่กรณีซึ่งเดินตามหลังเขามาห่าง ๆ

มารศรีแบะริมฝีปากใส่แผ่นหลังของชายตัวโตที่ก้าวนำหน้า หล่อนเดินตามไปห่าง ๆ เห็นอีกฝ่ายลงไปในเรือและเดินลึกเข้าไปมองหาที่นั่งชั้นล่างตรงบริเวณหัวเรือ

“ดีนะที่นั่งคนละชั้น...จะได้ไม่ต้องเห็นหน้าให้เสียอารมณ์ไปตลอดทาง” หล่อนบ่นพึมพำขณะก้าวลงเรือและปีนขึ้นไปยังชั้นสองสลัดภาพใบหน้าชายหนวดครึ้มคนนั้นออกจากหัว

พื้นที่บนเรือที่ค่อนข้างว่างเมื่อตอนออกจากท่าเรือผักไห่หลังสิ้นเสียงระฆังที่แขวนอยู่ตรงหัวเรือเป็นสัญญาณเตือนว่าเรือกำลังจะแล่นออกจากท่า ทุกพื้นที่เคยว่างกลับเต็มไปด้วยผู้โดยสารที่ขึ้นมาจากท่าเรือบ้านแพนและเรือค่อย ๆ แล่นฝ่ากระแสน้ำออกจากท่า มุ่งหน้าสู่บางกอกอย่างเชื่องช้า เสียงเครื่องยนต์ดังแข่งกับเสียงพูดคุยในหมู่คนโดยสารที่ค่อย ๆ เงียบลงเมื่อเรือแล่นออกจากท่ามาพักใหญ่นาน ๆ จึงจะมีเสียงขยับตัวเปลี่ยนท่านั่งสลับเสียงไอจามหรือเสียงหยิบข้าวของเป็นครั้งคราว

“เรือบื๋อ” ที่ชาวบ้านเรียกกันติดปากเป็นเรือลักษณะหัวแหลมท้ายตัดติดเครื่องยนต์ท้ายเรือ แล่นฉิวออกจากคลองลาดชะโดสู่แม่น้ำน้อยกำลังจะมุ่งหน้าสู่ท่าเรือบ้านแพนโดยมีชายร่างท้วม ตัวกลมราวกระปุกตั้งฉ่ายชื่อว่านายแอ๊ะเป็นคนขับเรือให้กับอดีตผู้ใหญ่บ้านตำบลจักราชที่นั่งหน้าง้ำอยู่ในเรือลำเดียวกัน

“ป่านนี้เรือเมล์คงถึงท่าบ้านแพนแล้ว เอ็งรีบตามไปให้ไวเลยนะไอ้แอ๊ะ” อารมณ์ขุ่นมัวทำให้กุศล อดีตผู้ใหญ่บ้านตำบลจักราชแห่งคุ้งลาดชะโดออกคำสั่งเสียงห้วน

“จ้ะลุง” คนขับเรือขานรับแข่งเสียงลมและเสียงเครื่องยนต์ขับเรือเร็วแล่นกระโดดล้อผิวน้ำเร็วฉิว มุ่งหน้าสู่ท่าเรือบ้านแพน

กุศล ผลบุญบิดาของมารศรีกำลังหงุดหงิดกับการไล่กวดเรือรุ่งเรืองรัศมีตามบุตรสาวที่หนีเข้าบางกอกไปกับเรือเมล์ลำนี้ อดีตผู้ใหญ่บ้านหนองน้ำใหญ่นึกคาดโทษบุตรสาวในใจขณะทอดสายตามองไกลอย่างคาดหวังว่าจะได้เห็นท้ายเรือเมล์ใหญ่แล่นอยู่ข้างหน้าในเวลาอันใกล้กระทั่งเรือเร็วแล่นเข้าใกล้ท่าเรือบ้านแพน เจ้าแอ๊ะลดระดับความเร็วเรือลงเตรียมเข้าจอดเทียบท่า

กุศลถอนหายใจแรงระบายความหงุดหงิดเมื่อมั่นใจว่าเรือเมล์รุ่งเรืองรัศมีออกจากท่าเรือบ้านแพนไปแล้ว

“เรือออกจากท่าไปแล้วจ้ะลุงศลทำยังไงกันต่อดีจ๊ะ” แอ๊ะร้องถามนายจ้าง

“ไหน ๆ ก็มาถึงบ้านแพนแล้วข้าจะแวะไปหาไอ้กำนันเปลวมันสักหน่อย ส่วนนังศรีกับนังจืดเอาไว้มันสองคนกลับมาเมื่อไหร่ ข้าจะชำระความพวกมันให้หนักทีเดียว”

คนสนิทของกุศลทำตามคำสั่งนายจ้าง นำเรือแล่นเลยท่าเรือไปตามซอยคดเคี้ยว ลึกเข้าไปจนถึงท่าน้ำบ้านกำนันเปลวเพื่อนรักของกุศล

“เดี๋ยวข้าจะไปกินเหล้ากับไอ้กำนันเปลวมันสักหน่อย เอ็งไปรอข้าที่บ้านพักยายไฝก่อนก็ได้ไอ้แอ๊ะ”

คนเป็นนายเอ่ยก่อนจะก้าวขึ้นไปยืนบนท่าน้ำ คิดว่าลูกน้องจะเข้าใจคำสั่งตน แต่ที่ไหนได้ นายแอ๊ะซึ่งถนัดนักเรื่องการฟังไม่ได้ศัพท์กลับเข้าใจผิด ได้ยินเพี้ยนไปว่านายจ้างให้กลับไปรอที่ผักไห่แทนบ้านพักยายไฝแม่ครัวฝีมือดีแห่งบ้านกำนันเปลวอย่างที่ควรเป็น

“จ้ะลุง”

หนุ่มตัวอวบขานรับเหมือนเข้าใจคำสั่งแต่กลับกลายเป็นว่า นายแอ๊ะได้ยินว่านายจ้างไล่ให้ตนนำเรือกลับไปรอที่บ้านผักไห่ เรือบื๋อจึงหันหัวออกจากท่าน้ำหน้าบ้านกำนันเปลวแล่นฉิวกลับไปตามเส้นทางเดิมที่มาอย่างรวดเร็วจนคนเป็นนายร้องตะโกนเรียกไว้ไม่ทัน

“เฮ้ย! ไอ้แอ๊ะไอ้แอ๊ะ!! ไอ้เวรตะไลเอ๊ย...จะไปไหนของมึงวะ ไอ้แอ๊ะ!!!” กุศลร้องตะโกนสุดเสียง ร้องเรียกคนสนิทตะเบ็งคอแทบแตกแข่งกับเสียงเครื่องยนต์เรืออย่างไรเจ้าแอ๊ะก็ไม่ได้ยิน

“อ้าวเฮ้ยไอ้ศล โวยวายอะไรอยู่วะ” กำนันคนดังแห่งบ้านแพนร้องตะโกนทักทายพลางเอ่ยถามเพื่อนรักเสียงดังมาแต่ไกล “แล้วไปยังไงมายังไงถึงได้มาตะโกนเอะอะอยู่หน้าบ้านข้าวะ”

กุศลหมุนตัวหันหลังกลับมามองหน้าเพื่อนที่กำลังเดินมาหาพลางเอ่ยตอบเสียงหงุดหงิด

“ผ่านมาเลยถือโอกาสแวะมาเยี่ยมเยียนเอ็งนะสิวะ”

“ผ่านมา? เอ็งมาทำธุระอะไรแถวนี้ฮะเพื่อน”

หนุ่มใหญ่รูปร่างบึกบึนอย่างกำนันเปลวเดินเข้ามายืนใกล้เพื่อนรักและรอฟังคำตอบ

“ความจริงข้ามาบ้านแพนเพราะจะมาตามนังมารศรีกลับบ้าน มันหนีไปบางกอกกับเรือเมล์รุ่งเรืองรัศมีพร้อมคนสนิทของมันนะสิ”

“เฮ้ย!นังหนูมารศรีนะเหรอหนีออกจากบ้าน” กำนันเปลวทำตาโต

“มันไม่ได้หนีออกจากบ้านแต่มันขัดคำสั่งข้า หนีไปดูยี่เกที่บางกอกต่างหาก”

“อ้อ...” กำนันเปลวพยักหน้าหงึก คลายอาการตกใจพลางเอ่ยคาดคะเนตามประสาคนคุ้นชินการเดินทางกับเรือเมล์ “ป่านนี้เรือลำนั้นคงแล่นเลยคุ้งสำเภาไปแล้วละมั้ง ออกไปตั้งนานแล้วนิ”

“ข้ามาไม่ทันเรือแต่มาถึงที่นี่แล้วก็เลยคิดจะแวะมาก๊งเหล้ากับเอ็งให้คลายอารมณ์โมโหลูกเสียหน่อยนะสิวะ”

“เหมาะทีเดียว ข้าก็กำลังหงุดหงิดกับเรื่องไอ้ลูกชายตัวแสบอยู่เหมือนกัน เอ็งกับข้ามันหัวอกเดียวกันแท้ ๆ สิวะเพื่อน”