เจ้าจงใจหรือเด็กแสบ

เมื่อเจียงเฟยเย่วกลับมาถึงจวนสกุลเว่ย นางก็ตรงดิ่งเข้าไปอาบน้ำชำระล้างร่างกายทันที ร่างบางเอนกายพิงขอบอ่างพลางหลับตาพริ้มปล่อยให้อารมณ์ล่องลอย...หากนับรวมวันนี้ นางเพิ่งมาติดอยู่ในร่างนี้ได้เพียงห้าวันเท่านั้น 

แรกเริ่มเดิมทีหญิงสาวรู้สึกว่าชีวิตในยุคโบราณนี่มันช่างน่าเบื่อหน่ายไร้รสชาติจะตายชัก! ทว่า... หลังจากผ่านพ้นวันนี้ไป นางมั่นใจเลยว่าชีวิตต่อจากนี้จะไม่มีคำว่าน่าเบื่ออีกต่อไป  ในเมื่อมียายเอมี่เพื่อนรักทะลุมิติตามมาสร้างความปั่นป่วนด้วยกันอีกทั้งคน มีหรือพวกนางจะยอมอยู่เฉย ๆ ให้คนโบราณรังแก

เจียงเฟยเย่วลืมตาโพลงขึ้นมาพลันระเบิดเสียงหัวเราะก้องห้องน้ำ ก่อนจะตะโกนออกมาสุดเสียงด้วยความสะใจเต็มคราบ เพราะมั่นใจว่ายามนี้ไม่มีบ่าวใครไหนอยู่แถวนี้

"เวลคัมทูสู่ความบรรลัย... เอ๊ย ความบันเทิงนะเพคะฉินอ๋อง บอกเลยว่าพระองค์ทรงดวงดีสุ่มได้ ตัวซีเคร็ทของแท้ ระดับตำนานไปครองเลยล่ะ ฮ่า ๆ ๆ  สะจัยวุ้ย   จ่ายพรีเมี่ยมยังไม่ได้ของดีเท่านี้เลย  ตัวบรรลัยของแท้เลยนะนั่น"

เว่ยจื่อห่าวที่เพิ่งมาถึงได้ยินนางหัวเราและเอ่ยว่าซีเคร็ทเขาก็นิ่วหน้า  อะไรคือเวลคัม  อะไรคือซีเคร็ท  กล่อมสุ่มระดับพรีเมี่ยมคืออะไร  ที่แน่ๆน่าจะหมายถึงพระชายาหยางหมิงจู่กับท่านอ๋องแน่ๆ  เสียงหัวเราะเหมือนกำลังสะใจที่ใครบางคนเดือดร้อน

ร่างสูงก้าวเข้ามาในห้องน้ำ   เรือนร่างนางเขาไม่ใช่ไม่เคยเห็น  แต่คืนนั้นเขาโดนวางยา  ส่วนที่ปรากฏแก่สายตายามนี้บรรยายไม่ถูกว่างดงามเพียงไหน  ฝีเท้าแผ่วเบาแต่ก็พอให้สายลุยอย่างเจียงเฟยเย่วได้ยินนางจึงเอ่ยกลับไป

"ซิ่วซิ่วเตรียมข้าวของให้หน่อยพรุ่งนี้ข้าจะไปกระชากหนังหน้า  เอ้ยความจอมปลอมท่านแม่แสนดี  และจะเอาของบำรุงไปให้ท่านย่าด้วย"

".............."

"ซิ่วซิ่ว   เอ๋..เสียงซิ่วซิ่วเข้ามาไม่ใช่หรือ"

เจียงเฟยเย่วเห็นสาวใช้ไม่ตอบจึงหันกลับมาดู  สายตานางสบเข้ากับสายตาน้ำหมึกของเว่ยจื่อชวน  คนตัวเล็กรีบงอเข่ามากอดป้องกันเรือนร่างเปล่าเปลือยก่อนจะกรีดร้องออกมา

"กรี๊ดดดด...ไอ้โรคจิต  ไอ้ลามก  ไอ้คนหื่นกาม  ไอ้บ้า  ออกไปนะ"

เว่ยจื่อชวนสาวเท้าเดินไปหานางที่ร้องแหกปากก็รู้สึกเจ็บที่ศีรษะ  ซิ่วซิ่วมาจากไหนไม่รู้นางเอาไม้นวดแป้งฟาดเขาไม่นับเอ่ยด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด

"ไปให้พ้นเจ้าเป็นใคร  กล้าดีอย่างไรมาเข้าห้องฮูหยินน้อย  นี่แหละทุบให้ตายเลย"

ตุ๊บๆๆ  เว่ยจื่อชวนคว้าหมับที่ท่อนไม้สายตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธ  ซิ่วซิ่วที่เห็นก็เข่าอ่อนทันทีนางไม่เอ่ยอันใด  ส่วนเว่ยจื่อชวนหมดอารมณ์ที่จะมองหญิงงามเช่นกัน  เขาสาวเท้าออกจากเรือนทันทีก่อนจะทิ้งท้าย

"พรุ่งนี้ข้าจะไปจวนเจียงกับเจ้าด้วย  แต่จะตามไปทีหลัง  ฮึ  นายบ่าวพอกันสายตาตื้นเขินนัก  เรือนหลักนี้นอกจากข้าใครจะกล้าเข้ามา  น่าโบยให้ตาย"

เมื่อร่างสูงไปแล้วซิ่วซิ่วก็เอาเสื้อคลุมมาให้เจียงเฟยเย่ว  หญิงสาวมองหน้ายายสาวใช้ตัวน้อยที่อมยิ้มก่อนจะเอ่ยเสียงเบา

"เจ้าจงใจหรือเด็กแสบ"

"ก็เขาชอบรังแกคุณหนูของข้านี่  ยามอยู่ต่อหน้าเขาท่านเป็นฮูหยินเจียง  ยามอยู่กับข้าท่านคือคุณหนูที่รักข้าที่สุด"

"เจ้านี่นะ  แต่ก็นับว่าวันนี้ทำดีแล้ว  คิกๆๆๆ"

สองนายบ่าวหัวเราะให้กัน  ซิ่วซิ่วยืนเช็ดผมให้คุณหนูของตนก่อนจะไปเตรียมของบำรุงที่จะนำให้เยี่ยมเหล่าไท่ไท่วันพรุ่งนี้  ซิ่วซิ่วกังวลคุณหนูของตนจะเสียเปรียบฮูหยินใหญ่อีก  แต่คุณหนูบอกว่าอย่ากังวลนักเลย  พรุ่งนี้ใครจะเสียเปรียบใครก็ยังไม่แน่

เจียงเฟยเย่วนอนหลับไปแล้ว  ส่วนซิ่วซิ่วถูกใครบางคนหิ้วออกมา  สาวน้อยลืมตางัวเงียก็ต้องตกใจ  นางถูกท่านราชครูจ้องมองด้วยสายตาเย็นเยียบ  คอเสื้อถูกหวังเสี่ยวไช่หิ้วจากด้านหลัง  ซิ่วซิ่วอยู่ในสภาพห้อยต่องแต่ง เสียงเว่ยจื่อชวนเอ่ยกับนาง

"ข้าจะนอนกับเมีย  เจ้าไปหานอนที่อื่น"

"อ๋า..จะให้บ่าวไปนอนที่ใดเจ้าคะ  ตั้งแต่ฮูหยินแต่งเข้ามาก็มีห้องนี้ห้องเดียว"

"น่ารำคาญ  อาไช่เอานางไปไว้ห้องเจ้า"

"แล้วข้าน้อยจะนอนที่ไหนขอรับ"

" เรื่องมากทั้งคู่  นอนด้วยกันเลยไป  วุ่นวายผัวเมียเขาจะทำเรื่องสำคัญ"