All Chapters of คู่ซี้ทะลุมิติมาเป็นเมียผัวโบ้: Chapter 1 - Chapter 10

บรื้นนนนนน เสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มท้องถนน เอมี่สาวไทยใจเกินร้อยกับมินนี่สาวจีนเพื่อนเลิฟที่เรียนมาด้วยกันเพราะเอมี่ไปเรียนที่จีนตั้งแต่จบมัธยมต้น ตอนนี้ทั้งสองเป็นวิศกรของบริษัทรถยนต์แบรนด์ดังแบรนหนึ่ง วันนี้ทั้งคู่ต้องมาทดสอบสมรรถนะของรถรุ่นใหม่ที่จะออกสู่ตลาดเอมี่เป็นคนขับส่วนมินนี่นั่งข้างๆ ขับผ่านโค้งแรกก็ไม่มีอะไร ผ่านไปหลายๆโค้งก็ไม่มีปัญหากระทั่งโค้งหักศอกสุดท้าย อยู่ๆยางรถยนต์ที่ให้กองเรียงเพื่อเป็นบังเกอร์กลับมีล้อหนึ่งกระเด็นกลิ้งลงมากลางทาง ถึงจะเป็นสนามทดสอบแต่ก็ขับมา120ทำให้เอมี่หักหลบ แต่บริเวณที่หักหลบกลับไม่ใช่ล้อรถยนต์ที่เรียงไว้แต่มันคือแท่งปูน มินนี่ร้องเตือนเสียงดัง"เฮ้ย เอมี่ระวัง""ไม่ทันแล้วเพื่อน อ๊ายยย""กรี๊ดดดด"เอี๊ยดดดด!!! โครม!!! เสียงเบรกจนล้อฟรีกระทั่งเสียงโครมดังตามมา ไฟลุกท่วมรถเจ้าหน้าที่สนามและฝ่ายป้องกันภัยรีบเข้ามาพร้อมถังดับเพลิงแต่ไม่ทันจะถึงรถเกิดระเบิดขึ้นก่อน บึ้ม!! ลูกไฟขนาดใหญ่พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าและมีเสียงระเบิดตามมาอีกสามสี่ครั้ง ทุกคนต่างส่ายหน้าและถอนหายใจ ดูแล้วทั้งคู่คงไม่รอด ยางรถยนต์หลุดมาขวางถนนได้ยัง

จวนสกุลเว่ยเสียงอื้ออึงในเรือนทำเอามินนี่นอนอุดหูอยู่ในห้องถึงกับต้องลุกขึ้นมา เธอตื่นมาในร่างนี้ได้สองวันแล้ว จากความทรงจำยายนี่ตบตีกับผู้หญิงคนหนึ่งเหมือนจะมีตำแหน่งเป็นพระชายาอ๋องคนหนึ่ง ทั้งสองคนตีกันจนตกน้ำตกท่า เดิมหยางหมิงจูคนนั้นต้องแต่งกับเว่ยจื่อชวนราชครูเย็นชาคนนี้ แต่ไม่รู้ทำอีท่าไหนนางถึงได้ไปแต่งกับมู่หรงเยียนไอ้อ๋องปีศาจนั่นแทน ส่วนร่างนี้ดันไปชอบสามีชาวบ้านเขา หยางหมิงจูอะไรนั่นก็เหมือนจะชอบราชครูเว่ยสามีเฮงซวยของร่างเดิมคนนี้ ผู้หญิงสองคนเป็นศัตรูกันเพราะแต่งงานสลับคู่ แต่ผู้ชายสองคนกลับไม่ได้มีใครชอบยายจอมวายร้ายทั้งสองอย่างคุณหนูหยางกับคุณหนูเจียงสักนิด เพราะว่าไอ้อ๋องนั่นกับไอ้ราชครูเฮงซวยนี่ชอบผู้หญิงคนเดียวกันคือ เฉินโหรวโหรว บุตรสาวคนเดียวของเสนาบดีเฉิน กำลังคิดอะไรเพลินๆเสียงประตูห้องเปิดออก ร่างสูงในชุดขุนนางเดินเข้ามาก่อนจะเอ่ยเสียงแข็ง"ถ้ายังไม่ตายก็เตรียมตัว ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องไปตำหนักฉินอ๋องเพื่อขอโทษพระชายาหยางของพระองค์""นางเป็นคนลงมือตีข้าก่อนทำไมข้าต้องไปด้วย""เจ้าเป็นเพียงฮูหยินราชครู อีกอย่างที่เจ้าแต่งเข้ามาก็เพราะใช

เมื่อสั่งคนของตนเรียบร้อยมู่หรงเยียนก็สะบัดแขนเสื้อจากไป แต่ทว่าบ่าวไพร่กับยิ้มเย้ยที่นางมาเองก็ไม่ได้อะไรติดมือกลับไป ส่วนหยางหมิงจูมองไปยังบ่อน้ำที่ถีบสาวใช้ลงไปยิ้มมุมปากเงียบๆ“ชุ่ยชุ่ยกลับเถอะ”“หม่อมฉันไร้ความสามารถไม่อาจหาข้าวสักคำให้พระนางได้”“เด็กโง่ เมื่อไหร่กันที่เจ้าต้องมาเลี้ยงดูข้า กลับเถอะข้ามีทางหาอาหารเองน่ะ”หย่งฉีให้คนถือถ่านและชุดไฟเดินตาม หยางหมิงจูเห็นว่าองครักษ์คนนี้ไม่ได้เป็นพวกนายว่าขี้ข้าพลอยจึงเอ่ยกับเขา“อยากได้เกลือสักหน่อย แล้วก็มีดดีๆ สักเล่มเรือนร้างมีหัวเผือกเถามันให้ข้าพอจะย่างกินได้”“หัวเผือกเถามันคืออะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ”“หัวที่อยู่ในดินน่ะ ข้าอยากได้มีดมาขุดแซะดิน”หย่งฉีพยักหน้าก่อนจะให้ลูกน้องไปเอามีดมาให้พระชายา เมื่อคนกลับไปแล้วฟ้าเริ่มเหลืองเป็นสัญญาณว่าใกล้ค่ำ หยางหมิงจูหากิ่งไม้มาเหลาจนแหลมจากนั้นก็ก่อไฟเอาไว้ ตนเองเดินไปยังลำธารที่สร้างเลียนแบบธรรมชาติ ไม่นานก็กลับมาพร้อมปลาสองตัว มีสัตว์ปีกสีขาวบินผ่านไปนางคว้าก้อนหินดีดไปหนึ่งทีก็ร่วงลงมา ก่อนจะดีดอีกทีก็ได้นกพิราบมาสองตัวสองนายบ่าวย่างนกและปลากินอย่างเอร็ดอร่อย ส่วนจดหมายที่ผูกติดกับขานก

กระทั่งยามเฉินชุ่ยชุ่ยมาปลุกนาง เช้านี้มีอาหารดีๆสามอย่างจากห้องครัวชุ่ยชุ่ยดีใจยิ่งนัก นางไม่รู้ว่าเมื่อคืนมู่หรงเยี่ยนมาค้างที่เรือนทรุดโทรมแห่งนี้ หลังจากกินมื้อเช้าเสร็จหยางหมิงจูไม่มีอะไรทำ ต้นหลิวข้างกำแพงนั้นสูงใหญ่หากปีนขึ้นไปอาจได้เห็นนอกกำแพง ไวเท่าความคิดเมื่อกินข้าวเสร็จนางก็เอาขนมยัดใส่แขนเสื้อพร้อมกับน้ำเต้าใส่น้ำ ด้วยชาติก่อนเวลาว่างมักจะไปปีนเขาเล่นกันเรื่องปีนต้นไม้จึงไม่ยาก หยางหมิงจูปีนมาถึงคบไม้ท่อนใหญ่ที่ยื่นออกไปนอกกำแพง ด้านล่างเป็นถนนมองทอดยาวไปเห็นร้านค้าไม่ไกลนัก ตลาดแลดูคึกคัก นางกินขนมไปด้วยดูวิวไปด้วย ส่วนชุ่ยชุ่ยก็ใจหายใจคว่ำ ถึงก่อนจะมาอยู่เมืองหลวงคุณหนูปีนป่ายเก่งก็เถอะ แต่ยามนี้เป็นถึงพระชายา หากมีคนอย่าให้ร้ายว่าไม่สำรวมอาจถูกลงโทษอีก เพิ่งจะได้กินดีมื้อแรกเองนะเพคะฮือๆๆ ได้ยินเสียงใบไม้เขย่าจึงหันไปดูก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งปีนต้นไม้ที่อยู่จวนข้างๆเช่นกัน นางนั่งทอดสายตาราวกับคนมีเรื่องในใจ เจียงเฟยเย่วรู้สึกเหมือนถูกจ้องก็หันกลับมามอง สายตาทั้งคู่ประสานกัน แล้วภาพความทรงจำก่อนๆก็เข้ามาต่างฝ่ายต่างจำได้ว่าทั้งคู่เป็นอริกัน เ

ปลายยามเว่ย เจียงเฟยเย่วได้รับข้อความจากสาวใช้ส่งตรงมาจากจวนสกุลเจียง ว่าพรุ่งนี้เจียงฮูหยินมีคำสั่งให้นางกลับบ้านเดิมด่วนเพื่อพูดคุยธุระสำคัญ ครั้นเมื่อคนส่งสารจากจวนเจียงคล้อยหลังไป ซิ่วซิ่ว ก็ยืนหน้างอ เอ่ยปากอย่างไม่พอใจทันที"ให้ฮูหยินน้อยกลับไปบ้านเดิมงั้นหรือ หึ คุณหนูรองคงต้องการจะแย่งชิงอะไรจากท่านอีกกระมังเจ้าคะ ไหนว่าองค์ชายใหญ่มีใจให้นางอย่างไรเล่า แต่บ่าวเห็นนางคอยจ้องมองท่านเขยตาเป็นมันทุกครั้ง ครั้งนี้คิดจะอาศัยมือของฮูหยินมาแย่งสามีพี่สาวอีกหรืออย่างไร"เจียงเฟยเย่วยกมือขึ้นขยับปิ่นปักผมเบา ๆ ท่าทางไม่ได้ทุกข์ร้อน ยามว่างนางพยายามทบทวนความทรงจำเพื่อหาตัวการที่ลากร่างเดิมไปสู่สถานการณ์ร่วมเตียงกับเว่ยจื่อชวนในงานชมบุปผาของพระชายาชินอ๋อง บัดนี้นางมีคำตอบในใจแนบชิดแล้ว ก่อนจะเอ่ยกับสาวใช้เสียงเรียบ"ต่อให้มารดาของข้าอยากได้ลูกเขยคนโตไปประเคนให้ลูกสาวคนรอง ก็ต้องดูว่าเว่ยจื่อชวนเขาจะทนความสะอิดสะเอียนในการใช้ผู้หญิงร่วมกับพี่น้องร่วมสายเลือดได้หรือไม่ แต่ที่แน่ ๆ ... หากเขารับได้ข้าจะขอหย่าทันที ต่อให้เขาไม่ยอมหย่าข้าก็ไม่อยู่ แค่ต้องใช้สามีร่วมกับคนอื่นก็ขยะแขยงจะแย่แล้ว