LOGINเมื่อเพื่อนรักสองคนดันรถคว่ำแล้วตุยจะเกิดอะไรขึ้นเมื่อคู่ซี้กลายมาเป็นเมียอ๋องเย็นชากับราชครูเฮงซวย "เจ้าคือเจียงเฟยเย่ว" "เพคะ... เป็นหม่อมฉันเอง" "เหตุใด... ข้าถึงได้รู้สึกคุ้นเคยเจ้านัก" "หม่อมฉันคงหน้าโหลมั้งเพคะ" คำตอบกวนประสาทนั้นทำเอาหยางหมิงจูสะอึก นางเด้งตัวลุกพรวดขยับมานั่งคุกเข่าจ้องหน้าเจียงเฟยเย่วตาเขม็ง ก่อนจะเอ่ยบางอย่างขึ้นมาเสียงสั่น "ผู้ใหญ่หาผ้าใหม่..." ทว่ายังไม่ทันที่นางจะต่อประโยคให้จบ เจียงเฟยเย่วก็โพล่งสวนขึ้นมา "ไข่หนึ่งใบสามบาทห้าสิบ!" เอมี่ในร่างหยางหมิงจูอยากเช็คให้ชัวร์ว่าคนตรงหน้าคือคนที่เธอกำลังคิดว่าใช่แน่ๆ จึงเอ่ยต่อ "ไฮ แอม เอมี่ แอม ฟอร์ม ไทยแลนด์ วอท ยัวร์ แหนม" เจียงเฟยเย่วอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน ตอบกลับไปน้ำเสียงตื่นเต้น "แอม มินนี่ แอมฟอร์มไชน่า และไม่กินแหนมเพราะมันเปรี้ยว" เจียงเฟยเย่วเงยหน้าสบตากับคนที่คุกเขาอยู่ หยางหมิงจูน้ำตาไหลพรากอาบสองแก้ม ทันใดนั้นทั้งสองสาวก็ระเบิดเสียงกรี๊ดลั่นพร้อมกัน "ฮัลโหลสาว!! นั่นแกใช่ไหมเพื่อน! ฮือ ๆ ๆ ๆ ฉันคิดถึงแกจะบ้าตายอยู่แล้ว!"
View Moreบรื้นนนนนน เสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มท้องถนน เอมี่สาวไทยใจเกินร้อยกับมินนี่สาวจีนเพื่อนเลิฟที่เรียนมาด้วยกันเพราะเอมี่ไปเรียนที่จีนตั้งแต่จบมัธยมต้น ตอนนี้ทั้งสองเป็นวิศกรของบริษัทรถยนต์แบรนด์ดังแบรนหนึ่ง วันนี้ทั้งคู่ต้องมาทดสอบสมรรถนะของรถรุ่นใหม่ที่จะออกสู่ตลาด
เอมี่เป็นคนขับส่วนมินนี่นั่งข้างๆ ขับผ่านโค้งแรกก็ไม่มีอะไร ผ่านไปหลายๆโค้งก็ไม่มีปัญหากระทั่งโค้งหักศอกสุดท้าย อยู่ๆยางรถยนต์ที่ให้กองเรียงเพื่อเป็นบังเกอร์กลับมีล้อหนึ่งกระเด็นกลิ้งลงมากลางทาง ถึงจะเป็นสนามทดสอบแต่ก็ขับมา120ทำให้เอมี่หักหลบ แต่บริเวณที่หักหลบกลับไม่ใช่ล้อรถยนต์ที่เรียงไว้แต่มันคือแท่งปูน มินนี่ร้องเตือนเสียงดัง
"เฮ้ย เอมี่ระวัง"
"ไม่ทันแล้วเพื่อน อ๊ายยย"
"กรี๊ดดดด"
เอี๊ยดดดด!!! โครม!!! เสียงเบรกจนล้อฟรีกระทั่งเสียงโครมดังตามมา ไฟลุกท่วมรถเจ้าหน้าที่สนามและฝ่ายป้องกันภัยรีบเข้ามาพร้อมถังดับเพลิงแต่ไม่ทันจะถึงรถเกิดระเบิดขึ้นก่อน บึ้ม!! ลูกไฟขนาดใหญ่พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าและมีเสียงระเบิดตามมาอีกสามสี่ครั้ง ทุกคนต่างส่ายหน้าและถอนหายใจ ดูแล้วทั้งคู่คงไม่รอด ยางรถยนต์หลุดมาขวางถนนได้ยังไง แล้วนี่เป็นการถ่ายทอดสดการทดสอบรถรุ่นนี้ด้วย เรื่องนี้ต้องพิสูจน์เพื่อให้ความเป็นธรรมกับวิศวกรของบริษัทเพิ่งจากไป ความเสียหายมันมากกว่าเรื่องหุ้น เพราะตกสองคนนั้นคือหัวกะทิที่กว่าจะปั้นขึ้นมาได้ไม่ง่ายเลย
ตูม!!! แรงระเบิดมหาศาลพรากสติและความเจ็บปวดไปในเสี้ยววินาที...ในความมืดมิดที่ไร้ก้นบึ้ง จิตวิญญาณของสองวิศวกรสาวคู่หูอย่างเอมี่ และ มินนี่ ลอยคว้างอยู่ท่ามกลางความเงียบงัน ไม่มีเหลือแล้วทั้งเสียงเครื่องยนต์ที่เคยหลงใหล หรือเปลวไฟที่แผดเผา มีเพียงสายใยความผูกพันของเพื่อนแท้ที่ดึงรั้งจิตของทั้งคู่ให้ยังเกาะเกี่ยวกันไว้แน่น
"มินนี่เธออยู่ไหน"
เสียงสะท้อนในความทรงจำของกรีดร้อง
"ฉันอยู่นี่... เราตายแล้วใช่ไหม?"
แต่ก่อนที่ความกลัวจะกัดกิน ความรู้สึกหน่วงหนักอย่างประหลาดก็ดึงรั้งจิตของทั้งสองดิ่งวูบลง
แคว้นเจียงหนาน
"ฮือๆๆพระชายาท่านทรงฟื้นสิเพคะ อย่าทรงล้อเล่นกับบ่าวเช่นนี้เลยฮือๆๆ"
"ร้องให้ตายนางก็ไม่ฟื้นขึ้นมาหรอก สตรีอสรพิษจิตใจช่างอำมหิตยิ่งนัก ในเมื่อนางชอบราชครูเว่ยเพียงนั้นจะมาแต่งงานกับท่านอ๋องทำไม ไปตบตีกับฮูหยินของเขาจนตกน้ำตกท่า จมน้ำตายก็สมควรแล้ว"
"หุบปากนะ..เจ้าก็แค่บ่าวคนหนึ่งอวดดีอย่างไรกล้าแช่งพระชายากัน"
"เพ้ย พระชายาที่ตอนนี้กลายเป็นเพียงศพเย็นนะหรือ ตอนยังไม่ตายท่านอ๋องยังไม่ชายตามอง ถึงกับวางยาสามีตนเองเพื่อได้ร่วมหลับนอน น่ารังเกียจยิ่งนัก"
ชุ่ยชุ่ยกำมือแน่นลุกไปเพื่อจะสั่งสองบ่าวที่อวดดีแต่ทว่าท่านอ๋องกลับเดินเข้ามาเสียก่อน เสียงทรงอำนาจเอ่ยขึ้น
"ทำไม จะลงมือกับบ่าวจวนข้าหรือ นายเป็นเช่นไรบ่าวเป็นเช่นนั้นเสียจริงๆนะ"
ชุ่ยชุ่ยคุกเข่าลง ฉินอ๋องทรงพระทัยร้ายนัก พระชายานอนสลบตั้งแต่ขึ้นจากน้ำมาสามวันแล้วเพิ่งจะเสด็จมา เสียงเขาเอ่ยอีกครั้ง
"ถ้าฟื้นก็ไล่ไปอยู่เรือนหลัง ถ้าตายก็เอาเสื่อฟางห่อไปโยนทิ้งเสีย มิต้องจัดงานไว้อาลัยให้สิ้นเปลือง"
มู่หรงเยี่ยนเอ่ยจบก็มีเสียงไอดังมาจากร่างที่สลบมาแล้วสามวัน
"แค่ก แค่ก แค่ก โอ๊ย มินนี่อยู่ไหนอ่ะส่งเสียงหน่อย อืมกลิ่นธูปมาจากไหนเนี่ย คลุ้งขนาดนี้จุดดับกลิ่นศพหรือไงวะ"
พรวด!! สาวใช้และคนงานต่างถอยหนีทันที นี่มันผีหลอกหรือ มิใช่พระชายาตายแล้วหรือ มู่หรงเยียนเห็นว่านางรู้สึกตัวจึงสาวเท้ามา เมื่อเดินมาถึงก็คว้าข้อมือเล็กกระชากเข้าหาตัวเอ่ยเสียงแข็ง
"เจ้ายังไม่ตายเสแสร้งให้คนมาดูใจทำไม"
ด้านนอกมีเสียงบรรเลงดนตรีงานมงคลดังมาแว่วๆ ส่วนในห้องหยางหมิงจูกำลังเวียนหัวอาเจียน หมอหลวงมาตรวจให้แล้วปรากฏว่านางกำลังตั้งครรภ์ได้เกือบสองเดือนแล้ว ท่านย่าของนางกำลังใช้ผ้าเช็ดหน้าให้หลานสาว เจียงเฟยเย่วที่มาดูแลเพื่อนรักก็นำน้ำบ๊วยมาให้ ท่านย่าจางเอ่ยขอบคุณนางเบาๆ"ขอบคุณฮูหยินน้อยมากเจ้าค่ะ หลานย่าดื่มสักหน่อยเถอะ"หยางหมิงจูพยายามลุกโดยมีเจียงเฟยเย่วประคอง นางตอบกลับหญิงชราด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน"ท่านย่าอย่าได้เอ่ยเช่นนี้ บุญคุณที่ท่านกับท่านปู่และชาวบ้านเหอหนานมีต่อข้ากับน้องสาวนั้นยิ่งใหญ่ ได้ดูแลพระชายาไม่ถือว่าเป็นเรื่องรบกวนอันใดเจ้าค่ะ"หยางหมิงจูดื่มน้ำบ๊วยเรียบร้อยก็ลงไปนอนต่อก่อนจะเอ่ย"ท่านย่า หลานไม่เป็นอะไรเจ้าค่ะ""ใช่แล้วเจ้าค่ะ ท่านย่าออกไปดูชุ่ยชุ่ยเถอะเจ้าค่ะ ยามนี้เจ้าสาวอยู่ห้องหอลำพังคงกำลังตกใจไม่น้อย ทางนี้มีข้ากับซิ่วซิ่วอยู่อย่ากังวลเลยเจ้าค่ะ""เช่นนั้นย่าฝากนางด้วยนะเจ้าคะฮูหยินน้อย""ได้เจ้าค่ะ ข้ากับนางเป็นสหายกันมาสองปีแล้วท่านวางใจได้"ท่านย่าจางออกไปอยู่เป็นเพื่อนช่ยุช่ย เจียงเฟยเย่วให้ซิ่วซิ่วออกไปเอาน้ำร้อนมาเติมก่อนจะเอ่ยกับเพื่อ
หลังกลับมาจากเหอหนานได้เดือนกว่าสองเพื่อนรักยังไม่มีโอกาสได้พบหน้ากันเลยนอกจากส่งจดหมาย วันนี้เจียงเฟยเย่วมาหาเพื่อบอกกล่าวเรื่องที่พี่ชายจะแต่งงานกับเฉินโหรวโหรว ส่วนเจียงเฟยซินจะแต่งานกับเฉินหลงเทียน สองสาวเปิดไหที่เอามาจกาชนบทก่อนที่หยางหมิงจูจะสั่งให้ชุ่ยชุ่ยก่อไฟ"เจ๊มี่ ไม่ต้องต้มก็ได้ไม่ใชเหรอ""ต้มดีกว่า ยุคนี้ไม่มีโรคพยาบาลดีๆ การแพทย์ไม่ก้าวหน้าถ้าขี้แตกจขึ้นมาถึงตายนะมึง""เอาเถอะทำอะไรก็ทำ แค่ฝีมือแกข้าวเปล่าก็อร่อย""ต๊าย แม่คนปากหวาน บ้านทำโรงงานน้ำตาลเหรอย่ะหล่อน"หยางหมิงจูต้มปลาร้าที่เพื่อนรักอยากกินแต่มาต้มที่เรือนเล็กแทนเพราะกลัวกลิ่นจะไปทำให้ทั้งจวนตาเหลือก หยางหมิงจูเลือกใช้กระทะเหล็กเพราะล้างออกได้ หากใช้หม้อดินเผาแล้วกลิ่นเข้าไปติดเพราะมันสามารถดูดซับได้จะเสียหม้อไป เมื่อเดือดจนไม่เหลือเนื้อปลาร้าแล้วก็เททิ้งเอาก้างออกก่อนจะต้มต่อให้น้ำงวดลง จากนั้นพักให้เย็น เจียงเฟยเย่วขูดหัวผักกาดเป็นเส้นฝอย ถึงจะไม่มีมะละกอแต่หัวผักกาดก็แก้ขัดได้ อาจมีกลิ่นแปลกๆนิดหน่อยเท่านั้น พริกเป็นพริกแห้งที่เตรียมมาจากเหอหนานที่ปลุกเอง มะนาวของที่นี่ลูก
หยางหมิงจูล้างหน้าเรียบร้อยก็ไปยังเรือนรับรองเพื่อพบหน้าพ่อแม่สามี ทั้งสองพระองค์กำลังพูดคุยกับชายชราคนหนึ่ง น้ำเสียงดัดจริตเล็กน้อย ฟังก็รู้ว่าเป็นขันที หยางหมิงจูเดินเข้าไปทำความเคารพทั้งสองพระองค์ จากนั้นแม่สามีจึงแนะนำนาง"จูเอ๋อร์ นี่คือเจิ้งกงกง เป็นคนสนิทของไทเฮา พระนางให้เจิ้งกงกงมาส่งข่าวว่าอยากเจอคู่แฝดน่ะ""เพคะเสด็จแม่ ยินดีที่ได้พบใต้เท้าเจิ้งลำบากท่านแล้ว""พระชายาให้เกียรติเกินไปแล้วพ่ะย่ะฮ้า กระหม่อมเป็นเพียงบ่าวคนหนึ่ง""ใต้เท้าเจิ้งอย่าเกรงใจเลย"เมื่อเอ่ยกับขันทีชราเรียบร้อยก็หันไปถามแม่สามีของตน"ว่าแต่เสด็จแม่จะทรงเข้าวังเมื่อไหร่หรือเพคะ""พรุ่งนี้แล้วกัน ไปสักปลายยามเฉินแดดยังไม่ร้อน""เพคะ ชุ่ยชุ่ยอย่าให้ใต้เท้าเจิ้งคอแห้งเล่า"ชุ่ยชุ่ยสอดตั๋วเงินหนึ่งร้อยตำลึงให้กับชายชรา เจิ้งกงกงสัมผัสได้ว่าพระชายาคนนี้อนาคตย่อมรุ่งเรือง ทั้งใจกว้าและรู้ความ เขายิ้มรับไมตรีของนางก่อนจะขอตัว"ขอบพระทัยพระเมตตาพระชายาทั้งสอง กระหม่อมทูลลาท่านอ๋อง ทูลลาพระชายาพ่ะย่ะฮ้า"หยางหมิงจูพยักหน้า ส่วนขันทีชราก็ขอตัวกลับวังทันที เนื่องจากเย็นแล้วหากประตูวังปิดจะ
วันรุ่งขึ้นยามเฉินบรรดาองครักษ์และสาวใช้ช่วยกันขนของขึ้นรถม้า รถม้ากว่าสิบคันจอดเรียงรายหวังเสี่ยวไช่ให้คนของตนที่สาขาเหอหยวนมาช่วยดูแลเจียงซิ่วซิ่วกับแฝดสาม ส่วนเจียงเฟยหรงนั้นรถม้าของเขาสั่งทำพิเศษเพราะต้องไม่ให้แม่ลูกอ่อนโดนลมขณะอยู่เดือน ทางด้านหยางหมิงจูอุ้มคู่แฝดเดินไปหาท่านปู่ท่านย่าและผู้อาวุโสสกุลหยางเพื่อกล่าวอำลา นัยน์ตาของท่านย่าแดงก่ำ นางเฝ้าคิดถึงหลานสาวตลอดเวลา ไม่คิดว่าพอกับมาอยู่ด้วยกันแล้วยังต้องจากกันอีก หยางหมิงจูส่งลูกให้กับท่านย่าสามและท่านย่าสี่ก่อนจะปลอบใจท่านย่าของตนเอง"ท่านย่า...รอให้คู่แฝดโตสักสองขวบหลานสัญญาว่าจะกลับมาหาท่านเจ้าค่ะ""กลับไปอยู่ทางนั้นดูแลตัวเองดีๆ อยู่ทางนั้นหลานตัวคนเดียวไม่มีครอบครัวหนุนหลัง หากเจอคนรังแกจนอยู่ไม่ไหวเหอหนานยังต้องรับหลานกับลูกๆเสมอนะ"ท่านปู่ใหญ่เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงชัดเจนกังวาน เขาไม่ได้เพียงแค่พูดให้หลานสาวเท่านั้นแต่เขายังเอ่ยให้มู่หรงเยี่ยนได้ยินอีกด้วย ต่อให้เป็นท่านอ๋องหากรังแกหลานสาวของเขา เขาก้พร้อมจะประมือเช่นกัน หยางหมิงจูกอดเอวท่านปู่ใหญ่ก่อนจะพยักหน้าตอบกลับ"หลานจะจำไว้เจ้าค่ะ ไม
หยางหมิงจูที่กินอิ่มนอนหลังอยู่ๆก็ถูกปลุกขึ้นมา ร่างสูงนั่งลงก่อนจะบีบแก้มนางดึงไปมาเพื่อให้ตื่น คนตัวเล็กหงุดหงิดที่ถูกกวนตอนนอนและจำไม่ได้ว่าตัวเองทะลุมิติมาอยู่ในร่างคนอื่นจึงยกเท้าถีบเข้าเต็มแรง มู่หรงเยี่ยนถึงกับตกเตียงลงไปก้นจ้ำเบ้า ใบหน้าหล่อเหลาแดงก่ำก่อนจะลุกขึ้นยืนเดินไปที่เตียงแล้วจ
เมื่อสั่งคนของตนเรียบร้อยมู่หรงเยียนก็สะบัดแขนเสื้อจากไป แต่ทว่าบ่าวไพร่กับยิ้มเย้ยที่นางมาเองก็ไม่ได้อะไรติดมือกลับไป ส่วนหยางหมิงจูมองไปยังบ่อน้ำที่ถีบสาวใช้ลงไปยิ้มมุมปากเงียบๆ“ชุ่ยชุ่ยกลับเถอะ”“หม่อมฉันไร้ความสามารถไม่อาจหาข้าวสักคำให้พระนางได้”“เด็กโง่ เมื่อไหร่กันที่เจ้าต้องมาเลี้ยงดูข้า ก
เรือนร้างหลังตำหนักยามนี้เอมี่ยอมรับว่าตัวเองคือหยางหมิงจู คุณหนูใหญ่สกุลหยาง บุตรสาวที่บารังเกียจ มารดาไม่ใส่ใจนางรักเพียงบุตรสาวคนรองและบุตรชายคนเล็ก เพราะยามนั้นหยางหมิงยังเป็นเพียงบัณฑิตยากจน เขากับหลิวกุ้ยเหลียนดิ้นรนกว่าจะเดินทางมาสอบได้ทิ้งหยางหมิงจูเอาไว้ที่ชนบทกับท่านปู่ท่านย่า กว่าจะไป
จวนสกุลเว่ยเสียงอื้ออึงในเรือนทำเอามินนี่นอนอุดหูอยู่ในห้องถึงกับต้องลุกขึ้นมา เธอตื่นมาในร่างนี้ได้สองวันแล้ว จากความทรงจำยายนี่ตบตีกับผู้หญิงคนหนึ่งเหมือนจะมีตำแหน่งเป็นพระชายาอ๋องคนหนึ่ง ทั้งสองคนตีกันจนตกน้ำตกท่า เดิมหยางหมิงจูคนนั้นต้องแต่งกับเว่ยจื่อชวนราชครูเย็นชาคนนี้ แต่ไม่รู้ท












reviews