ท่านไม่ไปปลงผมออกบวชน่าเสียดาย

ร่างสูงสาวเท้าเข้าไปในเรือนทิ้งซิ่วซิ่วเอาไว้กับองครักษ์ของตน  หวังเสี่ยวไช่ที่ปกติไม่เคยสนใจสตรีก็ไม่รู้จะทำอย่างไร  ส่วนซิ่วซิ่วที่กำลังถูกหิ้วก็เอ่ยออกมา   เพราะนางถูกคอเสื้อรัดลำคอเอาไว้

"ท่าน...จะให้ข้าขาดใจตายหรือไง แค่กๆๆ"

"อ้อ  แม่นางน้อยซิ่วซิ่วข้าขออภัยด้วย"

หวังเสี่ยวไช่ปล่อยคอเสื้อทันที  ซิ่วซิ่วลงมานั่งก้นจ้ำเบ้า ตุ๊บ!!  มือบางคลำบั้นท้ายเอ่ยออกมาอย่างหัวเสีย

"โอ๊ย.....เบามือเป็นไหม  ทะนุถนอมผู้หญิงน่ะรู้จักไหม  มือหยาบจริงๆ ชาตินี้ขอให้หาเมียไม่ได้"

"ถ้าหาไม่ได้  งั้นข้าแต่งกับเจ้าก็ได้   พวกเราจะได้ไม่ต้องไปไหน  อยู่ที่นี่ด้วยกัน"

"หวังเสี่ยวไช่  ท่านคิดง่ายเกินไปหรือเปล่า  ท่านคิดว่าข้าจะอยากแต่งกับท่านหรือ  ข้าจะเอาท่านหรืออย่างไร"

"ข้าก็ไม่รู้  แต่ที่รู้ๆเจ้าก็น่าจะไม่มีใครเอานะ  หรือว่าเจ้ามีคนเอาแล้ว"

"กรี๊ด  ไอ้องครักษ์บ้า  นั่นปากหรือที่พูดออกมา  หน้ายังกับแป้งบูดค้างคืนใครจะเอาท่าน ไปตายซะ"

"ซิ่วซิ่ว   เจ้าจะนอนตรงนี้หรือไม่  ข้าง่วงแล้วจะกลับเรือน"

ซิ่วซิ่วอ่อนใจ  เปลี่ยนเรื่องไวกว่าพลิกหน้าหนังสืออีก  แถมเอ่ยหน้าตายอีกด้วย  เจ้านายกับลูกน้องช่างไม่ต่างกันเลย  พวกพูดจาไม่เข้าหูคน หึ  ก่อนจะตอบกลับ

"ไปสิ... แต่ข้านอนในห้องท่านนอนนอกห้อง"

"แต่.......ใต้เท้าให้เรานอนด้วยกัน"

"โว๊ะ..ซื่อน่ะมันดี  แต่ซื่อบื้อน่ะไม่ดีท่านเข้าใจไหมเนี่ย  ข้าอยากจะบ้าตาย"

จากนั้นหวังเสี่ยวไช่พาซิ่วซิ่วกลับเรือนของตนซึ่งไม่ไกลจากเรือนหลังของฮูหยินน้อยเท่าไหร่   สาวน้อยในวัยสิบห้าที่พอจะรู้เรื่องระหว่างชายหญิงแล้ว   แต่ไอ้ใต้เท้าเว่ยน่ารำคาญนั่นกลับเอ่ยมาหน้าตาเฉยให้นางมานอนกับหวังเสี่ยวไช่   ไม่ห่วงชื่อเสียงนางสักนิด  ตาแก่นี่อายุสามสิบห้าแล้วนะ  แก่กว่าใต้เท้าเว่ยเสียอีก  เมียก็ไม่มีไม่รู้ว่าเป็นพวกตัดแขนเสื้อหรือเปล่า

หวังเสี่ยวไช่  เอาหมอนกับผ้าห่มมาส่งให้นาง ซิ่วซิ่วอ้าปากค้าง  เขาเดินกลับไปนอนบนเตียงตนเองหน้าตาเฉย  แล้วให้นางปูผ้านวมนอนที่พื้น  นางยังไม่ทันเอ่ยอะไรเสียงกรนเบาๆดังมาจากคนตัวโต

"นี่มัน....ไม่เพียงไม่รักหยกถนอมบุปผา  แต่ดูเหมือนว่าจะซื่อบื้อเกินเยียวยาไปแล้วตาแก่บ้า"

จากนั้นก็ล้มตัวลงนอนหันหลังให้  ส่วนคนที่แกล้งหลับกำลังท่องพระสูตรในใจ  กลิ่นกายคนตัวเล็กทำเขาปั่นป่วนเกิดมาอายุสามสิบห้านี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกสั่นคลอนหวั่นไหวกับสตรี

ซิ่วซิ่วได้ยินเสียงงึมงำจึงลุกขึ้นมาก็เห็นหวังเสี่ยวไช่กำลังนั่งนับลูกประคำท่องพระสูตรอยู่    ร่างเล็กลุกขึ้นเดินไปเทน้ำดื่มจากนั้นก็ไปหาเขานั่งลงบนเตียงยื่นหน้าไปยังคนที่กำลังตั้งใจสวดเอ่ยกับเขาเบาๆ

"ท่านอาเจ้าคะ ท่านไม่ไปปลงผมออกบวชน่าเสียดายยิ่งนัก   ท่านถือศีลเช่นนี้มาเป็นองครักษ์ถือดาบฆ่าคนทำไม"

ลมหายใจนางยามที่เอ่ยออกมาทำลมหายใจของหวังเสี่ยวไช่ติดๆขัดๆ  เขาจึงท่องดังกว่าเดิม  ซิ่วซิ่วเดินไปหาเศษผ้ามาอุดหูก่อนจะไปนอนหันหลังให้  ตาแก่บ้าเอ๊ยนี่จวนราชครูหรืออารามกันแน่  สวดดังขนาดนี้จะนอนยังไงเล่า   

ใต้เท้าเว่ยนะใต้เท้าเว่ย  จงใจแก้แค้นเรื่องที่ข้าเอาไม้นวดแป้งตีหัวท่านใช่ไหม  เป็นผู้ใหญ่แบบไหนใจคอคับแคบยิ่งนัก  หึ...รู้อย่างงี้เอาท่อนที่ใหญ่กว่าไม้นวดแป้งก็ดี  เอาให้หลับไปสามวันเลย  คนเลว