เห็นใบหย่ารำไรๆแล้ว

เจียงเฟยเย่วกำลังหลับไปก็รู้สึกมีไอร้อนมาอยู่ข้างๆ  ซิ่วซิ่วนอนอยู่ข้างล่างไม่ใช่หรือ   ยายกระต่ายน้อยจะขึ้นมาบนเตียงนางทำไม  ร่างบางที่หันหลังกำลังจะหันกลับมาอยู่ๆวงแขนแข็งแรงก็กอดเอวบางนางเอาไว้  เจียงเฟยเย่วดีดผึงทันที  เมื่อสายตาเห็นชัดว่าเป็นใครก็หันไปคว้าหมอนมาทุ่มอย่างเอาเป็นเอาตาย

"เว่ยจื่อชวน  ไอ้คนโรคจิตท่านทำอะไรเนี่ย"

"นอนกับเจ้าไง   หมอนข้างเจ้าเอาไปหมดข้าเลยกอดเจ้าแทน"

"โว้ย...แล้วซิ่วซิ่วล่ะนางไปไหน"

"ข้าไล่ไปนอนห้องอาไช่แล้ว  อ๊า..เอียอ้าเอ้าอำอาไอ( อ๊า เมียข้าเจ้าทำอะไร)"

เจียงเฟยเย่วจับปากเขาฉีก  เว่ยจื่อชวนต้องจับมือนางออก  คนตัวเล็กโมโหจนพูดไม่ออกทั้งทุบทั้งหยิกจนชายหนุ่มลายไปทั้งตัวเหลือแต่ใบหน้าที่นางไม่ทำ

" ถ้าไม่ใช่ว่าหน้าตาดีนะแม่จะข่วนให้เลือดอาบเลยเชียว   ไอ้คนเลวนอกจากหนังหน้าที่พอดูได้แล้วนอกนั้นล้วนไม่มีดีสักอย่าง   ซิ่วซิ่วเป็นสาวยังไม่ออกเรือนให้นางไปนอนห้องบุรุษ  ชื่อเสียงนางจะยังรักษาไว้ได้ไหมห๊า    ไอ้แก่ไม่มีหัวคิด"

เว่ยจื่อชวนอึ้งไปชั่วขณะ  เขาเพิ่งจะยี่สิบห้าเองนะ  ถูกเมียเรียกไอ้แก่นี่เจ็บกว่านางหยิกเป็นร้อยเท่า  เจ็บกว่าถูกกระบี่แทงเสียอีก  แต่คนตัวโตยังคงตีมึน

"อาไช่ไม่ทำอะไรนางหรอก   เจ้านั่นสามสิบห้าแล้วยังไม่เคยหวั่นไหวกับสตรีสักนิด  ป่านนี้อาจกำลังนั่งเช็ดกระบี่อยู่ก็ได้  เขาเกลียดสตรียิ่งกว่าข้าเสียอีก"

"หวังเสี่ยวไช่เป็นรูปปั้นหินหรือไง  ถอยไป!!   ข้าจะไปตามสาวใช้ข้า  ถ้าคนของท่านแตะซิ่วซิ่วละก็ข้าจะจับตอนให้เป็นขันทีทั้งนายทั้งบ่าวเลย"

เว่ยจื่อชวนจำใจต้องสงบศึก   เขารู้ว่านางร้ายกาจ  แต่ไม่คิดว่าจะร้ายกาจเช่นนี้   ร่างบางถอยห่างจากเขาก่อนจะกระชับผ้าห่มมาคลุมร่างแล้วเอ่ยเสียงเข้ม

"ข้ากับซิ่วซิ่วไม่ใช่เฉินโหรวโหรวแม่ดอกบัวขาวของท่าน  อยากหาสตรีมารยาไปหาที่จวนเฉินโน่น"

"โหรวโหรวนางเกี่ยวอะไรด้วย"

"โหรวโหรว  อ๊วกแหวะ     แค่ชื่อก็รู้แล้วว่าตอแหล  ในซีรีส์อีนางตัวดีที่น่าตบด้วยรองเท้าส่วนมากก็ชื่อนี่แหละ   ส่วนไอ้ผัวเลวมักเป็นอ๋อง  แม่ทัพ  แล้วก็ราชครูโง่ๆ"

"อะไรคือซีรีส์  อะไรคือตอแหล   วาจาเจ้าช่างฟังไม่รู้เรื่อง  แล้วที่บอกว่าข้าโง่เจ้าหมายความว่าอย่างไร"

เจียงเฟยเย่วมองหน้าเขาเอ่ยอย่างเบื่อหน่าย

"ตาแก่  ท่านบอกว่าข้าชอบฉินอ๋องวางแผนจะขึ้นเตียงเขา   สุดท้ายเป็นท่านที่ซวย  ขอถามสักคำข้าเพิ่งเห็นหน้าไอ้อ๋องปัญญาอ่อนนั่นก็วันนี้เอง    ดุแล้วไม่เห็นจะน่าชอบพอตรงไหน   ในหัวคงมีแต่คนดีๆที่ไหนไล่เมียไม่พอยังให้อดข้าวอดน้ำ   คนสติดีๆไม่มีใครเขาทำกันหรอก    ส่วนท่านข้าเจอท่านครั้งแรกก็ตอนที่ลืมตามาแล้วท่านนอนกอดข้าอยู่นั่นแหละ   พูดก็พูดถ้าข้าไปนอนกับคนเชือดหมูยังฟังดูมีน้ำหนักกว่าอีก  ข้ากับลุงชิวเจอกันประจำเวลาข้าไปซื้อเนื้อมาทำอาหารให้ท่านย่า เพ้ยๆๆ"

"เจ้าเอาข้าไปเปรียบกับคนเชือดหมูหรือ"

"ใช่  เขาดูฉลาดกว่าท่านเสียอีก   เว่ยจื่อชวนไปพาซิ่วซิ่วน้อยของข้ากลับมาเดี๋ยวนี้นะ    ท่านจะแก้แค้นที่นางตีท่านวันนี้หรือ  บอกไว้ก่อนหากนางมีรอยข่วนหรือผมหลุดสักเส้นข้าจะปลงผมหวังเสี่ยวไช่ให้เป็นหลวงจีนเลยคอยดู"

ครื้นๆๆ  เปรี้ยง  ซู่ซ่าาา  เสียงฝนเทกระหน่ำลงมาอย่างหนัก   เว่ยจื่อชวนเป่าปากเรียกองครักษ์มาก่อนจะสั่ง

"ไปบอกอาไช่ให้ดูแลยายตัวแสบเจียงซิ่วซิ่วให้ดี    ให้ระวังไม้นวดแป้งนางด้วย  ยายเด็กซิ่วซิ่วนั่นชอบเล่นทีเผลอ"

"ขอรับใต้เท้า"

เสียงองครักษ์ไปแล้วเจียงเฟยเย่วถลึงตาใส่เขา  

"เจ้าคิดเจ้าแค้นไอ้แก่เอ๊ย  กับเด็กก็ไม่เว้น"

"นอนเถอะ..ข้าจะมาบอกว่าพรุ่งนี้หลังจากประชุมเช้าเสร็จข้าจะตามไปจวนเจียง  แค่หยอกเจ้านิดหน่อยโวยวายเสียยังกับใครมาเผาเรือน  หมดอารมณ์จะล้อเจ้าเล่นแล้ว  ถ้าหากไม่เพราะฝนตกหนักข้ากลับเรือนใหญ่แล้วน่ารำคาญยิ่งนัก"

เจียงเฟยเย่วลุกขึ้นทันทีที่เขาเอ่ยจบ   นางก้าวลงจากเตียงก่อนจะเดินไปด้านนอก   จากนั้นก็กลับมาพร้อมร่มกระดาษในมือสองอันแล้วส่งให้เขา

"นี่ไงข้ามีร่ม    มีสองขนาดเล็กกับใหญ่ท่านจะเอาอันไหนเพื่อกลับเรือน"

เว่ยจื่อชวน"..............."

"ลมแรงร่มเอาไม่อยู่  นอนได้แล้วหรืออยากให้ข้าทำอย่างอื่น  ข้าฝืนใจทำให้เจ้าได้นะแค่เจ้าร้องขอ"

"นี่ใต้เท้าเว่ย.......นอกจากร่มแล้ว  ห้องข้ามีกระจกด้วยนะ  ท่านจะส่องสักหน่อยไหมเผื่อจะหลงตัวเองน้อยลง"

เว่ยจื่อชวนเถียงนางไม่ออกสักคำเขาจึงหันหลังให้แล้วนอนทันที  เจียงเฟยเย่วโมโหเขานางจึงไปเปิดตู้ขนที่นอนออกมาแล้วปูนอนตรงที่เดิมซิ่วซิ่ว  ร่างสูงเห็นเมียไม่ขึ้นมาก็หันกลับไปดู  นางห่อตัวเองด้วยผ้านวมถึงสามชั้นราวกับหนอนดักแด้ตัวอ้วน   นี่เมียรังเกียจเขาเพียงนี้เชียว  ผู้หญิงบ้า  จากนั้นก็ฮึดฮัดนอนหลับไป  ขึ้นไปปลุกนางมีหวังไม่ต้องนอน   เขาได้ยืนหลับในท้องพระโรงแน่ๆ

จวนอ๋อง

หยางหมิงจูที่เพิ่งจะกวนไส้เผือกหวานเสร็จก็นวดแป้งเตรียมไว้พรุ่งนี้เช้า  นางให้ชุ่ยชุ่ยไปซื้อแป้งได้มาสองชั่ง   ไอ้คนแซ่มู่นี่ใจดำชะมัด  ไม่ให้กินข้าวพอว่า  ไม่ให้ออกไปข้างนอกพอเลย  คิดว่ากำแพงแค่นี้จะกั้นแม่ได้เหรอ  รอให้กำลังเจ๊ฟื้นก่อนเถอะ  จวนอ๋องนี่ถ้าสงบสุขเกินไปจะจุดความบรรลัยเอ้ยความบันเทิงให้เอง

ร่างบางนั่งมองไปยังสายฝนที่กำลังโปรยปราย  ชุ่ยชุ่ยหลับไปแล้ว  หยางหมิงจูรู้สึกอึดอัดในอก  เหมือนกับความรู้สึกร่างเดิมกำลังเรียกร้องบางอย่าง  ปู่กับย่าของร่างนี้ยามฝนตกมักจะปวดตามแขนขาหรือเป็นเหน็บชา  น่าจะมาจากการที่ไม่ได้กินดีอยู่ดี  แต่ทั้งสองกลับเลี้ยงนางมาอย่างดี   เด็กคนนี้คงคิดถึงและเป็นห่วงคนแก่ทั้งสองคน

  หยางหมิงจูเริ่มวางแผนออกจากจวนอ๋องไปอยู่ที่นั่นแล้ว  หยางหมิงไม่มีทางตามหานางและยิ่งไม่ให้มู่หรงเยี่ยนตามเจอด้วย  เขากลัวว่าเรื่องที่เขากุขึ้นมาว่าตนเองเป็นลูกกำพร้า  หาเงินเดินทางมาสอบเองจะถูกขุดคุ้ย   เมื่อนั้นตำแหน่งก็รักษาไว้ไม่ได้  หัวบนบ่ายิ่งอาจจะรักษาไม่ได้เช่นกัน

"พรุ่งนี้มินนี่ไม่มา  มะรืนออกไปข้างนอกดีกว่า  มู่หรงเยี่ยนเข้าเฝ้าเช้าฉันมีเวลาเตร็ดเตร่  ใครกล้าขวางหึ ชื่อเสียงยายหยางหมิงจูแต่เดิมก็ไม่ใช่ว่าดีมากมาย  เอามาใช้หน่อยไม่เป็นไรหรอก ในเมื่อนางเป็นคนร้ายกาจงั้นก็ร้ายให้มันสุดๆไปเลย  เอมี่จ๋าเห็นใบหย่ารำไรๆแล้ว  อืมม๊วฟ  จุ๊บๆ  อนาคตที่ดีรอเราอยู่ "

ก่อนหน้าที่เจียงเฟยเย่วจะกลับ หยางหมิงจูตกลงกับเจียงเฟยเย่วว่าจะส่งข่าวผ่านกำแพงจวน  นางจะเขียนจดหมายปีนขึ้นไปซ่อนไว้บนกิ่งหลิว  เจียงเฟยเย่วเองก็เห็นด้วย  แบบนี้ก็ไม่มีใครรู้แล้วว่าพวกนางติดต่อกัน  นางมองไปยังตำหนักหลักของจวนอ๋อง   ดูยิ่งใหญ่น่าเกรงขามแต่กลับไม่ชวนให้อยากอยู่สักนิด  จากนั้นจึงเข้านอน  ที่นี่ถึงจะเป็นเรือนร้างแต่ก็เป็นของจวนอ๋องจึงไม่ได้ผุพังจนอยู่อาศัยไม่ได้