ตอนที่ 5 เฮียเหมยคัน

    เอมิกาเดินเลียบริมสระน้ำที่มีผู้ชายและผู้หญิงเล่นโยนบอลบ้างก็กอดรัดกันอยู่ในสระ เสียงวี้ดวิ้วดังขึ้นเมื่อเธอเดินผ่าน หญิงสาวปรายตามองชายหนุ่มที่สนใจเธอ แต่เธอทำไม่สนใจเดินเฉิดฉายไปเรื่อย ๆ ผ่านทัชชกรที่เล่นอยู่ในสระน้ำกับสาว ๆ เอมิกาเหลือบไปมองเขาที่มองมา เธอสะบัดหน้าหนีเดินต่อไปหัวสระเป็นจุดชมวิวทะเล หญิงสาวนั่งลงตรงขอบโขดหินหลับตาฟังเสียงคลื่นลม มือเรียวหยิบโทรศัพท์มาถ่ายรูปตัวเองเบี่ยงตัวหันกล้องถ่ายทะเลมืดสนิท

โพสต์แคปชั่น “ว่าพักผ่อนฟังเสียงคลื่น” เอมิกานั่งหลับตาฟังเสียงคลื่นลมทะเลอย่างสบายใจ “ตึ่ง ตึง ตึ่ง ตึง ตึ๋ง”  เสียงวิดีโอคอลดังขึ้น หญิงสาวลืมตาขึ้นหยิบโทรศัพท์มาดูขึ้นชื่อภูมิ หน้าสวยอมยิ้มกดรับสายน้ำเสียงสดใส

“ค่ะพี่ภูมิ” เอมิกายิ้มแย้มเมื่อเห็นหน้าภาคภูมิในโทรศัพท์

“อารมณ์ไหนนั่งฟังเสียงทะเล” ภาคภูมิเอ่ยถามอย่างรู้ใจ ถ้าเธอรู้สึกอารมณ์ไม่ดี เศร้าเสียใจหรือหงุดหงิดอะไรมักจะนั่งเล่นหลับตาฟังเสียงลมเสียงสัตว์เสียงธรรมชาติรอบตัวเพื่อผ่อนคลาย

“อารมณ์อยากทำใจให้สงบมั้งคะ”

“ถ้าอารมณ์ไม่ดี พี่เล่นกีต้าร์ให้ฟังไหม” เขาอยากทำให้เธอสบายใจ

“ดีค่ะ” หน้าสวยยิ้มแก้มปริ ภาคภูมิหยิบกีต้าร์มาเล่นร้องเพลงคลอให้ฟัง ทั้งสองส่งยิ้มมีความสุข หน้าสวยเอียงคอไปมาตามเสียงเพลงร้องเพลงคลอตามเขา

“น่าสนุกนะ” เสียงทัชชกรดังขึ้นด้านหลัง เอมิกาสะดุ้งรีบหันไปด้านหลัง

“เฮียกร”

“เล่นดนตรีเก่งดีนะครับ แต่คงต้องเล่นคนเดียวแล้วล่ะ ผมขอตัวพาคู่หมั้นไปสนุกก่อน” ทัชชกรยื่นหน้าเข้าใกล้หญิงสาวมองหน้าจอแล้วยิ้มร้าย นิ้วแกร่งกดตัดสายวิดีโอคอลทันที

“มาตัดสายของเหมยทำไม ไม่มีมารยาท!” หญิงสาวฉุนมองเคืองเสียงดังใส่

“ใครกันแน่ไม่มีมารยาท คนที่แอบคุยกับคู่หมั้นคนอื่น หรือคนที่มีคู่หมั้นอยู่แต่หน้าระรื่นคุยกับผู้ชายคนอื่น” ทัชชกรเสียงดังกลับไม่ยอมจ้องตากันเขม็ง เพื่อน ๆ ที่ปาร์ตี้อยู่ได้ยินเสียงทยอยเดินมาดูเหตุการณ์อยู่ห่าง ๆ ไม่มีใครกล้าเข้าไปยุ่ง

“อย่ามาว่าเหมยนะ ทีเฮียไประรื่นกับคนอื่นเหมยยังไม่เคยว่า” หญิงสาวหายใจแรงโกรธจัด

“กล้าพูดแบบนี้กับเฮีย เพราะไอ้ภาคภูมิใช่ไหม เฮียจะไล่มันออกจากทีมวิจัย เหมยจะได้ไม่ต้องเจอมันอีก!”

“เฮียเอาแต่ใจ ไม่เคยสนใจความรู้สึกเหมยเลย” สายตาหวานสั่นระริกมองตัดพ้อ ทัชชกรหน้าตาขึงขังตะคอกเสียงดัง

“สนใจความรู้สึกเหมยคือต้องให้มันทำงานด้วยจะได้พลอดรักกันสะดวก ๆ เหรอ ที่ไปต่างจังหวัดหลาย ๆ เดือนไม่ได้อยากไปทำงานวิจัยหรอกอยากไปเอากับมันมากกว่า”

“เฮีย” เสียงหวานสั่นเครือหน้าหวานแดงก่ำแววตาสั่นระริกน้ำตาคลอเสียใจไม่คิดว่าเขาจะดูถูกเธอ หยดน้ำตาหล่นแก้มใส ทัชชกรชะงักสายตาแข็งกร้าวอ่อนลงรู้สึกผิด มือหนายื่นจะเช็ดน้ำตาบนแก้มเนียนแต่เธอเบี่ยงหน้าหนีถอยหลังห่างจากเขา

“ก็เหมยเถียงเฮียเพราะมัน” เขาทำเสียงเข้มกลบเกลื่อนทั้งที่ในใจอยากขอโทษ แต่ปากหนักยังหงุดหงิดที่เธอเถียงเขาทั้งที่ไม่เคยทำมาก่อน

“เหมยเถียงเพื่อตัวเองต่างหาก สิบห้าปีที่ผ่านมาเหมยเงียบให้เฮียทิ้งขว้างไม่แคร์ไม่สนใจเหมือนเป็นตัวอะไรมานาน เพราะเหมยไม่เคยพูดเฮียเลยเอาแต่ใจอย่างนี้ ต่อไปนี้เหมยจะไม่ยอมเฮียอีก ถ้าไม่พอใจก็ถอนหมั้นไปเลย เหมยเหนื่อย” เสียงหวานสั่นเครือพลั่งพรูความเสียใจที่เก็บไว้มานานมือบางปาดน้ำตา เดินผ่านร่างแกร่งไม่มองหน้าเขาสักนิด

“เหมย เหมย เหมย” ทัชชกรหน้าเครียดมองร่างบางเดินไปเขาลังเลไม่ยอมเดินตามกลัวเสียเชิง ทั้งที่อยากจะตามไปง้อมากแค่ไหนก็ตาม เพื่อน ๆ ในงานเลี้ยงเป็นห่วงทั้งคู่แต่ไม่มีใครกล้ายุ่ง เอมิกาเดินน้ำตาไหลมาทางริมสระว่ายน้ำจะเดินออกไปที่ห้องพัก

“โถ นึกว่าจะแน่ ที่แท้ก็เป็นของเล่นราคาถูกที่เขาไม่สนใจ” ณิสาเย้ยหยันกอดอกมองเหยียด สะบัดหน้าเดินไปหาทัชชกร  เอมิกาก้มหน้านิ่งกำมือแน่น

   ตกดึก

   ทัชชกรนั่งหน้าเครียดไม่สนุกกับเพื่อน ณิสานั่งเอาใจ เขาดื่มหนักจนเมามายพนักงานต้องช่วยกันพาไปส่งที่ห้อง ณิสาถอดชุดบิกินี่ออกเข้าไปคลอเคลียลูบไล้จูบพรมกายแกร่งสร้างความสยิวให้เขา ร่างแกร่งพลิกตัวขึ้นคร่อมร่างบางซุกไซร้ซอกคออย่างเร้าร้อน ณิสานอนอ่อนระทวยชอบที่เขาแสดงออกดิบเถื่อน แต่ความสุขมีได้ไม่นานเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขัดจังหวะร่างแกร่งหยุดชะงักผละออกไปดูโทรศัพท์ว่าใครโทรมา พอเห็นชื่อเหมยเขารีบกดรับส่ายหน้ามึน ๆ

“เฮียกร เหมยคัน” เอมิกาเสียงสั่นคล้ายจะร้องไห้

“คันเยอะไหม” คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน ณิสาอ้าปากหวอที่เอมิกากล้าโทรมาบอกผู้ชายว่าคัน

“เยอะ”

“เดี่ยวเฮียไป” เขาวางสายลุกขึ้นเดินเซ เป๋ไปเป๋มา

“ตอนนี้คุณเมามากเดี่ยวก็ล้มหรอกคะ” ณิสาร้องห้าม หงุดหงิดกำลังเข้าได้เข้าเข็มดันโดนคู่หมั้นโทรมาขัดจังหวะ

“ผมไหว ผมจะไปหาเหมย” เขาพยายามทรงตัวเดินเข้าห้องน้ำล้างหน้าแล้วเดินไปเปิดประตูห้อง

“ณิสาช่วยค่ะ” ณิสาเซ็ง ๆ เข้าประคองทัชชกรให้ไปห้องคู่หมั้น เผื่อว่าอาจจะเป็นเซ็กส์สามคนก็ได้

“ก๊อก ก๊อก ก๊อก”

“เฮีย” เอมิกาเปิดประตูมาหน้าบูดเบี้ยวมือเกาคันยุกยิกไม่หยุด

“ไหนดูสิ โห ไปหาหมอเลยเผลอกินแมงกะพรุนแน่ ๆ” ทัชชกรมองเครียดผิวขาวขึ้นผื่นแดงรอยเล็บเต็มตัว เอมิกาแพ้แมงกะพรุนเขากำชับเรื่องอาหารแล้วแต่ยังพลาด ณิสาชะเง้อดูรอยผื่นเบะปากไอ้ที่บอกว่าคันนึกว่าอยากให้ผู้เอาซะอีก ทัชชกรโทรศัพท์สั่งพนักงานต้อนรับให้เตรียมคนขับรถตู้พาไปโรงพยาบาลทันที