บทที่ 3

น้ำตาไหลพรากอาบสองแก้ม ฉันไม่สามารถหยุดมันได้เลย

ฉันถ่อมายังสถานที่เฮงซวยนี่ก็เพราะเป็นห่วงเธอ กลัวว่าใครจะทำอันตรายเธอ

แต่เธอกลับเป็นคนที่หักหลังฉันซะเอง

ความคิดนั้นฉีกกระชากหัวใจของฉันจนขาดวิ่น

มือของลูเซียโน่ยังคงลูบไล้ไปทั่วตัวมายา ริมฝีปากของเขาซุกไซ้อยู่ที่ซอกคอของเธอ

วินาทีต่อมา เขาก็ช้อนตัวเธอขึ้นแนบอกและอุ้มเธอเข้าไปในห้องวีไอพีที่อยู่ด้านหลัง

ฉันจินตนาการออกได้อย่างชัดเจนว่าพวกเขากำลังจะทำอะไรกัน

ใช้อุปกรณ์พันธนาการพวกนั้น ร่วมรักกันอย่างบ้าคลั่งและรุนแรงราวกับคู่รักที่แนบแน่นที่สุด

ฉันจำสิ่งที่ลูเซียโน่เคยบอกได้ "ผมเกลียดการหักหลังยิ่งกว่าอะไรดี แม่ของผมหักหลังครอบครัว หักหลังพ่อของผม เธอเลยต้องตาย ผมจะไม่มีวันทำพลาดแบบนั้นเด็ดขาด"

ฉันจำสายตาที่เต็มไปด้วยความรักของเขาได้ "แคทเธอรีน คุณคือแสงสว่างของผม เป็นสิ่งเดียวที่บริสุทธิ์ในโลกอันมืดมิดของผม"

ฉันจำตอนที่เขากอดฉันไว้แน่นในยามค่ำคืนได้ "ผมจะปกป้องคุณเอง ตลอดไป"

ถึงแม้โลกของเราจะแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว แต่ฉันก็เต็มใจที่จะโอบรับโลกของเขาเอาไว้

ตอนที่ลูเซียโน่ขอแต่งงาน พ่อกับแม่ของฉันคัดค้านหัวชนฝา

"ครอบครัวเขาน่ะอันตรายเกินไปนะลูก หนูคือเจ้าหญิงของพ่อกับแม่นะ เราไม่อยากเห็นหนูต้องเจ็บตัว"

แต่ฉันก็ตอบตกลงไปอยู่ดี โดยไม่เสียเวลาคิดแม้แต่น้อย

เขาสร้างปราสาทให้ฉัน คฤหาสน์ที่เต็มไปด้วยกุหลาบขาว เพียงเพราะว่าฉันชอบพวกมัน

เขาไล่ลูกน้องที่ซื่อสัตย์ออกเพียงเพราะพวกนั้นพึมพำว่าฉันเป็นแค่ยัยเด็กดีที่ไร้ประโยชน์ เพื่อเป็นการเตือนทุกคนที่กล้าไม่ให้เกียรติฉัน

เขาถูกยิงจากการโจมตีของคู่คู่แข่งก่อนวันเกิดของฉันไม่กี่วัน แต่เขากลับตะเกียกตะกายลุกจากเตียงทั้งที่เลือดซึมผ่านผ้าพันแผลออก เพื่อไปเฝ้าเชฟส่วนตัวทั้งคืน เพียงเพื่อให้แน่ใจว่าเค้กวันเกิดของฉันจะออกมาสมบูรณ์แบบที่สุด

ฉันร้องไห้ขณะที่กินเค้กนั้น บอกเขาว่าเขาเป็นบ้าไปแล้วที่ทำเพื่อฉันขนาดนี้

เขาแค่ตอบว่า "แคทเธอรีน คุณคือของขวัญที่ล้ำค่าที่สุดของผม เจ้าหญิงของผม อะไรก็ตามที่ผมทำให้คุณได้ มันคุ้มค่าเสมอ"

ทุกๆ ความทรงจำกลายเป็นมีดเล่มใหม่ที่กรีดแทงซ้ำลงบนหัวใจของฉัน

ทำไมฉันถึงได้โง่เง่าขนาดนี้นะ?

ฉันคิดว่าความรักของฉันจะฉุดช่วยเขาได้ คิดว่าแสงสว่างของฉันจะสร้างความอบอุ่นในความมืดมิดของเขาได้

ฉันไม่ใช่แสงสว่างของเขาหรอก ฉันเป็นแค่ตัวประกอบในเกมบิดเบี้ยวของพวกเขาก็เท่านั้น

รู้ตัวอีกที ฉันก็เดินเข้าไปใกล้กว่าเดิม ฉันมองเห็นเงาที่เคลื่อนไหวอยู่ในห้องวีไอพีผ่านช่องกระจกเล็กๆ

ฉันหันหลังเตรียมจะวิ่งหนี แต่โทรศัพท์กลับสั่นเตือน

เสียงเรียกเข้าดังสนั่นขึ้นท่ามกลางเสียงอึกทึกรอบตัว

ฉันก้มมองหน้าจอ... ลูเซียโน่

มือของฉันเริ่มสั่นเทา

ผ่านกระจกบานนั้น ฉันเห็นลูเซียโน่ที่อยู่ในห้องยังคงจูบกับมายา ทั้งคู่จมดิ่งอยู่ในกามอารมณ์

แต่โทรศัพท์ของเขากลับกำลังโทรหาฉัน

นี่มันเป็นไอเดียวิปริตของใครกัน? มายา? หรือเขา?

ฉันกดรับสายด้วยนิ้วที่สั่นระริก

"ที่รัก"

เสียงที่แสนอ่อนโยนของลูเซียโน่ดังผ่านโทรศัพท์มา เหมือนกับทุกคืนที่เขาโทรมาบอกฝันดี

"คิดถึงผมอยู่เหรอ? พอดีผมยุ่งๆ น่ะ เลยยังไม่ได้ส่งข้อความกลับ"

ฉันอ้าปากค้าง ร่างกายสั่นสะท้าน แต่กลับไม่มีคำพูดใดหลุดออกมา

แล้วฉันก็ได้ยินเสียงดังมาจากห้องตรงหน้า

เสียงของผู้หญิงคนหนึ่ง แหบพร่า เซ็กซี่ และคุ้นหู

เสียงครางที่เป็นเอกลักษณ์ของมายาอย่างไม่ต้องสงสัย

"อ๊า... แรงกว่านี้อีก..."

ลูเซียโน่รีบตะปบปิดปากเธอไว้ เขาคงกลัวว่าเสียงจะเล็ดลอดเข้ามาในโทรศัพท์

"แคทเธอรีน? ที่รัก คุณยังอยู่ในสายไหม? ผมเห็นข้อความของคุณแล้วล่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงยัยนั่นหรอก เธอเอาตัวรอดได้ ตอนนี้คุณแค่หาอะไรอร่อยๆ ทานแล้วทำใจให้สบายก็พอ อีกไม่นานคุณก็จะมาเป็นภรรยาของผมแล้ว รู้ใช่ไหม?"

เสียงของลูเซียโน่ยังคงอ่อนหวานและดูเป็นห่วงเป็นใยซะเหลือเกิน

ข้อนิ้วของฉันเปลี่ยนเป็นสีขาวโพลน ฉันบีบโทรศัพท์แน่นจนนึกว่าพลาสติกจะแตกคามือ

น้ำตาบดบังทัศนวิสัยจนพร่าเลือน

มายากลับขยุ้มผมของเขา หลับตาพริ้มตักตวงความสุขในทุกวินาที

"แคทเธอรีน คุณไม่พูดอะไรเลย ผมเริ่มเป็นห่วงแล้วนะ"

ลูเซียโน่ในโทรศัพท์ยังคงแสดงละครต่อไป "คุณรู้ใช่ไหมว่าผมรักคุณ?"

รักฉันงั้นเหรอ? นี่เหรอคือสิ่งที่เรียกว่าความรัก? การเอากับเพื่อนสนิทของฉันต่อหน้าต่อตาเนี่ยนะ?

ผู้ชายที่รักกันเขาโทรหาผู้หญิงของตัวเองในขณะที่กำลังสอดใส่อยู่ในตัวผู้หญิงอีกคนงั้นเหรอ?

"ผมคิดถึงคุณนะ" เสียงของเขานุ่มนวลขึ้นอีก "เดี๋ยวผมทำธุระตรงนี้เสร็จแล้วจะรีบไปหาทันทีเลย"

ธุระเหรอ? ทำธุระด้วยการเอากับเพื่อนสนิทฉันขณะที่ถือสายคุยกับฉันอยู่นี่นะ?

ฉันอยากจะวางสาย อยากจะขว้างโทรศัพท์เฮงซวยนี่ทิ้งไปให้พ้นๆ

แต่ร่างกายของฉันกลับแข็งทื่ออยู่กับที่ ราวกับถูกสาปไว้

"ลูเซียโน่..." ในที่สุดฉันก็เค้นเสียงออกมาได้

"ครับ? ที่รัก?"

"คุณเคย..." เสียงของฉันสั่นเทา "คุณเคยรักฉันจริงๆ บ้างไหม?"