บทที่ 4

ปลายสายเงียบกริบลงทันที

เสียงอึกทึกในพื้นหลังเงียบหายไป

ฉันเห็นลูเซียโน่แข็งทื่อผ่านบานกระจก การเคลื่อนไหวของเขาหยุดชะงัก เขาผลักมายาออกห่างแล้วกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างลนลาน

"แคทเธอรีน..." น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไป "ทำไมคุณถึงถามแบบนั้นล่ะ? แล้ว... คุณอยู่ที่ไหน?"

หัวใจของฉันกำลังหลั่งเลือด

"แคทเธอรีน อย่าคิดมากสิ" น้ำเสียงของลูเซียโน่ดูร้อนรน "งานแต่งงานจะเริ่มในอีกอาทิตย์เดียวแล้วนะ คุณเป็นคนเดียวที่ผมรัก คุณก็รู้"

คนเดียวงั้นเหรอ?

"ตอนนี้ผมกำลังจัดการธุระด่วนของครอบครัวอยู่น่ะที่รัก" เขาพูดต่อ ถักทอตาข่ายแห่งคำลวงด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่ฉันเคยหลงใหล "กลับบ้านไปพักผ่อนนะ เดี๋ยวผมเสร็จงานแล้วจะรีบไปหา โอเคไหม? พรุ่งนี้เรามีนัดลองชุดแต่งงานรอบสุดท้ายกันด้วยนะ"

ฉันจำได้ว่าเขาเคยบอกฉันว่า "เจ้าหญิงของผมคู่ควรกับชุดที่สวยที่สุดในโลก"

ทั้งหมดมันก็แค่การแสดง

เขาสามารถคุยรายละเอียดงานแต่งงานกับฉันในขณะที่กำลังเริงรักกับมายาได้โดยไม่รู้สึกละอายใจสักนิด

ต้องมีทักษะการแสดงขนาดไหนกัน? ต้องมีหัวใจที่เย็นชาแค่ไหนถึงทำแบบนี้ได้?

"ตกลงค่ะ" เสียงของฉันราบเรียบอย่างน่าประหลาด "ฉันจะรอนะคะ"

นั่นคือคำโกหกสุดท้ายที่ แก่ฉันจะพูดเพื่อเขา ฉันกดวางสายก่อนที่เขาจะได้ตอบอะไรกลับมา

ฉันได้ยินเสียงของเขามามากพอแล้ว รวมถึงเสียงของมายาด้วย

ฉันเดินกลับไปที่รถ กำพวงมาลัยแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาวโพลน

มือของฉันสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ เหมือนกับเด็กสาววัยสิบเจ็ดปีคนนั้นที่ถูกต้อนจนมุมในซอยเปลี่ยว

แต่ครั้งนี้ ไม่มีมายามาช่วยฉันอีกต่อไปแล้ว

เพราะครั้งนี้ มายาคือคนที่ลงมือทำร้ายฉันเอง

น้ำตาบดบังทัศนวิสัยบนท้องถนนจนพร่าเลือน

เบื้องนอกคือความโสมมของย่านอุตสาหกรรมในบรูคลิน ทั้งความรุนแรง ยาเสพติด และการหักหลังที่สกปรกทุกรูปแบบเท่าที่จะจินตนาการได้

แต่ไม่มีอะไรจะสกปรกไปกว่าความมืดมิดที่กำลังย้อมหัวใจของฉันในตอนนี้

ฉันอยากจะขับรถหนีไปให้พ้นๆ อยากจะหนีไปจากฝันร้ายนี้

แต่ถว่ามือของฉันสั่นรุนแรงเกินกว่าจะถือลูกกุญแจไหว น้ำตาที่รินไหลทำให้มองไม่เห็นอะไรเลย

ฉันต้องตั้งสติ

ตอนตีห้า ในที่สุดมือของฉันก็หยุดสั่น น้ำตาเหือดแห้งไปจนหมดสิ้น

ฉันพร้อมที่จะไปจากที่นี่และจะไม่หันหลังกลับมามองอีก

ทันใดนั้น ประตูเหล็กหนักอึ้งของคลับก็เปิดออกเสียงดังเอี๊ยด

ชายไม่กี่คนเดินออกมา คาบบุหรี่ไว้ที่ริมฝีปาก พลางหัวเราะและหยอกล้อกัน ดูเหมือนพวกเขาจะอารมณ์ดีกันมาก

ฉันรู้จักพวกเขาทุกคน—มาร์โก มือขวาของลูเซียโน่ ผู้ที่แสดงความเคารพต่อฉันเสมอมา

โทนี่ นักบัญชีของตระกูล เราเคยคุยเรื่องตลาดหุ้นกันในมื้อค่ำของครอบครัว

ลูก้า ลูกพี่ลูกน้องของลูเซียโน่ ภรรยาของเขาและฉันเคยทำงานการกุศลด้วยกัน

ฉันเคยคิดว่าพวกเขาคือเพื่อน คือครอบครัว

"ดูเหมือนบอสจะชอบผู้หญิงที่เร่าร้อนกว่าเดิมแฮะ" มาร์โกพูดพลางหัวเราะและพ่นควันบุหรี่ออกมา "ไม่อย่างนั้นคงไม่ขลุกอยู่ในนั้นทั้งคืนจนต้องเลื่อนการประชุมตระกูลออกไปหรอก"

"เจ้าหญิงอย่างแคทเธอรีนมีไว้โชว์ ไม่ได้มีไว้เอาสนุก" โทนี่กล่าวพลางเคาะขี้เถ้าบุหรี่ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความดูแคลน "ใสซื่อเกินไป พนันได้เลยว่าบนเตียงคงทื่อเป็นสากกะเบือ บอสเขาก็ผู้ชายนะ ยังไงก็ต้องการรสชาติจัดจ้านบ้าง"

ลูก้าหัวเราะร่า "ผู้หญิงเผ็ดร้อนแบบมายานี่แหละที่รู้ว่าจะเล่นเกมได้ยังไง ข่าวว่าบนเตียงเธอยอมทุกท่าทุกลีลา ไม่แปลกใจเลยที่บอสจะหลงหัวปักหัวปำ"

คำพูดของพวกเขาเหมือนใบมีดที่กรีดกระชากร่างของฉัน

ที่แท้ฉันก็เป็นแค่ของประดับที่น่าเบื่อสำหรับพวกเขาน่ะเหรอ เป็นยัยผู้หญิงสวยแต่โง่ที่มีไว้ประดับบารมี

ส่วนมายาคือของจริง คือคนที่สามารถปรนเปรอผู้ชายได้อย่างถึงใจ

พวกเขารู้กันหมดทุกคน รู้มาตลอด

ในขณะที่ฉันเป็นห่วงความปลอดภัยของมายา พวกเขากลับหัวเราะเยาะความอ่อนต่อโลกของฉัน

ตอนที่ฉันบอกลูเซียโน่ว่า "ฉันจะรอนะคะ" พวกเขาก็แค่กำลังดูละครฉากหนึ่ง

ขณะที่ฉันคิดว่ากำลังจะได้เป็นนายหญิงของตระกูลคาร์โบเน่ พวกเขากลับสลับกันนินทาลับหลังว่าฉันมันน่าเบื่อแค่ไหน

ทันใดนั้น ประตูคลับก็เปิดออกอีกครั้ง

ลูเซียโน่และมายาเดินออกมาพร้อมกัน

ใบหน้าของมายายังคงแดงระเรื่อจากการร่วมรัก ดวงตาดูปรือเยิ้มด้วยความพึงพอใจ

พวกเขาดูเหมือนเพิ่งผ่านค่ำคืนที่แสนวิเศษมาด้วยกันจริงๆ

มายาเหวี่ยงขาขึ้นคร่อมรถมอเตอร์ไซค์ ลูเซียโน่เดินตรงไปหาเธอ มือของเขาลูบไล้ไปบนต้นขาของเธอ สัมผัสลงบนผิวเนื้อที่ฉันไม่มีวันเปิดเผยต่อหน้าสาธารณชน

ท่าทางนั้นมันช่างใกล้ชิดจนฉันอยากจะอ้วกออกมา เหมือนคู่รักจริงๆ ที่กำลังบอกลากัน

ในพริบตานั้น ฉันเปิดไฟหน้ารถใส่พวกเขาทันที

แสงไฟสว่างจ้าปะทะเข้ากับร่างของลูเซียโน่ เขาหยีตาพลางยกมือขึ้นบังแสง

เมื่อสายตาเขาเริ่มปรับเข้ากับแสงและมองเห็นฉันที่นั่งอยู่ในรถ ใบหน้าของเขาก็ซีดเผือดราวกับกระดาษ

"แคทเธอรีน..." เสียงของเขาเบาหวิวราวกับเสียงกระซิบ แต่ฉันกลับได้ยินมันอย่างชัดเจนที่สุด