ตอนที่ 6: ดอกไม้ปริศนาที่ล็อบบี้หรู

ตอนที่ 6: ดอกไม้ปริศนาที่ล็อบบี้หรู

แสงแดดยามบ่ายส่องทะลุกระจกใสบานสูงของล็อบบี้ตึกออโรร่า ทาวเวอร์ สะท้อนกับพื้นหินอ่อนขัดเงาจนเกิดเป็นแสงระยิบระยับ เสียงฝีเท้าของพนักงานและผู้มาติดต่อดังสลับกับเสียงพูดคุยเบา ๆ เป็นจังหวะปกติของตึกระฟ้าใจกลางนครอัศวิน จนกระทั่งร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มคนหนึ่งก้าวเข้ามาพร้อมกับออร่าที่ดึงดูดสายตาคนทั้งบริเวณ

นที วรเวช พระเอกซีรีส์อันดับหนึ่งของวงการบันเทิงยุคนี้ เดินถือช่อดอกกุหลาบสีขาวขนาดใหญ่ก้าวเข้ามาในโถงกว้าง เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนพับแขนลุกสบาย ๆ คู่กับกางเกงสแลกสีครีมส่งให้บุคลิกของเขาดูอบอุ่นและเข้าถึงง่าย รอยยิ้มละมุนที่มักจะปรากฏอยู่บนหน้าจอทีวีบ่อย ๆ ตอนนี้กำลังจุดประกายอยู่บนใบหน้าหล่อเหลา ขณะที่สายตามุ่งตรงไปยังเป้าหมายที่เพิ่งเดินออกมาจากลิฟต์โดยสารโซนออฟฟิศ

"คุณภีมครับ" เสียงนุ่มทักทายขึ้นก่อนที่เจ้าตัวจะเดินไปถึง

ภีมภัทร วัฒนกุล ชะงักเท้า ดวงตากลมโตหันไปตามเสียงเรียก ใบหน้าหวานที่เพิ่งผ่านการซับหน้าหลังจากเสร็จสิ้นการถ่ายแบบเซตล่าสุดดูประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าใครเดินเข้ามาหา

"คุณนที? ยังไม่กลับอีกเหรอครับ เห็นพี่มิ้นท์บอกว่าถ่ายพาร์ทของตัวเองเสร็จตั้งแต่เที่ยงแล้ว" ภีมภัทรเอ่ยถามตามมารยาท พลางปรับท่าทางให้ดูเป็นธรรมชาติ

"จริง ๆ ก็เสร็จแล้วครับ แต่ผมตั้งใจอยู่รอคุณภีม" นทียิ้มกว้างขึ้น เขายื่นช่อดอกกุหลาบขาวส่งให้คนตรงหน้า "ยินดีด้วยกับงานพรีเซนเตอร์ตัวใหม่นะครับ ผมเห็นป้ายบิลบอร์ดหน้าตึกแล้ว เหมาะกับคุณภีมมากจริง ๆ"

ภีมภัทรมองช่อดอกไม้สลับกับใบหน้าของพระเอกหนุ่ม มือเรียวยกขึ้นรับช่อดอกไม้มาถือไว้อย่างเลี่ยงไม่ได้ กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกกุหลาบโชยเข้าจมูก "ขอบคุณครับคุณนที เกรงใจจัง ความจริงไม่ต้องลำบากขนาดนี้ก็ได้ครับ"

"ไม่ลำบากเลยครับ สำหรับคุณภีม... ผมเต็มใจ" นทีขยับเข้าไปใกล้อีกก้าว สายตาที่มองมาเปิดเผยความรู้สึกอย่างไม่มีปิดบัง "เย็นนี้พอจะว่างไหมครับ ผมอยากชวนไปทานข้าวฉลองความสำเร็จสักมื้อ"

ภีมภัทรเริ่มทำตัวไม่ถูก นิ้วเรียวกระชับกระดาษห่อดอกไม้แน่นขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าหวานแอบขึ้นสีระเรื่อด้วยความอึดอัดมากกว่าความเขินอาย เขาหันไปหาที่พึ่งด้านข้างทันที

พี่มิ้นท์ ผู้จัดการส่วนตัวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กลับไม่ได้ช่วยอะไรนอกจากยกมือถือขึ้นมาแอบถ่ายรูปมุมตรงด้วยแววตาเป็นประกาย ปากก็กระซิบกระซาบกับสไตลิสต์ที่เดินตามมา "แกดูสิ เคมีดีมาก! พระเอกเบอร์หนึ่งกับนายแบบแถวหน้า ถ้าคู่นี้คบกันจริง วงการบันเทิงแตกแน่"

"นั่นสิพี่มิ้นท์ สายตาคุณนทีคือเชื่อมมาก ละลายไปหมดแล้ว" สไตลิสต์สาวตอบกลับพลางบิดตัวไปมา

ภีมภัทรส่งสายตาดุ ๆ ไปให้ผู้จัดการตัวเองหนึ่งที แต่พี่มิ้นท์ทำเป็นมองไม่เห็นและยังคงกดชัตเตอร์รัว ๆ พนักงานต้อนรับตรงเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์เริ่มหันมามองและซุบซิบกันอย่างสนุกปาก ข่าวลือเรื่องนทีตามจีบภีมภัทรกำลังจะกลายเป็นเรื่องจริงในสายตาของทุกคนที่อยู่ตรงนี้

"เอ่อ... คือเย็นนี้ภีมมี..." ภีมภัทรพยายามหาทางปฏิเสธอย่างสุภาพ

"ถ้าไม่ว่างวันนี้ วันหลังก็ได้ครับ ผมรอได้เสมอ" นทียังคงรุกคืบด้วยรอยยิ้มสุภาพ ท่าทางที่แสนดีของเขาทำให้ภีมภัทรปฏิเสธยากขึ้นไปอีก

บนชั้นสูงสุดของอาคารออโรร่า ทาวเวอร์ บรรยากาศกลับแตกต่างจากความวุ่นวายด้านล่างอย่างสิ้นเชิง ห้องทำงานขนาดใหญ่ของประธานบริหารตกแต่งด้วยโทนสีเข้มหรูหรา เงียบสงบจนได้ยินเสียงปลายปากกาหมึกซึมตวัดลงบนกระดาษเอกสาร

คิรากร อัครเดช นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้ทำงานตัวใหญ่ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อยขณะอ่านรายงานผลประกอบการประจำไตรมาส แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะสะท้อนนัยน์ตาคมกริบที่ดูจริงจังและเด็ดขาด

เสียงสัญญาณเตือนจากหน้าประตูประตูดังขึ้นเบา ๆ ก่อนที่ ภาคิน เลขาส่วนตัวจะก้าวเข้ามาในห้อง ท่าทางของภาคินดูรีบร้อนกว่าปกติ ในมือถือแท็บเล็ตที่หน้าจอกำลังแสดงหน้าฟีดโซเชียลมีเดียยอดนิยม

"ท่านประธานครับ... มีเรื่องด่วนครับ" ภาคินเอ่ยเสียงเครียด พลางยื่นแท็บเล็ตส่งให้เจ้านาย

คิรากรไม่ได้เงยหน้าขึ้นทันที เขาตวัดปากกาเซ็นชื่อตัวสุดท้ายเสร็จจึงค่อยเงยหน้าขึ้นมองเลขาสนิท "เรื่องอะไร วายุเคลื่อนไหวเหรอ?"

"ไม่ใช่เรื่องบริษัทคู่แข่งครับ แต่เป็นเรื่อง... คุณภีมภัทร"

คำว่า 'ภีมภัทร' ทำให้มือที่กำลังจะปิดปลอกปากกาชะงักลงทันที คิรากรหยิบแท็บเล็ตจากมือภาคินมาดู หน้าจอแสดงภาพถ่ายมุมสูงจากล็อบบี้ชั้นล่างที่เพิ่งถูกอัปโหลดลงบนเพจข่าวบันเทิงชื่อดัง พร้อมพาดหัวข่าวตัวใหญ่: 'ด่วน! นที พระเอกหนุ่มเบอร์หนึ่ง หอบกุหลาบขาวช่อโตดักจีบนายแบบดาวรุ่ง ภีมภัทร กลางล็อบบี้ออโรร่า ทาวเวอร์ แย้มมีนัดทานข้าวเย็นนี้!'

ในภาพเห็นชัดเจนว่าภีมภัทรกำลังกอดช่อดอกไม้ใบโตและยิ้มให้นที แม้จะเป็นมุมกล้องที่ดูเหมือนคนกำลังคุยกันกะหนิกกะหนี้ แต่สำหรับคนที่มองอยู่ตอนนี้ มันกลับดูขัดหูขัดตาอย่างบอกไม่ถูก

ปัง!

คิรากรปิดแฟ้มเอกสารตรงหน้าเสียงดังจนภาคินสะดุ้งเล็กน้อย นัยน์ตาคู่คมวาวโรจน์ขึ้นมาแวบหนึ่งด้วยความดุดัน ก่อนจะปรับให้กลับมานิ่งสนิทตามเดิม ลำคอแกร่งขยับกลืนน้ำลายสกัดกั้นอารมณ์บางอย่างที่พลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ

ช่อกุหลาบขาวงั้นเหรอ? ยิ้มให้คนอื่นแบบนั้นงั้นเหรอ?

คิรากรลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเชิ้ตสีเข้มและเสื้อสูทตัวนอกให้เข้าที่ ท่าทางนิ่งสงบแต่แผ่รังสีความกดดันออกมาจนอุณหภูมิในห้องดูเหมือนจะลดฮวบลง

"ภาคิน... บ่ายนี้ฉันไม่มีประชุมใช่ไหม" เสียงเรียบต่ำเอ่ยถาม

ภาคินรีบเปิดดูตารางงานในมือถืออีกเครื่องทันที "เอ่อ... ไม่มีครับท่านประธาน ช่วงบ่ายสามถึงห้าโมงเย็นว่างครับ"

"ดี... ลงไปข้างล่างหน่อย" คิรากรพูดจบก็เดินนำออกจากห้องทำงานทันที โดยไม่รอให้เลขาส่วนตัวเดินตาม

ภาคินมองตามแผ่นหลังกว้างของเจ้านายแล้วได้แต่ลอบถอนหายใจยาว รู้ดีว่าพายุลูกใหญ่กำลังจะพัดลงไปที่ล็อบบี้ชั้นล่างในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า

ประตูลิฟต์ผู้บริหารเปิดออกที่ชั้นล่างสุด ร่างสูงใหญ่ของคิรากรก้าวออกมาด้วยท่วงท่าทรงอำนาจและเยือกเย็น สายตาคมกริบกวาดมองตรงไปยังกลุ่มคนที่ยืนมุงกันอยู่ไม่ไกลจากหน้าประตูทางออก เสียงคุยจ๊อกแจ๊กจอแจดับวูบลงทันทีเมื่อพนักงานสังเกตเห็นการปรากฏตัวของประธานสูงสุด

พนักงานต้อนรับต่างพากันก้มหัวทำความเคารพอย่างลนลาน พี่มิ้นท์ที่กำลังกดถ่ายรูปอยู่ถึงกับรีบลดมือถือลงต่ำแล้วขยับไปยืนข้างหลังสไตลิสต์ทันที

นทีและภีมภัทรหันไปมองตามบรรยากาศที่เปลี่ยนไป ภีมภัทรเบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าร่างสูงที่กำลังเดินตรงเข้ามาคือใคร

คิรากรไม่แม้แต่จะปรายตามองนทีที่ยืนอยู่ตรงนั้น เขาก้าวผ่านพระเอกหนุ่มไปราวกับอีกฝ่ายเป็นเพียงอากาศธาตุ ก่อนจะไปหยุดยืนอยู่ข้างกายภีมภัทร ระยะห่างที่ใกล้ชิดเกินกว่าคนร่วมงานปกติทำให้ภีมภัทรสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมประจำตัวของคิรากรและกลิ่นอายความกดดันที่แผ่ออกมาหนาแน่น

"คุณภีมภัทร" คิรากรเอ่ยเสียงดุหน้านิ่ง สายตาจับจ้องไปที่ใบหน้าหวานโดยไม่ละสายตา

"คครับ... คุณคิรากร?" ภีมภัทรขานรับด้วยความมึนงง

"อีกสิบนาทีคุณมีประชุมด่วนเรื่องไลน์สินค้าใหม่กับฉัน... ขึ้นไปข้างบน" คำสั่งเฉียบขาดหลุดออกมาจากปากหนา โดยไม่มีการเกริ่นนำใด ๆ

ภีมภัทรหน้าเหวอไปทันที คิ้วสวยขมวดเข้าหากันด้วยความสับสน "เอ๋? แต่ตารางงานของภีมวันนี้หมดแล้วนี่ครับ พี่มิ้นท์บอกว่า..."

"ฉันบอกว่ามี ก็คือมี" คิรากรตัดบทเสียงเรียบ นัยน์ตาคมปรายมองช่อดอกกุหลาบขาวในอ้อมแขนของภีมภัทรแวบหนึ่ง ก่อนจะมองเลยไปยังนทีที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม สายตาทั้งสองคู่ประสานกันกลางอากาศ ไม่มีคำทักทาย ไม่มีรอยยิ้ม มีเพียงความตึงเครียดที่ไม่มีใครยอมใคร

นทีมองประธานหนุ่มด้วยความสงสัยและไม่พอใจลึก ๆ แต่ด้วยมารยาทในสังคมจึงทำได้เพียงยิ้มบาง ๆ "สวัสดีครับท่านประธาน พอดีผมกำลังชวนคุณภีมไปทานข้าว..."

"คงไม่ได้ครับคุณนที" คิรากรตอบกลับเสียงเย็นชา "เวลางานของบุคลากรในออโรร่า มีค่าเกินกว่าจะเอาไปเสียกับเรื่องส่วนตัว"

คำพูดตรงไปตรงมาและไร้เยื่อใยทำให้นทีหน้าชาไปเล็กน้อย ภีมภัทรเห็นท่าไม่ดีจึงรีบดึงแขนเสื้อคิรากรเบา ๆ เพื่อเตือนสติ แต่อีกฝ่ายกลับไม่ขยับเขยื้อน แถมยังส่งสายตาดุ ๆ กลับมาปรามจนคนตัวเล็กต้องยอมปล่อยมือ

"ภาคิน เอาดอกไม้ช่อนี้ไปเก็บ" คิรากรสั่งโดยไม่หันไปมองเลขา

"ครับ?" ภาคินที่เดินตามหลังมาทำหน้าเลิ่กลั่ก แต่ก็ต้องรีบก้าวเข้ามาประคองช่อดอกไม้ต่อจากมือภีมภัทรอย่างช่วยไม่ได้

"ตามฉันขึ้นไป" คิรากรทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะหันหลังเดินนำกลับไปทางลิฟต์ผู้บริหารทันที ทิ้งไว้เพียงบรรยากาศอันน่าอึดอัดใจกลางล็อบบี้

ภีมภัทรหันไปโค้งหัวให้นทีน้อย ๆ เป็นเชิงขอโทษ "ขอตัวก่อนนะครับคุณนที ขอโทษด้วยครับ" จากนั้นก็รีบสาวเท้าเดินตามแรงกดดันของร่างสูงไปติด ๆ

นทีได้แต่มองตามแผ่นหลังของคนทั้งสองไปด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามและความเคลือบแคลงใจ สายตาของท่านประธานคิรากรเมื่อครู่... มันไม่ใช่สายตาของเจ้านายที่มองลูกน้องธรรมดา ๆ แน่ ๆ

ขณะเดียวกัน ภาคินที่เดินรั้งท้ายสุดกุมขมับตัวเองแน่น มือหนึ่งโอบช่อดอกไม้ขาวโต อีกมือหนึ่งกดเช็กตารางงานบนแท็บเล็ตที่หน้าจอว่างเปล่าสนิทสำหรับช่วงบ่ายนี้ พลางคิดในใจด้วยความเหนื่อยหน่าย...

ประชุมด่วนอะไรกันครับท่านประธาน! ไลน์สินค้าใหม่เพิ่งประชุมสรุปไปเมื่ออาทิตย์ก่อนเองนะคร้าบ!