LOGINตอนที่ 16: ความเย็นชาที่หวนคืนและเงาของไทเกอร์แสงแดดจัดจ้าช่วงสายของนครอัศวินสะท้อนผ่านกระจกนิรภัยบานยักษ์ของห้องประชุม Diamond Hall บนชั้นสูงสุดของออโรร่า ทาวเวอร์ แต่ความอบอุ่นภายนอกกลับส่งไปไม่ถึงบรรยากาศภายในห้องประชุมบอร์ดบริหารที่เย็นเยียบจนเกือบเป็นติดลบเสียงเครื่องปรับอากาศครางแผ่วเบา สลับกับเสียงพลิกหน้ากระดาษรายงานผลประกอบการไตรมาสล่าสุด ที่หัวโต๊ะตัวยาว คิรากร อัครเดช นั่งตัวตรงในชุดสูทสีกรมท่าเนี๊ยบกริบ กระดุมเสื้อเชิ้ตถูกติดคอขวาอย่างเป็นระเบียบ ใบหน้าคมคายราวกับรูปสลักไร้ความรู้สึก นัยน์ตาเรียวดุจเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองเอกสารตรงหน้าด้วยความนิ่งสงบจนน่ากลัวหลังจากค่ำคืนที่พายุอารมณ์พัดกระหน่ำจนความสัมพันธ์ระหว่างเขากับคู่หมั้นหนุ่มสั่นคลอน คิรากรในวันนี้เลือกที่จะหยิบหน้ากาก ‘ท่านประธานผู้ไร้ใจ’ กลับมาสวมอีกครั้ง และดูเหมือนมันจะหนาและเย็นชามากกว่าเดิมหลายเท่า"โปรเจกต์หน้ากากผ้าไหมไทยที่เป็นความร่วมมือระหว่าง Aurora Models กับแบรนด์ของฝรั่งเศส..."เสียงนุ่มทว่านิ่งสนิทของ ภีมภัทร วัฒนกุล ดังขึ้นทำลายความเงียบ ร่างโปร่งบางในชุดลำลองกึ่งทางการทว่าดูดีสมตำแหน่งนายแบบแถวหน้
ตอนที่ 15: คอนทราสต์ที่กรีดลึก และคำพูดทำร้ายใจกลิ่นอายถ่านไม้และซอสสูตรพิเศษยามย่างเนื้อโชยุโชยผ่านม่านไม้ไผ่ที่กั้นแบ่งความเป็นส่วนตัว ภายในห้องอาหารญี่ปุ่น ฮานารุ ตกแต่งด้วยความเรียบง่ายตามแบบฉบับเกียวโตดั้งเดิม เสียงน้ำไหลเอื่อยจากกระบอกไม้ไผ่ด้านนอกสวนหินจำลองช่วยขับกล่อมบรรยากาศที่ควรจะรื่นรมย์ ทว่าความเงียบที่ปกคลุมโต๊ะไม้ฮิโนกิตัวยาวกลับหนาทึบเสียจนเสียงตะเกียบกระทบจานกระเบื้องเคลือบฟังดูบาดหูคิรากรเหลือบตาขึ้นมองคนที่นั่งฝั่งตรงข้าม ภีมภัทรในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมเม็ดบนนั่งหลังตรง แผ่นหลังที่เคยโอนอ่อนผ่อนคลายยามอยู่ด้วยกันสองคนในบางเวลา บัดนี้กลับเหยียดตรงและนิ่งสนิทราวกับรูปสลัก ใบหน้าหวานที่มักจะแต้มรอยยิ้มบางเบาบัดนี้เรียบเฉย ดวงตาคู่สวยทอดมองเพียงจานอาหารตรงหน้า ไม่แม้แต่จะเงยขึ้นสบตาเขาตั้งแต่ก้าวขาเข้ามาในห้องนี้"ปลาหิมะย่างซีอิ๊วร้านนี้ใช้นำเข้าจากฮอกไกโด... นายชอบไม่ใช่เหรอ"คิรากรทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงที่พยายามปรับให้ทุ้มต่ำและอ่อนลง มือหนาเอื้อมหยิบตะเกียบกลาง คีบเนื้อปลาสีขาวนวลที่ชุ่มด้วยซอสหวานฉ่ำวางลงบนถ้วยข้าวของอีกฝ่ายอย่างเบามือ มันเป็นการกระทำที
ตอนที่ 14: รุ่งอรุณแห่งความลับและรอยแผลแสงอาทิตย์แรกของวันสาดส่องผ่านผ้าม่านเนื้อดีของเพนต์เฮาส์หรูบนยอดตึก Aurora Sky Residence กระทบลงบนเตียงกว้าง กลิ่นอายของค่ำคืนที่เพิ่งผ่านพ้นยังคงอบอวลอยู่ในอากาศ ทว่าความอบอุ่นนั้นกลับไม่ได้ช่วยให้คนที่กำลังขยับตัวตื่นรู้สึกผ่อนคลายเลยแม้แต่น้อย"อึก..."ภีมภัทรขยับเปลือกตาขึ้นอย่างยากลำบาก ความรู้สึกแรกที่จู่โจมเข้ามาคือความระบมที่แล่นริ้วไปทั่วทั้งสรรพางค์กาย โดยเฉพาะช่วงเอวและสะโพกที่ขยับเพียงนิดก็เจ็บแปลบจนต้องนิ่วหน้า ชายหนุ่มพยายามพยุงตัวลุกขึ้นนั่งอย่างเชื่องช้า มือเรียวเอื้อมไปคว้าผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาปิดเปลือยไหล่ที่เต็มไปด้วยรอยรักสีเข้มเขากลั้นหายใจพลางหันไปมองคนที่นอนหลับสนิทอยู่ข้างกายคิรากรยังคงอยู่ในห้วงนิทรา ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบเฉยและดุดันอยู่เสมอนั้นดูผ่อนคลายลงมาก เส้นผมสีเข้มยุ่งเหยิงเล็กน้อย ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ แผงอกกว้างที่โผล่พ้นผ้าห่มมีรอยข่วนจาง ๆ จากฝีมือของภีมภัทรเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมาภาพเหตุการณ์ทุกอย่างไหลย้อนกลับเข้ามาในสมองเหมือนม้วนฟิล์มที่ฉายซ้ำ เสียงลมหายใจที่กระชั้นชิด สัมผัสที่ร้อนแรงจนแทบหลอมละลาย แล
ตอนที่ 13: ค่ำคืนที่พายุคลั่งเสียงฟ้าร้องครืนครั่นแว่วดังมาจากภายนอกกระจกหน้าต่างบานยักษ์ของ ออโรร่า สกาย เรสซิเดนซ์ หยาดฝนเม็ดโตเริ่มซัดสาดกระทบกระจกหนาจนเกิดเป็นเสียงเปาะแปะไม่ขาดสาย ลมพายุภายนอกบ้าคลั่งไม่ต่างจากกระแสความอึดอัดที่ก่อตัวขึ้นภายในเพนต์เฮาส์หรูแห่งนี้ตลอดหลายวันทีผ่านมาเวลาล่วงเลยจนถึงตีสองห้าสิบนาทีบนเตียงกว้างในห้องนอนฝั่งตะวันออก ภีมภัทร วัฒนกุล พลิกตัวกลับไปกลับมา ดวงตากลมโตคู่สวยทอดมองเพดานมืดสลัวด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในอก เสื้อนอนผ้าซาตินสีขาวบางเบาขยับไหวตามจังหวะการหายใจที่ไม่เป็นสุข ภาพสายตาเย็นชาทว่าแฝงไปด้วยความเดือดดาลของ คิรากร อัครเดช ในช่วงกลางวันที่บริษัททำเอาเขาไม่สามารถข่มตาหลับได้ลง‘ความเข้าใจผิดเรื่องนที... มันกำลังจะทำให้ทุกอย่างพัง’ ภีมภัทรคิดในใจพลางถอนหายใจยาว ความตึงเครียดในเวลางานและสถานะคู่หมั้นที่ก้ำกึ่งทำให้เขาอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เขาไม่อยากให้เรื่องส่วนตัวเข้ามาทำลายความมืออาชีพในการทำงานร่วมกันในฐานะนายแบบและประธานบริหารภีมภัทรตลบผ้าห่มออก ทิ้งเรียวขาลงข้างเตียง สัมผัสความเย็นของพื้นหินอ่อนช่วยดึงสติให้เขาก้าวเดินออกไปจากห้อง เป้า
ตอนที่ 12: กลิ่นน้ำหอมที่แปลกไปแสงแดดยามบ่ายทอดผ่านหลังคากระจกโค้งมนของเรือนกระจกประจำคฤหาสน์อัครเดช ไอร้อนจากภายนอกถูกกักขังไว้ด้วยระบบปรับอากาศที่ทำงานอย่างเงียบเชียบ ทว่าบรรยากาศภายในกลับไม่ได้เย็นสบายตามอุณหภูมิที่ตั้งไว้ กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของชาเอิร์ลเกรย์และขนมพาสทรีอบใหม่โชยอบอวล แต่มันไม่อาจลบเลือนความอึดอัดที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบ ๆ ระหว่างโต๊ะน้ำชาตัวยาวคุณหญิงวารุณีนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มละไมตามแบบฉบับผู้ดีเก่า ถ้วยชาเนื้อกระเบื้องเคลือบในมือถูกยกขึ้นจิบด้วยท่วงท่าสง่างาม สายตาฝ้าฟางทว่าเฉียบคมกวาดมองแขกเหรื่อที่มาร่วมงานเลี้ยงน้ำชาเล็ก ๆ ในวันนี้ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นพันธมิตรทางธุรกิจที่มีความสัมพันธ์อันดีกับตระกูลอัครเดชมาอย่างยาวนาน"ชาดีไหมคะคุณพีรดนย์?" คุณหญิงวารุณีเอ่ยทักทายชายหนุ่มรุ่นลูกที่นั่งอยู่ถัดไปไม่ไกล"รสชาติดีมากครับคุณหญิง สมกับเป็นชาตระกูลอัครเดช" พีรดนย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล รอยยิ้มของเขาดูไร้พิษสง ทว่าดวงตากลับจับจ้องไปยังร่างโปร่งที่นั่งอยู่เยื้อง ๆ กันภีมภัทรในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวนวลเนื้อดีนั่งตัวตรง แผ่นหลังบางแนบไปกับพนักเก้าอี้หวายถ
ตอนที่ 11: คำท้าทายของมหาเศรษฐีผนังกระจกใสบานสูงจากพื้นจรดเพดานของห้องสกาย เลานจ์ บนชั้น 82 ของออโรร่า ทาวเวอร์ เปิดรับทัศนียภาพอันกว้างไกลของนครอัศวิน ยามบ่ายแก่เช่นนี้ แสงอาทิตย์เริ่มทอดเงายาวผ่านหมู่ตึกระฟ้า ทอประกายสะท้อนกับแม่น้ำสายหลักที่ตัดผ่านใจกลางเมือง เสียงเพลงแจ๊สท่วงทำนองแผ่วเบาที่เปิดคลอไว้ในบรรยากาศแทบจะถูกกลืนหายไปกับความเงียบสงบและเป็นส่วนตัวของพื้นที่รับรองวีไอพีระดับสูงสุดแห่งนี้บนโซฟาหนังแท้สั่งทำพิเศษ คิรากร อัครเดช นั่งเอนหลังด้วยท่าทางสุขุมตามแบบฉบับผู้กุมบังเหียนสูงสุดของ ออโรร่า มีเดีย กรุ๊ป เสื้อสูทสีกรมท่าเนื้อดีถูกปลดกระดุมหน้าออกเพื่อไม่ให้ดูเป็นทางการจนเกินไป ทว่าความสง่างามอันเฉียบคมที่แผ่ออกมากลับไม่ได้ลดน้อยลงเลย ถัดจากเขาคือ ภาคิน เลขาคนสนิทที่นั่งตัวตรงพร้อมแท็บเล็ตในมือ คอยสังเกตการณ์อย่างเงียบเชียบฝั่งตรงข้ามของโต๊ะกระจกนิรมิต คือการปรากฏตัวของ พีรดนย์ มหาเศรษฐีหนุ่มเนื้อหอมผู้เป็นเจ้าของแบรนด์แฟชั่นหรูระดับสากลที่กำลังขยายอิทธิพลเข้าสู่เอเชียอย่างดุดัน ชายหนุ่มแต่งกายด้วยเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสั่งตัดพิเศษ ปลดกระดุมบนสองเม็ด เผยให้เห็นสร้อยคอทองคำขาวด







