EP.5 คุณหมอ!!

ก้อย...

เป็นเวลานานที่ฉันนั่งๆนอนๆบนโซฟาในห้องนั้นเพราะยังไม่เช้าสักที ใบหน้านิ่งๆของคนที่กำลังจดจ่ออยู่กับกองเอกสารทำให้ฉันหงุดหงิดเป็นอย่างมากเพราะเขาไม่พูดไม่คุยอะไรกับฉันอีกเลย แล้วฉันก็อึดอัดมากด้วย

จนกระทั่งเวลาผ่านไปสักพักฉันก็เริ่มได้ยินเสียงคนข้างนอกพูดคุยกัน ฟังๆแล้วเหมือนจะเป็นเสียงหมอหรือพยาบาลที่กำลังเข้ากะมาแลกเปลี่ยนเวรกันเพราะถามไถ่แต่เรื่องคนไข้และเรื่องเข้ากะออกกะ แสดงว่าเช้าแล้วน่ะสิฉันจะได้ออกไปจากห้องของตาหมอนี่สักที

พรึ่บ!!

" จะห่มไว้หรือจะสวมเลยก็ได้ตอนเดินออกไปข้างนอกนมจะได้ไม่ไปชี้หน้าใครเข้า "

" พี่!! "

ฉันส่งสายตาดุๆไปให้คนตรงหน้าที่กำลังถอดเสื้อกราวน์สีขาวมาห่มตัวฉันเอาไว้แล้วเขาก็หันมาส่งสายตาให้ฉันเดินตามออกไปโดยที่ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา อะไรของเขานะเดี๋ยวก็พูดมากเดี๋ยวก็กวนประสาทเดี๋ยวก็เงียบๆ

เขาบอกว่ากว่าจะดูอาการแม่เสร็จก็อีกนาน แล้วหลังจากดูอาการแม่เสร็จบรรดานักศึกษาแพทย์ก็จะนั่งกินข้าวเป็นเพื่อนแม่ไปด้วย ฉันก็ว่าทำไมแม่ดูดีขึ้นไม่เหงาเหมือนเมื่อก่อนเพราะแบบนี้นี่เอง

" เราจะไปไหนกันคะ "

ฉันที่เดินตามพี่เขามาเรื่อยๆก็เพิ่งนึกได้เลยถามขึ้น

" ไปหาอะไรกินกันครับ แล้วเดี๋ยวพี่แวะไปส่งเราเสร็จพี่ก็กลับไปนอนต่อ "

ฉันพยักหน้าให้เบาๆก่อนจะก้าวขึ้นรถตามไป ดีหน่อยที่วันนี้เป็นวันหยุดฉันก็เลยไม่ต้องไปทำงาน จะได้นอนเปื่อยอยู่บ้านให้สะใจไปเลย

" พี่จะแวะร้านข้าวข้างหน้าเราว่าไง กินได้มั้ยหรือต้องเป็นร้านหรู "

คนข้างๆหันมาถาม นี่เขาเห็นฉันเป็นคนยังไงเนี่ยติดหรูงั้นหรอ ฉันน่ะกินที่ไหนก็ได้ทั้งนั้นแหละ

" ที่ไหนก็ได้ค่ะ "

" น่ารักแบบนี้ค่อยน่าเลี้ยงหน่อย "

คนข้างๆบ่นพรึมพรำเบาๆแต่ฉันได้ยินนะ

" พี่จะเลี้ยงข้าวฉันหรอ "

ฉันถามพลางทำตาลุกวาว ถ้าเป็นของฟรีล่ะก็นังก้อยคนนี้ไม่เกี่ยงเจ้าค่ะ

" ใช่ แต่ถ้าอยากให้เลี้ยงทั้งชีวิตเลยก็ได้นะ "

หืม... คนข้างๆพูดยิ้มๆแต่สายตากลับมองไปที่ถนนต่อ

" อ้าวร้านปิดซะแล้วงั้นเราไปกินข้าวที่คอนโดพี่มั้ย อยู่ใกล้ๆเอง "

เหอะจะชวนฉันไปห้องล่ะสิฝันไปเถอะ

" ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวพี่ส่งฉันตรงป้ายรถเมล์ข้างหน้าก็ได้ฉันจะกลับบ้าน "

ฉันบอกเมื่อข้างหน้ามีป้ายรถเมล์อยู่

" จะเอานมแบนๆไปเบียดคนบนรถหรือไง ไม่อยากไปก็บอกพี่จะไปส่ง "

เอ๊ะ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนมฉันเล่า

" ถ้าพูดถึงนมฉันอีกทีฉันจะคิดว่าพี่เป็นหมอโรคจิตแล้วนะ "

ฉันมองด้วยสายตาคาดโทษ

" ครับๆ ขอโทษครับ "

คนข้างๆพูดยิ้มๆ ทำไมฉันรู้สึกว่าภายใต้ความสุภาพของเขามันมีความลามกซ่อนอยู่นะ

ไม่นานรถพี่เขาก็เลี้ยวเข้าซอยก่อนจะจอดที่หน้าบ้านของฉัน บ้านไม้สีขาวขนาดสองชั้นหลังไม่ใหญ่มากที่ฉันอาศัยอยู่กับแม่แค่สองคน มรดกชิ้นสุดท้ายที่พ่อทิ้งไว้ให้เราสองแม่ลูกก่อนที่ท่านจะจากไปนั่นเอง

" พี่จะตามฉันมาทำไมเนี่ย ขับรถกลับบ้านไปสิ "

ฉันหันไปโวยวายเมื่อหันกลับไปอีกทีพี่เขาก็เดินเข้ามาในบ้านฉันแล้ว เท้าเบาชะมัด

" มาส่งทั้งทีจะไม่เลี้ยงข้าวหน่อยหรอครับ "

เอ๊ะหมอเขานิสัยแบบนี้กันหรอกหรอทำบุญหวังผลเนี่ยนะ

" ทำเป็นแค่ไข่เจียวนะ "

ฉันตอบหน้ามุ่ย เลี้ยงก็ได้เห็นว่าเป็นหมอที่ดูแลแม่ฉันหรอกนะ

" พี่กินง่าย กินเรายังได้เลย "

" ห๊ะ "

ฉันหันกลับไปมองคนข้างหลังที่ตอนนี้เดินผ่านหน้าฉันไปพลางอมยิ้มไปด้วย เมื่อกี้เขาพูดว่าอะไรนะ

" ห้องน้ำชั้นล่างตรงนี้ใช้ได้ใช่มั้ยครับ พี่จะไปเอาเสื้อผ้าในรถมาเปลี่ยนด้วย ขออาบน้ำด้วยนะ "

คนหน้าด้านเดินออกจากห้องน้ำหลังจากที่ชะโงกหน้าเข้าไปดูแล้วเดินมาจิ้มแก้มฉันทีนึงก่อนจะเดินออกไป ไอ้หมอนี่มันจะหน้าด้านเกินไปแล้วนะ ฉันเป็นเจ้าของบ้านนะโว้ย!!

ไม่นานฉันก็ขึ้นไปอาบน้ำบนชั้นบนก่อนจะมาเจียวไข่ให้แขกที่ไม่ได้รับเชิญกินคนละใบ ดีนะที่ในตู้เย็นมีไข่สองใบพอดีจะได้ไม่ต้องแย่งกัน

" ขอบคุณมากนะครับไข่เจียวอร่อยมากเลย แต่คนเจียวน่าจะอร่อยกว่า "

ฉันหันไปถลึงตาใส่แขกหน้าด้านที่ยิ้มแป้นอยู่ตรงโต๊ะกินข้าวก่อนจะเข้าไปล้างจานในครัว

.

" เห้อ กินเสร็จแล้วก็กลับไปสักทีนะไอ้หมอโรคจิต หมอบ้าอะไรหน้าด้านชะมัด เฮ้ยพี่!! "

ฉันที่เพิ่งล้างจานเสร็จก็เดินบ่นๆหมอเจ้าของไข้แม่ออกมาตรงห้องนั่งเล่น แต่เสียงทีวีที่ดังขึ้นเองโดยที่ฉันไม่ได้เป็นคนเปิดทำให้ฉันต้องตกใจ ไอ้หมอคนนี้มันนั่งกินปลาเส้นฟิชโช่ที่ฉันซื้อมาติดบ้านไว้พลางนอนดูทีวีอย่างสบายใจเฉิบ มันจะมากไปแล้วนะ ไอ้หมอพี่ภาค!!

" พี่ทำบ้าอะไรเนี่ย "

ฉันโวยวายก่อนจะเดินเข้าไปแย่งปลาเส้นฟิชโช่ของฉันออกมาพลางกดปิดทีวี

" ก็พักผ่อนไงครับ นี่พี่เพิ่งออกเวรมานะขอพักที่นี่เลยแล้วกัน "

พูดจบก็หันหน้าเข้าโซฟาแล้วเงียบไปเลย

" พี่ก็กลับไปนอนบ้านพี่สิ "

ฉันว่าพลางเขย่าตัวพี่เขาแรงๆ

" ขอนอนที่นี่แค่แป๊บเดียวไม่ได้หรอครับ เดี๋ยวตอนบ่ายพี่ก็ต้องเข้าเวรต่อแล้ว "

" เวลาพักน้อยจัง "

ฉันเลิกยุ่งกับพี่เขาแล้วเดินไปนั่งลงบนโซฟาอีกตัวเพราะ...เห็นใจก็ได้อ่ะ

" ถึงเวลาพักพี่จะน้อยแต่ถ้ามีแฟนพี่ก็ดูแลได้เต็มร้อยเลยนะครับ "

แล้วทำไมฉันต้องหน้าแดงกับคนที่พลิกตัวนอนคว่ำแล้วเงยหน้ามามองฉันด้วยเล่า

เมื่อฉันเห็นว่าพี่เขาเงียบไปฉันก็เลยเดินออกมาทำงานบ้านบ้าง กองเสื้อผ้าที่ฉันสวมใส่ออกไปทำงานและใส่นอนยังคงตั้งเป็นกองตั้งแต่วันจันทร์พอรวมกันจนถึงวันนี้มันก็เยอะมาก ไหนจะจานชามที่ฉันกินแล้วแช่เอาไว้อีกดีหน่อยที่ล้างไปแล้ว ทีนี้ก็เหลือแค่ขัดห้องน้ำและกวาดบ้านปัดฝุ่นนิดหน่อย จะได้ดูเป็นบ้านสาวโสดขึ้นมาบ้าง อีกอย่างพี่เขาจะได้ไม่มองว่าฉันซกมกถึงความเป็นจริงแล้วฉันจะไม่ได้ซกมกแต่ขี้เกียจก็เถอะ

.

" ทำอะไรครับหอมจัง "

เสียงทุ้มของคนที่เพิ่งตื่นนอนเอ่ยถามขณะที่กำลังเดินเข้ามาในครัว

" ทำข้าวกล่องให้พี่ไง เอาไว้ไปกินตอนเข้ากะเผื่อพี่หิว "

ฉันบอกแบบไม่ได้หันไปมองคนตัวสูงที่เดินมายืนอยู่ข้างๆ

" ใจดีจัง สนใจทำข้าวกล่องให้พี่ทุกวันเลยมั้ยเดี๋ยวจะบอกให้แม่มาขอตอนนี้เลย "

คนข้างๆพูดยิ้มๆจนฉันต้องถลึงตาใส่ ไอ้พี่หมอแอ๊บเป็นคนดีที่ไหนได้ก็กะล่อนชัดๆ

" ฉันไม่ได้ทำให้พี่ฟรีๆซะหน่อย วันนี้ฉันจะติดรถพี่ไปนอนเฝ้าแม่ต่างหาก "

ฉันตอบพลางเดินไปเปิดตู้เย็นหาผลไม้ที่แม่ชอบมาล้างต่อ สรุปว่าจะนอนเปื่อยยาวๆแล้วไปนอนเฝ้าแม่ตอนเย็นก็ไม่ได้นอนเฮ้อ ต้องมาเตรียมนั่นนี่หมดเวลาพอดี

" ไปตลาดมาหรอครับ ทำไมของเต็มตู้เลยล่ะ "

คนข้างๆถามต่อ

" โทรสั่งค่ะ ขี้เกียจออกไป "

ฉันหันไปตอบก่อนจะหันไปล้างแอปเปิ้ลต่อ แม่ฉันชอบกินน่ะโดยเฉพาะแอปเปิ้ลสีแดงๆเนี่ย

" การล้างแอปเปิ้ลให้สะอาดเราต้องนำผลแอปเปิ้ลไปแช่ในสารละลายเบกกิ้งโซดาหรือโซเดียมไบคาร์บอเนตเป็นเวลา 12 ถึง 15 นาที นะครับ เพราะในแอปเปิ้ลเดี๋ยวนี้จะมีแว้กซ์เคลือบเงาเอาไว้ "

คนข้างๆพูดพลางชะโงกหน้ามามองแอปเปิ้ลที่ฉันกำลังล้างอยู่ ฉันรู้หรอกน่าแต่ไม่อยากทำ

" ยุ่งยากอะพี่ กินมาตั้งแต่เด็กๆมันไม่เป็นอะไรหรอก "

ฉันหันไปยู่หน้าใส่ นี่เคยเห็นแต่พ่อของเพื่อนฉันที่เป็นหมอชอบพูดอะไรแบบนี้บ่อยๆ นี่คนข้างๆก็เป็นด้วยหรอเนี่ย พวกหมอนี่ยุ่งยากชะมัดโดยเฉพาะเรื่องของกิน

" งั้นเหยาะเกลือลงไปในน้ำแล้วน้องแช่ไว้สักสามสิบนาทีก็ได้ครับ ค่อยใช้ฟองน้ำถูเบาๆก็น่าจะทำให้แว๊กเจือจางได้ "

" พี่!! หยุดพูดได้แล้วน่า "

ฉันหันไปว่าเขาเสียงดุ ก็รู้แหละว่าเป็นหมอแล้วฉันก็รู้ด้วยว่าแอปเปิ้ลอะเดี๋ยวนี้มันมีแว้กซ์เคลือบเงาเพื่อให้สวยงามและขายดีขึ้นจะได้เป็นที่ต้องการของตลาดแต่!! เขาเยอะอะฉันไม่ชอบ!!

" ในทางวิทยาศาสตร์แว้กซ์ไม่มีอันตรายถ้าเรากินไปเพียงเล็กน้อย แต่ทุกวันนี้มีโรคประหลาดๆ มากขึ้นนะครับพี่อยากให้เราระวังไว้ แถมมันยังไปสะสมในตับในไตแล้วตอนนี้แม่น้องก็ป่วยอยู่... "

" ถ้าพี่ไม่หยุดพูดพี่ออกจากบ้านฉันไปเลยนะ "

ฉันหันไปยู่หน้าใส่พี่เขาอีกรอบพลางส่งสายตาดุๆไปให้ ฉันรู้แล้วว่ามันอันตราย ฉันเข้าใจในความหวังดีของเขาโอเค๊!!

" อ่า ขอโทษครับ "

คนข้างๆพูดเสียงอ่อยทำเอาฉันรู้สึกผิดไปด้วยให้ตายสิหงอยเป็นหมาน้อยโดนดุเลย

" ฉันมีวิธีที่ดีกว่านั้น "

ฉันหันไปบอกพลางทำสีหน้าให้อ่อนลงเพราะรู้สึกผิด

" ครับ? "

คนข้างๆเอียงคอสงสัย

" ฉันจะปลอกเปลือกก่อนกินโอเคมั้ย "

" อ่อครับ วิธีนี้ดีกว่าจริงๆด้วย "

คนข้างๆยิ้มบางๆพลางเกาหัวแก้เขินไปด้วย ก็ใช่น่ะสิดีกว่ามากๆ

" อะ พี่ช่วยเช็ดให้ด้วยแล้วก็เก็บลงกล่องนี้นะ ฉันจะไปอาบน้ำแล้วก็เตรียมของให้แม่เพิ่ม "

ฉันวางถาดแอปเปิ้ลที่ล้างเสร็จแล้วไว้ตรงหน้าพี่เขาก่อนจะยื่นกล่องกระดาษสำหรับเช็ดผักผลไม้ให้แล้วเดินออกมา ฉันก็รู้แหละว่าเขาเป็นหมอก็ต้องเคร่งเรื่องพวกนี้แต่บางทีวิธีของหมอมันก็ยุ่งยากไปนะ แค่กินแอปเปิ้ลล้างเสร็จก็ปลอกเลยก็ได้มั้ง