บทที่ 5

“เช่นนั้นเจ้าก็พักผ่อนเถิด ข้าจะมาเยี่ยมเจ้าทีหลัง” เขาพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ จากนั้นก็หมุนตัวเดินออกไป

หลายวันต่อมา เฮ่อหลานฉือส่วนใหญ่ก็จะอยู่กับกู้อวิ๋นเหยา แต่เขาก็ยังหาเวลาหนึ่งถึงสองชั่วยามมาเยี่ยมเซี่ยหลิงหลัวอยู่ดี

ต่อให้ทุกครั้งเซี่ยหลิงหลัวจะหาเหตุผลต่าง ๆ นานามาไล่เขาทั้งทางตรงและทางอ้อมก็ตาม

จนกระทั่งวันนี้ เฮ่อหลานฉือไม่ได้มา แต่คนที่มาคือหัวหน้าสาวใช้นามชิงอวี๋ที่รับใช้เขาในห้องหนังสือ

ชิงอวี๋โค้งคำนับให้นางอย่างมีมารยาท ใบหน้าประดับรอยยิ้มเล็กน้อย “ฮูหยิน ท่านอัครมหาเสนาบดีบอกว่าช่วงนี้เขาไม่เจริญอาหาร จู่ ๆ ก็นึกถึงขนมเจ็ดสมบัติที่ท่านเคยทำ ดังนั้นก็ส่งบ่าวมาหาท่านโดยเฉพาะ ไม่ทราบว่าฮูหยินสะดวกหรือไม่?”

เซี่ยหลิงหลัวที่กำลังตัดแต่งกระถางกล้วยไม้ตรงริมหน้าต่าง ได้ยินดังนั้น มือก็ชะงักค้าง

ขนมเจ็ดสมบัติเป็นขนมเรียกน้ำย่อย ที่นางเรียนมาอย่างยากลำบากจากพ่อครัวหลวงที่เกษียณจากวังหลวงเพื่อเอาใจเขา

ขั้นตอนการทำก็ซับซ้อนมาก นอกจากนี้นางยังต้องคัดสรรวัตถุดิบอย่างพิถีพิถัน กว่าจะทำเสร็จแต่ละครั้งต้องใช้เวลาเป็นวัน

ตอนที่เขากินครั้งนั้น เขายังชมออกมาอย่างหาได้ยากว่า “ไม่เลว”

ตอนนั้นนางดีใจมาก แต่เมื่อเขาขอถามสูตร นางกลับบอกว่าจะเก็บเป็นความลับ และไม่ยอมบอกเขา

นั่นก็เพราะว่าหากเขาอยากกินขนมเหล่านี้เมื่อใด เขาก็ทำได้เพียงต้องเรียกหานาง และนางจะได้ทำให้เขาแบบนี้ตลอดไป

แต่ดูจากตอนนี้ มันเป็นแค่…ความคิดเพ้อเจ้อ

เซี่ยหลิงหลัววางกรรไกรลง แล้วพยักหน้าอย่างสงบนิ่ง “ได้ เช่นนั้นเจ้าก็ตามข้ามาที่ห้องครัวเล็ก เจ้าดูข้าทำ จากนั้นก็จดขั้นตอนเอาไว้”

ชิงอวี๋ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนพยักหน้า

ภายในห้องครัวเล็ก เซี่ยหลิงหลัวถกแขนเสื้อขึ้น จากนั้นก็เริ่มนวดแป้ง ผสมเครื่องปรุงในการทำไส้ ทำแม่พิมพ์…ทุกขั้นตอนล้วนละเอียดปราณีต นางอธิบายขั้นตอนด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

กว่าเนื้อจะใสแวววาว และกลายเป็นขนมเจ็ดสมบัติที่พร้อมลงจากเตาได้ก็เป็นเวลาบ่ายแล้ว

เซี่ยหลิงหลัวนำขนมใส่ลงไปในกล่องด้วยความระมัดระวัง จากนั้นก็ยื่นให้ชิงอวี๋ “ขั้นตอนและวิธีการทำ เจ้าจดลงไปหมดแล้วใช่หรือไม่?”

ชิงอวี๋พยักหน้า “เรียนฮูหยิน บ่าวจดเอาไว้แล้วเจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นก็ดี” น้ำเสียงของเซี่ยหลิงหลัวราบเรียบ “จากนี้หากท่านอัครมหาเสนาบดีอยากกินขนมชนิดนี้เมื่อใด เจ้าก็ทำตามสูตรนั้น ไม่จำเป็นต้องมาหาข้าแล้ว วันหลัง เรื่องความเป็นอยู่ อาหารการกิน เสื้อผ้าหน้าผม เขาจะชอบร้อนหรือเย็นก็ล้วนไม่เกี่ยวข้องกับข้าแล้ว”

ทันทีที่สิ้นคำพูด เสียงของเฮ่อหลานฉือที่ทุ้มต่ำก็ดังขึ้นมาจากหน้าประตู “ไม่เกี่ยวข้องสิ่งใด?”

ชิงอวี๋ตกใจ แล้วรีบทำความเคารพ “ท่านอัครมหาเสนาบดี ท่านมาที่นี่ได้เช่นไรเจ้าคะ?”

เฮ่อหลานฉือสาวเท้าก้าวเข้ามา สายตามองที่กล่องอาหาร จากนั้นก็หันไปมองทางเซี่ยหลิงหลัว “ข้าเห็นว่าใช้เวลาทำขนมนานมากแล้ว อวิ๋นเหยารอจนรู้สึกหิวแล้ว ข้าก็เลยมาดู”

เซี่ยหลิงหลัวหัวเราะเยาะตัวเองในใจ

ที่แท้ ไม่ใช่เพราะเขาอยากกิน แต่เป็นเพราะกู้อวิ๋นเหยาอยากกิน เขากลัวว่านางจะไม่ยอมทำให้กู้อวิ๋นเหยา จึงแสร้งว่าเป็นตัวเองที่อยากกิน

หากเป็นเมื่อก่อน นางที่ถูกหยามศักดิ์ศรีขนาดนี้ อาจจะต้องมีดวงตาแดงก่ำเพราะความน้อยเนื้อต่ำใจแน่นอน

แต่ตอนนี้นางเพียงแค่ยื่นกล่องอาหารไปด้านหน้าอย่างใจเย็น “ข้าสอนวิธีการทำแก่ชิงอวี๋แล้ว ต่อไปหากนางอยากกินก็ให้ชิงอวี๋เป็นคนทำ ท่านเอาไปเถิด อย่าให้น้องอวิ๋นเหยาต้องรอนาน”

เฮ่อหลานฉือไม่ได้ยื่นมือออกมารับกล่องอาหารนั้น เขาขมวดคิ้ว แล้วมองทางนาง “เจ้า…เจ้าสอนวิธีทำขนมแก่ผู้อื่นงั้นหรือ?”

เขาจำได้ว่า เขาเคยถามสูตรนางมาก่อน ตอนนั้นใบหน้านางแดงก่ำ พร้อมพูดด้วยดวงตาเปล่งประกาย “ข้าไม่บอกท่านหรอก ต่อไป…หากท่านอยากกิน ท่านก็ต้องมาหาข้า ข้าจะ…ทำให้ท่านกินไปตลอดชีวิต”

แต่ตอนนี้ นางกลับนำคำสัญญาตลอดชีวิตสอนให้กับคนอื่นอย่างง่ายดาย?

ความรู้สึกกลุ้มใจและตระหนกที่ไม่สามารถอธิบายได้ ก็ถาโถมเข้ามาในใจของเฮ่อหลานฉืออย่างกะทันหัน

ในขณะที่เขากำลังซักถามต่อ แต่ชิงอวี๋ที่อยู่ด้านข้างกายก็กระซิบเตือนเสียงเบา “ท่านอัครมหาเสนาบดี ทางฮูหยินกู้...”

เฮ่อหลานฉือจึงระงับความรู้สึกแปลกประหลาดภายในใจ จากนั้นก็รับกล่องอาหาร ก่อนมองเซี่ยหลิงหลัวอย่างพิจารณา แต่สุดท้ายแล้วเขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา แล้วหมุนตัวเดินจากไป

เซี่ยหลิงหลัวเดินกลับมาที่ห้องของตัวเอง เริ่มเก็บของมีค่าและของใช้จำเป็นอย่างเชื่องช้า

วันนั้นใกล้เข้ามาถึงแล้ว ถึงเวลาที่นางต้องเตรียมตัวจากไป

นางเพิ่งเก็บของได้ครึ่งหนึ่ง ประตูห้องก็ถูกผลักออกอย่างแรงอีกครั้ง!

เฮ่อหลานฉือย้อนกลับมา ใบหน้าของเขาซีดเผือด แววตาเต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธ ในมือยังถือกล่องอาหารแล้วปาลงตรงหน้าของนาง

“เซี่ยหลิงหลัว! เจ้าใส่อะไรลงไปในขนม?! อวิ๋นเหยากินไปได้แค่คำเดียว นางก็ปวดท้องอย่างรุนแรง ท่านหมอวินิจฉัยว่านางถูกยาพิษ! คาดไม่ถึงว่าเจ้าจะร้ายกาจเช่นนี้! อวิ๋นเหยาแค่อยากกินขนม แต่เจ้ากลับวางยาทำร้ายนางเชียวหรือ?”

กล่องอาหารหกลงบนพื้น ขนมที่ทำด้วยความประณีตหักแตกกระจายตกลงบนพื้นที่มีแต่ฝุ่น

เซี่ยหลิงหลัวหยุดมือชั่วคราว นางลุกขึ้นยืนอย่างเชื่องช้า ก่อนมองหน้าเขาด้วยสายตาราบเรียบ

นางไม่ได้อธิบาย ไม่ได้เรียกร้องหาความยุติธรรม เพียงแค่รอให้เขาพูดจบ จากนั้นก็พูดขึ้นเสียงเรียบว่า “ชิงอวี๋ บ่าวรับใช้ของท่านอยู่กับข้าตลอดเวลาตั้งแต่ต้นจนจบ นางดูวิธีการทำของข้า ตั้งแต่การคัดเลือกวัตถุดิบไปจนถึงตั้งเตา นางไม่ได้ออกห่างจากตัวข้าเลยแม้แต่ครึ่งก้าว เจ้าคิดว่า ข้าจะสามารถวางยาภายใต้การจับตามองของนางได้งั้นหรือ?”

นางเงียบไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงแฝงความประชดประชัน “ข้าโง่ถึงขนาดตั้งใจเดินเข้ากับดักของพวกเจ้าเชียวหรือ? เฮ่อหลานฉือ ท่านฉลาดขนาดนั้น หรือว่ามองไม่เห็นความไม่ชอบมาพากลในเรื่องนี้เลยจริง ๆ ? หรือท่านจะบอกว่าท่านรักกู้อวิ๋นเหยาจนตามืดบอด นางพูดอะไร ท่านก็เชื่อทั้งหมด ถ้าเช่นนั้นท่านก็ลงโทษข้าเลยเถอะ ไม่ต้องพูดให้มากความ”

เฮ่อหลานฉือตกใจกับคำถามของนาง เพลิงโทสะโหมกระหน่ำกว่าเดิม “นี่มันท่าทีแบบใดกัน? พวกเราเป็นสามีภรรยา นางกินขนมของเจ้าแล้วเกิดเรื่อง หากข้าจะสงสัยเจ้าก็เป็นเรื่องปกติแล้วไม่ใช่หรือ?! แต่ถ้าเจ้าไม่ได้ทำ เจ้าก็อธิบายมาให้ชัดเจน ข้าจะเข้าข้างเจ้าแน่นอน!”

“อธิบาย?” เซี่ยหลิงหลัวหัวเราะเสียงเบา แต่รอยยิ้มนั้นกลับไม่ส่งถึงดวงตา “ได้ เช่นนั้นข้าก็จะทำให้ท่านเห็นอย่างชัดเจน”