جميع فصول : الفصل -الفصل 10

ในวันที่เฮ่อหลานฉือได้เลื่อนตำแหน่งเป็นอัครมหาเสนาบดี ทันทีที่กลับถึงจวน ประโยคแรกที่เขาพูดกับเซี่ยหลิงหลัวคือ เขาต้องการรับกู้อวิ๋นเหยาเข้ามาเป็นภรรยาร่วมศักดิ์ เซี่ยหลิงหลัวพยักหน้าอย่างเฉยชา จากนั้น นางก็ดูเหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคนแต่ก่อน เพียงได้ยินว่าเฮ่อหลานฉือเหลือบแลมองบ่าวสาวใช้ผู้ใดมากเป็นพิเศษ นางก็จะโกรธอยู่หลายวัน ทว่าบัดนี้ นางกลับเป็นผู้จัดเตรียมพิธีรับภรรยาร่วมศักดิ์เข้าจวนด้วยตัวเอง พิธีการดูยิ่งใหญ่ ทุกขั้นตอนพิถีพิถัน จนยิ่งใหญ่กว่างานแต่งของตัวนางเองเสียอีก แต่ก่อน นางมักจะหาข้ออ้างนำน้ำซุปหรือของว่างไปส่งให้เขาที่ห้องหนังสือ ทว่าบัดนี้ นางเก็บตัวอยู่แต่ในเรือน และไม่ปรากฏตัวต่อหน้าเขาอีก แต่ก่อน นางมักจะแต่งตัวอย่างพิถีพิถันทุกวัน หวังว่าจะได้รับการโปรดปรานจากเขาบ้าง ทว่าบัดนี้ นางกลับปล่อยหน้าสด เก็บตัวไม่ออกไปไหน แม้กระทั่งตอนที่เฮ่อหลานฉือเข้ามาในเรือนของนาง และโน้มกายหมายจะมาจุมพิต นางก็ยังผลักเขาออกไปอย่างแผ่วเบา!“วันนี้ข้ามีรอบเดือนมาเยือน เกรงว่าจะปรนนิบัติท่านได้ไม่รอบคอบ น้องอวิ๋นเหยาเพิ่งเข้าจวนมาได้ไม่นาน นางย่อมต้องการความเห็นใจและการดูแลจาก

คืนนั้น เซี่ยหลิงหลัวหลับไม่สนิทเลย เนื่องจากเสียงรบกวนจากเรือนของกู้อวิ๋นเหยาที่อยู่ด้านข้างดังเกินไปทั้งเสียงเรียกให้เตรียมน้ำ เสียงหัวเราะ เสียงดนตรีบรรเลงอย่างแผ่วเบา เสียงเหล่านั้นดังขึ้นตลอดทั้งคืน หากเป็นเมื่อก่อน เกรงว่านางคงจะปวดใจแทบขาด กระสับกระส่ายจนข่มตานอนไม่ลง น้ำตาท่วมหมอนแต่ตอนนี้ นางรู้สึกแค่ว่ามันหนวกหู เสียงดังรบกวนจนนางนอนไม่หลับจนเมื่อถึงกลางดึก จากเสียงอึกทึกก็เปลี่ยนเป็นเสียงกรีดร้องที่ตื่นตระหนกและเสียงฝีเท้าที่รีบร้อน เซี่ยหลิงหลัวพลิกตัวไปมา ข่มตานอน ไม่สนใจเรื่องเหล่านั้น นางหลับจนถึงฟ้าสว่าง เมื่อตื่นขึ้นมา เสียงกระซิบกระซาบจากสาวใช้ที่อยู่นอกหน้าต่างก็ดังเข้ามาในโสตประสาทของนาง“เจ้ารู้เรื่องหรือยัง? กลางดึกเมื่อคืนนี้ โรคหัวใจของฮูหยินกู้กำเริบเฉียบพลัน เกือบไม่รอด!”“จริงดังว่า! ได้ยินมาว่าตอนนั้นอาการวิกฤตยิ่งนัก ต้องใช้หญ้าวิญญาณเหมันต์ของขึ้นชื่อจากวัดหลิงอิ่นที่อยู่ภูเขาด้านหลังตรงชานเมืองถึงจะสามารถช่วยชีวิตนางได้! แต่ตอนนั้นประตูวังปิดไปแล้ว ไม่มีผู้ใดออกจากเมืองได้!”“แล้วเจ้ารู้หรือไม่ว่าสุดท้ายท่านอัครมหาเสนาบดีทำเช่นไร? เพื่อช่

“เช่นนั้นเจ้าก็พักผ่อนเถิด ข้าจะมาเยี่ยมเจ้าทีหลัง” เขาพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ จากนั้นก็หมุนตัวเดินออกไป หลายวันต่อมา เฮ่อหลานฉือส่วนใหญ่ก็จะอยู่กับกู้อวิ๋นเหยา แต่เขาก็ยังหาเวลาหนึ่งถึงสองชั่วยามมาเยี่ยมเซี่ยหลิงหลัวอยู่ดีต่อให้ทุกครั้งเซี่ยหลิงหลัวจะหาเหตุผลต่าง ๆ นานามาไล่เขาทั้งทางตรงและทางอ้อมก็ตาม จนกระทั่งวันนี้ เฮ่อหลานฉือไม่ได้มา แต่คนที่มาคือหัวหน้าสาวใช้นามชิงอวี๋ที่รับใช้เขาในห้องหนังสือ ชิงอวี๋โค้งคำนับให้นางอย่างมีมารยาท ใบหน้าประดับรอยยิ้มเล็กน้อย “ฮูหยิน ท่านอัครมหาเสนาบดีบอกว่าช่วงนี้เขาไม่เจริญอาหาร จู่ ๆ ก็นึกถึงขนมเจ็ดสมบัติที่ท่านเคยทำ ดังนั้นก็ส่งบ่าวมาหาท่านโดยเฉพาะ ไม่ทราบว่าฮูหยินสะดวกหรือไม่?”เซี่ยหลิงหลัวที่กำลังตัดแต่งกระถางกล้วยไม้ตรงริมหน้าต่าง ได้ยินดังนั้น มือก็ชะงักค้างขนมเจ็ดสมบัติเป็นขนมเรียกน้ำย่อย ที่นางเรียนมาอย่างยากลำบากจากพ่อครัวหลวงที่เกษียณจากวังหลวงเพื่อเอาใจเขาขั้นตอนการทำก็ซับซ้อนมาก นอกจากนี้นางยังต้องคัดสรรวัตถุดิบอย่างพิถีพิถัน กว่าจะทำเสร็จแต่ละครั้งต้องใช้เวลาเป็นวัน ตอนที่เขากินครั้งนั้น เขายังชมออกมาอย่างหาได้ยากว่า “ไม่เ

เฮ่อหลานฉือมองตามแผ่นหลังที่เด็ดเดี่ยวของนาง ในตอนนั้นเขาก็อยากจะวิ่งตามนางไป แต่เสียงร้องไห้ของกู้อวิ๋นเหยาก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง “พี่ฉือ…”เขาชะงักฝีเท้าครู่หนึ่ง สุดท้ายก็หยุดลง หลายวันต่อมา เซี่ยหลิงหลัวไม่ยอมออกจากเรือน และไม่ไปไหนเลย ไม่ว่าด้านนอกจะประโคมข่าวว่าอัครมหาเสนาบดีเอาอกเอาใจฮูหยินคนใหม่มากแค่ไหน และเย็นชากับนางอย่างไร แต่นางก็ไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อย จนกระทั่งวันนี้เฮ่อหลานฉือมาหานางด้วยตัวเอง “หลิงหลัว วันนี้ในเมืองมีเทศกาลโคมไฟ ได้ยินมาว่ามันครึกครื้นมาก ข้า…ข้าจะพาเจ้าไปดูดีไหม?”เซี่ยหลิงหลัวจำได้ว่าเทศกาลโคมไฟของทุกปีก่อนหน้านี้ นางมักจะรบเร้าเขาว่าอยากไป แต่เขามักจะบอกว่าเขายุ่งเรื่องงานราชการแล้วบ่ายเบี่ยงที่จะไปแต่ตอนนี้เขากลับเป็นคนพูดขึ้นมาเอง“ไม่อยากไป” นางส่ายหน้า น้ำเสียงราบเรียบเฮ่อหลานฉือมองท่าทางเย็นชาของนาง ความไม่สบายใจก็ปรากฏขึ้นอีกครั้งเขาไม่ได้พูดอะไรมาก แต่หันไปถามว่า “เตรียมรถ”เขาแทบจะใช้อำนาจบังคับให้เซี่ยหลิงหลัวออกจากจวนรถม้าเพิ่งจอดอยู่ที่หน้าประตูจวน แต่กลับเห็นว่ากู้อวิ๋นเหยาที่แต่งตัวงดงามกำลังยืนรอเขาด้วยรอยยิ้มสดใส

เฮ่อหลานฉือพักอยู่กับกู้อวิ๋นเหยาที่วัดกว่างจี้เป็นเวลาสามวันภายในวัดเงียบสงบ กลิ่นหอมอบอวล แต่เขากลับรู้สึกไม่สบายใจอยู่ตลอด เขามักจะสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก ในฝันเขาจะเห็นสายตาที่สงบนิ่งคู่หนึ่งมองเขา สายตาคู่นั้นทำให้เขารู้สึกกระวนกระวายใจ นั่นคือดวงตาของเซี่ยหลิงหลัวกู้อวิ๋นเหยาดูออกว่าเขาจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว จึงวางพู่กันที่ใช้คัดลอกพระคัมภีร์ลง ก่อนโน้มตัวเข้าหาเขา เสียงอ่อนโยนเหมือนสายน้ำ “พี่ฉือ ทำไมช่วงนี้พี่เอาแต่เหม่อล่ะ? หรือว่าพี่กำลังคิดถึง…เซี่ยหลิงหลัวอยู่?”เฮ่อหลานฉือขมวดคิ้วขึ้นมา จากนั้นก็วางคัมภีร์ที่เขาอ่านอย่างไรก็ไม่เข้าใจในมือลง “อย่าพูดจาเหลวใหล ข้าเพียงแค่…ช่วงนี้งานในราชสำนักเยอะไปหน่อย จึงรู้สึกเหนื่อยล้า”กู้อวิ๋นเหยาเบะปาก แล้วพูดขึ้นอย่างน้อยอกน้อยใจ “เช่นนั้น…เช่นนั้นพวกเราอยู่ต่ออีกสักหน่อยดีหรือไม่เจ้าคะ? ที่นี่เงียบสงบ ข้ามาที่นี่แล้วรู้สึกว่าร่างกายสดชื่นขึ้นมาก เมื่อมีท่านพี่อยู่กับข้า ในใจข้ายิ่งมีความสุข อาการป่วยก็หายเร็วขึ้นกว่าเดิม”เฮ่อหลานฉือมองไปทางแสงสนธยาที่กำลังจะมืดดับด้านนอกหน้าต่าง ความรู้สึกกระวนกระวายใจกลับทวีคูณมากกว