บทที่ 6

นางเรียกสาวใช้ที่ติดตามมาจากบ้านเดิม “ชุนเถา เจ้าไปเชิญหมอสวีมาที่จวนที บอกว่าข้าไม่สบาย ดังนั้นอยากเชิญเขามาตรวจดู”

หมอสวี เป็นทายาทของแพทย์ทหารที่เคยอยู่ใต้บังคับบัญชาของพ่อนาง วิชาแพทย์สูงส่ง เป็นคนซื่อตรง ท่านพ่อตั้งใจให้เขาอยู่ที่เมืองหลวงเพื่อดูแลนางโดยเฉพาะ

เฮ่อหลานฉือขมวดคิ้วขึ้นแต่ไม่ได้พูดอะไร

หลังจากนั้นไม่นานชุนเถาก็พาชายชราท่าทางกระฉับกระเฉง ผมและเคราเกือบขาวเดินเข้ามา

“ลุงสวี” เซี่ยหลิงหลัวพยักหน้าให้ชายชราเล็กน้อย “รบกวนไปตรวจชีพจรฮูหยินกู้ที่อยู่เรือนด้านข้างที ดูว่านาง…ได้รับพิษอะไรเข้าไป”

หมอสวีประสานมือทำความเคารพ “ขอรับ คุณหนู”

ในตอนแรกกู้อวิ๋นเหยาก็ปฏิเสธ แต่เซี่ยหลิงหลัวยืนหยัดหนักแน่น เฮ่อหลานฉือก็พยักหน้าเห็นด้วย

หมอสวีเดินเข้าไปตรวจชีพจร แต่เวลาเพิ่งผ่านไปหนึ่งถ้วยชา เขาก็เดินออกมาแล้ว

“เรียนท่านอัครมหาเสนาบดี ฮูหยิน” เสียงของหมอสวีดังกังวาน “ชีพจรของฮูหยินกู้แข็งแรงปกติ มีอาการไฟพร่องเล็กน้อย แต่ไม่มีร่องรอยของการถูกยาพิษ!”

เฮ่อหลานฉือหน้าเปลี่ยนสี “ว่าไงนะ?”

เขาหันมองไปทางหมอของจวนมหาเสนาบดีที่นั่งคุกเข่าตัวสั่นงันงกอยู่ด้านข้าง ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงตึงเครียดว่า “พูดมา! นี่มันเป็นเช่นไรกันแน่!”

หมอคนนั้นตกใจจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง เขาโขกศีรษะกับพื้นซ้ำ ๆ “อัครมหาเสนาบดีไว้ชีวิตข้าน้อยด้วย! ไว้ชีวิตข้าน้อยด้วย! เป็นเพราะฮูหยินกู้มอบเงินให้ข้าน้อยร้อยตำลึง เพื่อให้ข้าน้อยโกหกว่านางถูกยาพิษ จะได้ใส่ร้ายฮูหยิน…ข้าน้อยถูกความโลภบังตา อัครมหาเสนาบดีไว้ชีวิตข้าน้อยด้วย!”

กู้อวิ๋นเหยาถูกคนพยุงออกมา ใบหน้าของนางซีดเผือด นางร้องไห้เหมือนดอกสาลีต้องฝน แม้จะร้องไห้แต่ก็ยังงดงามอยู่ “พี่ฉือ ไม่ใช่นะเจ้าคะ…ฟังข้าอธิบายก่อน…”

“พอแล้ว!” เฮ่อหลานฉือพูดตัดบท ใบหน้าดูย่ำแย่อย่างมาก

เขาโบกมือขึ้น สั่งให้หมอสวี หมอภายในจวน และเหล่าสาวใช้ถอยออกไปก่อน

กู้อวิ๋นเหยาพุ่งตัวเข้ามาจับแขนเสื้อของเขา ก่อนร้องไห้อย่างสะอึกสะอื้นว่า “พี่ฉือ พี่ฟังข้าก่อน…ข้าไม่ได้ตั้งใจ…ข้าเพียงแค่…เพียงแค่เห็นว่าหลายวันมานี้ พี่ต้องหาเวลาไปอยู่กับนาง! พี่บอกเองไม่ใช่หรือว่าในใจของพี่มีแต่ข้าผู้เดียว? พวกเราพลาดกันมาตั้งหลายปี กว่าจะกลับมาอยู่ด้วยกันก็ไม่ง่ายเลย พวกเราควรอยู่ด้วยกันตลอดเวลาสิ! พี่ลืมไปแล้วหรือว่าตอนแรกแม่ทัพเซี่ยกับเซี่ยหลิงหลัวบีบบังคับพี่อย่างไร พวกเขาทำให้พวกเราพลัดพรากไม่ใช่หรือ? แล้วทำไมพี่ถึงไปอยู่กับนางอีก? หรือว่า…พี่รักนางไปแล้ว?”

เฮ่อหลานฉือหลับตาลง ตอนที่ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง แววตาของเขาก็เต็มไปด้วยความซับซ้อน “ข้าเปล่า อวิ๋นเหยา ทุกคนล้วนมองออกทั้งนั้นว่าในใจของข้ามีแต่เจ้า ที่ข้าไปอยู่กับนาง…ก็เพราะเรื่องบิดาของนาง นอกจากนี้ยังมีเรื่องโรคหัวใจของเจ้า ข้าติดค้างนาง ดังนั้นจึงอยากชดเชยให้เท่านั้นเอง”

“ชดเชย? มีอะไรต้องชดเชยกัน?” กู้อวิ๋นเหยายังไม่ยอมเลิกราง่าย ๆ “สมน้ำหน้าพ่อของนางแล้ว! เพราะนางไร้ประโยชน์เองที่ไม่สามารถคว้าหัวใจของพี่ได้! พี่ฉือ เดิมทีพี่ไม่ต้องไปชดเชยนางด้วยซ้ำ!”

“อวิ๋นเหยา!” น้ำเสียงของเฮ่อหลานฉือทุ้มต่ำลง “เจ้าเปลี่ยนไปขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อใด…ทำไมถึงไร้เหตุผลเช่นนี้?”

“ข้าไร้เหตุผล?” น้ำตาของกู้อวิ๋นเหยาไหลอาบแก้ม “ได้ ถ้าอย่างนั้นพี่ก็ไปหานางเลย! ไปหาภรรยาที่ดีของพี่! ส่วนข้าก็จะไปเอง!”

เมื่อนางพูดจบ นางก็เตรียมตัววิ่งออกไป แต่ตอนนั้นขาของนางกลับอ่อนแรง เหมือนกำลังเป็นลมล้มลงไป

เฮ่อหลานฉือยื่นมือออกไปพยุงร่างกายของนาง น้ำเสียงจนปัญญาและแฝงไปด้วยการยอมประนีประนอม “ในใจของข้ามีเพียงเจ้า ไม่ได้มีนาง เจ้าจะไปที่ไหนได้เล่า?”

เขาดึงนางเข้ามาในอ้อมกอด พร้อมก้มหน้าลงต่ำแล้วจุมพิตที่ริมฝีปากของนาง

เซี่ยหลิงหลัวยืนอยู่ที่หน้าประตู แล้วมองดูภาพเหตุการณ์นั้นอย่างเงียบเชียบ

มองดูพวกเขากอดกัน จูบกัน นางเห็นความรักลึกซึ้งและจนใจในสายตาของเฮ่อหลานฉือ

แต่ภายในใจของนางไม่ได้รู้สึกอะไรเลยแม้แต่น้อย

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน เฮ่อหลานฉือถึงได้ปล่อยกู้อวิ๋นเหยา แล้วหันมามองตรงหน้าประตู

เมื่อเห็นว่าเซี่ยหลิงหลัวไม่อยู่แล้ว

เขาก็รู้สึกว่างเปล่าขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ หลังจากปลอบกู้อวิ๋นเหยาเสร็จแล้ว เขาก็รีบตามนางไปทันที

เมื่อถึงหัวมุมระเบียง เขาก็ตามนางทัน

“หลิงหลัว” เขาเรียกนางไว้ น้ำเสียงแห้งผากเล็กน้อย “อวิ๋นเหยา นาง…แค่เลอะเลือนแล้วทำพลาดไป เรื่องนี้นางเป็นฝ่ายผิด ข้ามาขอโทษเจ้าแทนนางนะ”

เซี่ยหลิงหลัวชะงักฝีเท้า แต่ไม่ได้หันกลับไปมอง

ตอนที่กู้อวิ๋นเหยาเกือบถูกวางยาพิษ เขาโมโหจนแทบจะฆ่านาง

แต่ตอนนี้ความจริงปรากฏ กู้อวิ๋นเหยาเป็นคนใส่ร้ายป้ายสีนาง แต่เขากลับพูดออกมาเพียงแค่ว่า “นางเป็นฝ่ายผิด” “ข้าขอโทษแทนนาง”

นางหัวเราะเบา ๆ น้ำเสียงราบเรียบ แต่ก็เต็มไปด้วยการเยาะเย้ยและหดหู่อย่างถึงที่สุด

“เฮ่อหลานฉือ” ในที่สุดนางก็หันหน้ากลับมามองเขา สายตาราบเรียบเหมือนกำลังมองคนแปลกหน้า “ท่านนี่ช่างมอบรางวัลและลงโทษอย่างชัดเจนและยุติธรรมจริง ๆ”

เมื่อพูดจบนางก็หมุนตัวแล้วเดินจากไปทันที