บทที่ 4

เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง นางก็พบว่าตนเองกำลังนอนอยู่บนเตียงที่คุ้นเคย

นางพยายามลืมตาขึ้นมอง จากนั้นก็เห็นเฮ่อหลานฉือกำลังนั่งอยู่ข้างเตียง เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วมองหน้านาง

เมื่อเห็นว่านางตื่นแล้ว สายตาของเขาก็เหมือนยกภูเขาออกจากอก เขาโน้มตัวลงมา น้ำเสียงอ่อนโยนลงโดยไม่รู้ตัว “ฟื้นแล้วหรือ? เป็นอย่างไรบ้าง? ยังเจ็บอยู่ใช่หรือไม่? ให้ข้าเรียกหมอมาตรวจอาการเจ้าอีกครั้งดีหรือไม่?”

เซี่ยหลิงหลัวมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความห่วงใยของเขา เมื่อได้ยินคำพูดที่อ่อนโยน หัวใจของนางกลับชาหนึบ

“ไม่จำเป็น” นางพูดขึ้น น้ำเสียงแหบพร่าอย่างมาก

เฮ่อหลานฉือชะงักไปเล็กน้อย “ถ้าเช่นนั้น…ข้าจะให้คนไปต้มน้ำแกงบำรุงเลือดลมของเจ้าดีหรือไม่?”

“ไม่จำเป็น”

“...เจ้าอยากกินอะไร? ข้าจะให้คนในครัวทำให้”

“ไม่จำเป็น”

เฮ่อหลานฉือถูกนางปฏิเสธสามครั้งติดก็พูดอะไรไม่ออก เขาซักถามขึ้นด้วยความอดทนอย่างหาได้ยาก “ถ้าเช่นนั้นเจ้าต้องการสิ่งใด? บอกข้ามาสิ ข้าจะหามาให้เจ้า”

เซี่ยหลิงหลัวค่อย ๆ หันหน้าไปมองเขา

ใบหน้านางซีดขาวเหมือนกระดาษ ริมฝีปากแห้ง เพียงดวงตาดำขลับคู่นั้นที่ยังคงมืดมนและไม่ประกายแสงใด ๆ

นางมองหน้าเขาอยู่นาน นานเสียจนทำให้เฮ่อหลานฉือรู้สึกไม่สบายใจ

จากนั้นนางก็พูดขึ้นเสียงเบาว่า “ข้าอยากให้ท่านออกไป”

เฮ่อหลานฉือชะงัก เหมือนได้ยินไม่ชัด “...ว่าอันใดนะ?”

“ข้าบอกว่า” เซี่ยหลิงหลัวพูดขึ้นทีละคำอย่างชัดเจนว่า “ข้าต้องการให้ท่านออกไปจากห้องของข้า ตอนนี้ เดี๋ยวนี้”

สีหน้าของเฮ่อหลานฉือเปลี่ยนไปทันที!

แต่ไม่นาน เหมือนเขานึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ น้ำเสียงจึงจริงจังมากขึ้น “เจ้าโกรธข้าเพราะข้าโกหกท่านแม่ใช่หรือไม่? ท่านแม่ให้ความสำคัญกับกฎระเบียบอย่างมาก หากนางรู้ว่าคนที่ป่วยคืออวิ๋นเหยา นางจะต้องไม่ยั้งมือแน่นอน อวิ๋นเหยาเพิ่งหายดี รับโทษรุนแรงเช่นนั้นไม่ไหวแน่นอน นอกจากนี้นางเพิ่งเข้าเรือนมา นางต้องทำให้ท่านแม่ประทับใจ ข้าไม่มีทางเลือกจึง…ต้องทำเช่นนี้”

“เรื่องนี้เป็นข้าที่ผิดต่อเจ้า ข้าจะชดเชยให้เจ้า เจ้าต้องการสิ่งใด อยากกินอะไร หรืออยากจะพักผ่อนที่ไหน ข้าจะตามใจเจ้าหมด”

น้ำเสียงของเขาเปี่ยมไปด้วยความจริงใจ อีกทั้งยังแฝงความเอาใจอย่างยากที่จะจับสังเกต

หากเป็นก่อนหน้านี้ ขอเพียงเขาปลอบนางเช่นนี้หนึ่งประโยค นางอาจจะมีความสุขไปได้ถึงสองสามวันและลืมความรู้สึกที่ไม่ได้รับความเป็นธรรมเหล่านี้ไปจนหมดสิ้น

แต่ตอนนี้นางกลับรู้สึกเหนื่อยล้าอย่างมากและรู้สึกน่าเยาะเย้ยอย่างถึงที่สุด

นางส่ายหน้า “ข้าไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น ท่านไปอยู่กับน้องอวิ๋นเหยาเถิด”

เฮ่อหลานฉือกลับโมโหขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ “อวิ๋นเหยา อวิ๋นเหยา อวิ๋นเหยาอีกแล้ว เซี่ยหลิงหลัว ทำไมช่วงนี้เจ้าเอาแต่ผลักไสข้าไปหาอวิ๋นเหยาอยู่เรื่อยเลยล่ะ?”

“เฮ่อหลานฉือ” นางพูดขึ้นเสียงเบา แต่กลับแฝงความเย็นชาทะลวงหัวใจผู้คน “ข้าไม่เข้าใจท่านเลย แต่ก่อน ท่านเกลียดที่ข้าเอาแต่เกาะติดท่าน เกลียดตอนที่ข้าหึงหวงท่าน งอนท่าน แต่ตอนนี้ ข้าก็ทำตามที่ท่านต้องการแล้ว ข้าไม่เกาะติดท่าน ไม่หึงหวง ไม่ชวนทะเลาะ ถึงขั้นยอมให้ท่านไปอยู่กับกู้อวิ๋นเหยาด้วยซ้ำ แล้วทำไม…ท่านกลับไม่ดีใจล่ะ?”

เฮ่อหลานฉือที่ถูกนางถามเช่นนี้ก็ชะงักไป เขาอ้าปากขึ้น แต่พูดอะไรไม่ออก

จริงสิ ทำไมเขาถึงไม่ดีใจล่ะ?

เขาหวังว่านางจะปฏิบัติตนสงบเสงี่ยมเจียมตัว และอย่ามารบกวนอวิ๋นเหยามากับเขาตลอดไม่ใช่หรือ

แต่เมื่อเห็นท่าทีสงบนิ่งไม่ยินดียินร้ายของนาง เหมือนว่านางจะสามารถหายไปได้ทุกเมื่อ หัวใจของเขาก็รู้สึกอึดอัดไปหมด ความรู้สึกตื่นตระหนกนั้นทำให้เขารู้สึกเลวร้ายยิ่งขึ้น

“...ข้าเพียงแค่รู้สึกว่า” เขาอ้าปากพูดอย่างยากลำบาก และพยายามหาเหตุผล “เจ้าดู…แตกต่างไปจากเดิม”

“งั้นหรือ?” เซี่ยหลิงหลัวยกยิ้มมุมปากท่าทางเย็นชา “หากท่านพ่อคนเดียวของท่านถูกใส่ร้ายและเนรเทศ ไม่รู้ว่ายังมีชีวิตอยู่หรือไม่ ท่านก็คงจะเปลี่ยนไปเช่นกัน”

กล่าวจบ นางก็ออกแรงพลิกตัวนอนหันหลังให้เขา พร้อมดึงผ้าห่มขึ้นมา “ข้าเหนื่อยแล้ว อยากจะพักผ่อน ท่านกลับไปเถิด”

เฮ่อหลานฉือลุกขึ้นยืนที่ข้างเตียง มองแผ่นหลังของนางที่หันหลังให้เขาอย่างเด็ดเดี่ยว ความตื่นตระหนกภายในใจกลับทวีคูณความรุนแรงยิ่งขึ้น

เขารู้ว่านางโกรธและแค้นเรื่องของท่านพ่อนาง

หลังจากเหตุการณ์นั้น สายตาของเซี่ยหลิงหลัวที่เคยมีแต่เขา นางเคยดีใจจนเนื้อเต้นเพียงเขาเหลือบสายตามอง เคยเสียใจเพราะคำพูดประโยคเดียวจากเขา เซี่ยหลิงหลัวคนคนนั้นเหมือนจะหายไปแล้ว

แต่กลับแทนที่ด้วยคนแปลกหน้าตรงหน้าที่ดูเย็นชา ห่างเหิน เหมือนสามารถหายตัวไปได้ทุกเมื่อ และไม่ปรากฏตัวออกมาอีกเลย

ความรู้สึกแบบนี้ทำให้เขาไม่สบายใจอย่างมาก ทั้ง…ยังทำให้เขารู้สึกหวาดกลัวด้วย

ทว่าไม่นาน เขาก็ปลอบใจตัวเอง เซี่ยหลิงหลัวรักเขาขนาดนั้น ตอนนี้ก็แค่กำลังอาละวาด นางไม่มีทางจากเขาไปจริง ๆ แน่นอน

นอกจากนี้ หากเขาไม่เขียนหนังสือหย่า ถ้านางอยากหย่า ก็ต้องไปรับทัณฑ์กลิ้งตะปู

นางถูกเลี้ยงดูปูเสื่อมาอย่างดี ผิวพรรณบอบบาง เพียงแค่โดนเข็มจิ้มก็ขมวดคิ้วแล้ว นางจะทนรับการทรมานเช่นนั้นได้อย่างไร?

เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาเล็กน้อย