4

"คุณยูครับ!" ตำรวจหนุ่มวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาที่ห้องทำงานชั่วคราวของยูด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหอบ หายใจไม่เป็นจังหวะ ตั้งแต่เช้า 

ยูยกมือขึ้นเป็นสัญญาณให้หยุดพักก่อน

"มีความคืบหน้าเรื่องคดีแล้วใช่ไหม?" ยูไถเก้าอี้ที่มีล้อเล็กๆ ของเขาผละออกจากหน้าจอคอมพิวเตอร์บนโต๊ะทำงานพลางควงปากกาด้ามสีดำไว้ในมือรอฟังสิ่งที่คิวจะบอก

"ผมคิดว่าผมรู้แล้วครับว่าใครเป็นเหยื่อสามรายก่อนหน้านี้" คิวพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มอย่างพอใจ

"ไหนลองเล่าสิ่งที่นายอดหลับอดนอนหามาได้สิ" ยูพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พลางหมุนเก้าอี้ที่นั่งไปมาพร้อมกับกดเปิดปิดปากกาซ้ำๆ

"ผมลองกลับไปค้นดูคดีฆ่าตัวตายในช่วงหนึ่งปีนี้อย่างที่คุณยูบอก ปรากฏว่าผมไปพบคดีที่มีความเชื่อมโยงกันที่ไม่ได้สังเกตมันมาก่อน" คิวยืนพูดพลางยื่นแฟ้มคดีเปิดหน้าที่มีภาพถ่ายในที่เกิดเหตุให้ยูดู "มีคดีที่สรุปว่าเป็นการฆ่าตัวตายอยู่หลายคดีก็จริง แต่ผมมั่นใจว่าต้องเป็นสามคดีนี้แน่นอน"

"ทำไมนายมั่นใจขนาดนั้นล่ะ?" ยูยังไม่ละสายตาจากภาพถ่ายในแฟ้ม

"เพราะทั้งสามคดีนี้มีโมเดลจิ้งจอกสีน้ำเงินถูกวางไว้ในที่เกิดเหตุเหมือนกันกับที่เราเจอในคดีล่าสุด"

"แล้วนายมั่นใจได้ยังไงว่า จะไม่มีคดีอื่นอีกที่อาจจะถ่ายภาพที่เกิดเหตุแล้วไม่ติดโมเดลจิ้งจอกสีน้ำเงินมาด้วย" ยูรีบถามแทรกขึ้นมา

"เอ่อ...ตอนแรกผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกันครับ แต่ในคดีก่อนหน้านี้ทั้งสามคดี โมเดลถูกวางไว้ในจุดที่ยังไงเราก็ต้องถ่ายติดแน่ๆ แต่..." คิวเว้นจังหวะ "สิ่งที่ทำผมมั่นใจมากกว่านั้นคือ" คิวเงียบไปอีกครั้ง "คุณยูจะลองเดาดูไหมครับ?"

"อืม...ไม่ล่ะ" ยูปฏิเสธในทันที

"เพราะทุกคดีเกิดขึ้นในวันที่สิบห้าของเดือนครับ" คิวยิ้มกว้างอย่างภูมิใจและรอดูปฏิกิริยาของอีกฝ่าย แต่ยูกลับนิ่งเงียบ แค่พยักหน้าเบาๆ พลางหลับตาลง โยกเก้าอี้หนังที่เขานั่ง เหมือนกำลังฟังเพลงแล้วโยกตัวตามจังหวะดนตรี จนผ่านไปหลายนาที โดยที่คิวไม่ได้ขัด แค่ยืนนิ่งเงียบรอ จนผ่านไปพักใหญ่

"หมายความว่า...จะเกิดเหตุฆาตกรรมในวันที่สิบห้าของทุกเดือน โดยถูกจัดฉากว่าเป็นการฆ่าตัวตายอย่างนั้นสินะ" ยูพึมพำเบาๆ พลางยกมือขวาใช้นิ้วโป้งแตะที่คาง และวางนิ้วชี้ที่ริมฝีปากนั่งครุ่นคิดต่ออีกหลายนาที ก่อนจะหมุนเก้าอี้หันมาที่คิว "แล้วทำไมเพิ่งถึงมาบอกว่าตัวเองเป็นคนฆ่าทั้งสามคนก่อนนั้น เอาตอนนี้ล่ะ" ยูยังพึมพำกับตัวเอง “รายที่สี่” ก่อนจะเงยหน้าขึ้นถามคิว "นายคิดว่าไงล่ะ?"

"ยังไม่มีคำตอบนี้เหมือนกันครับ แต่ผมคิดเล่นๆ ว่ามันอาจจะไม่มีอะไรซับซ้อน ก็แค่ฆาตกรคนหนึ่งที่อยากโชว์ว่าตัวเองเก่ง สามารถทำการฆาตกรรมอำพรางโดยที่ไม่มีใครสงสัยเลยสักนิด และตอนนี้ก็อยากเย้ยหยันความสามารถเราก็แค่นั้นมั้งครับ" คิวพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบต่างจากทุกครั้ง

"ที่นายพูดก็มีเหตุผล แต่ฉันว่า...ดูจากรูปคดีที่ตอนนี้เรายังหาหลักฐานอะไรไม่ได้เลย คนร้ายคงมีความตั้งใจอะไรสักอย่างหรืออยากจะบอกอะไรอยู่ก็ได้"

"บอกอะไรอย่างนั้นเหรอครับ?"

"ไม่รู้สิ แต่ดูจากหลักฐานแวดล้อมแล้ว คนร้ายคงมีการวางแผนทุกอย่างเป็นอย่างดี และมั่นใจว่า...คงจะไม่พบอะไรที่เป็นประโยชน์กับเราพอให้สาวถึงตัวมันได้แน่"

"น้ำเสียงคุณยูเหมือนกำลังชื่นชมคนร้ายอยู่เลยนะครับ"

"เปล่าหรอก แค่รู้สึกว่าคดีนี้มันทำให้ฉัน…" ยูเหยียดยิ้มพร้อมเอนหลังลงพนักพิงเก้าอี้ "เอ่อ! มีผลลายนิ้วมือ หรือผลชันสูตรมาบ้างหรือยัง?"

"อ้อ! ที่จริงผมจะมาบอกเรื่องนี้คุณยูด้วยครับ ผลลายนิ้วมือบนโมเดลไม่ได้มีแค่ของผู้ตายอย่างที่คิดไว้ แต่ก็ยังไม่รู้ว่าเจ้าของลายนิ้วมือคือใคร ส่วนอื่นๆ ของห้องไม่พบลายนิ้วมือบุคคลอื่นนอกจากเจ้าของห้องเอง ส่วนผลชันสูตรน่าจะใช้เวลาอีกหน่อยครับ"

"งั้นก็...อย่างที่คิดไว้เลยสินะ ฆาตกรจงใจทิ้งเศษขนมปังให้เราเดินตาม มีทางเดียวที่เราจะรู้ก็คงต้องเดินตามเกมของมันไปก่อน แล้วค่อยมาดูกันอีกทีว่ามันมีอะไรกันแน่"

"มันจะดีเหรอครับ ที่เราให้คนร้ายคอยคุมเกมเราแบบนี้น่ะ"

"เอาน่ายังไงเราก็ยังไม่มีเบาะแสอื่นอยู่แล้วนี่ แล้วนายก็บอกเองว่ามันลงมือทุกวันที่สิบห้า" ยูลุกจากเก้าอี้ก่อนวางมือบนไหล่คิวเบาๆ "หากาแฟเข้มๆ สักแก้วดื่มดีกว่าเผื่อคิดอะไรออก" ยูหันกลับมาเรียกคิวที่ยังยืนงง "มาสิเดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง"

ทั้งคู่เดินเข้ามานั่งร้านกาแฟริมถนนที่หน้าสำนักงาน หลังจากสั่งกาแฟเรียบร้อย ยูเดินนำมานั่งที่โต๊ะโดยเลือกที่นั่งติดถนน ลูกค้าที่ร้านไม่ได้เยอะมากเมื่อเทียบกับจำนวนโต๊ะ แต่ก็มีคนเข้าออกไม่ขาด ส่วนใหญ่เป็นเจ้าหน้าที่ในสำนักงานตำรวจ และพนักงานบริษัทที่อยู่ในละแวกนี้ แต่ในย่านใจกลางตัวเมืองแบบนี้เป็นเรื่องธรรมดาที่จะมีร้านกาแฟ หรือคาเฟ่ผุดขึ้นมาให้เดินเข้าเยอะจนเลือกไม่ถูก ลูกค้าทั่วๆ ไปที่ไม่ได้มาทำธุระหรือติดต่องานราชการ เลยไม่ค่อยมีเข้ามาให้เห็นสักเท่าไหร่ อีกอย่าง...การที่มีตำรวจเดินเข้าออกตลอดเวลา คงไม่ใช่สถานที่จะทำให้รู้สึกผ่อนคลายสักเท่าไหร่ และไม่นานหลังจากทั้งสองคนนั่งลงบนเก้าอี้สีขาวของคาเฟ่ ขณะที่ยังไม่ได้เริ่มพูดคุยกัน พนักงานสาวรูปร่างเล็กหน้าตาน่ารักก็นำกาแฟมาเสิร์ฟที่โต๊ะพร้อมรอยยิ้ม ก่อนยูและคิวจะกล่าวขอบคุณด้วยรอยยิ้มกลับ

"ฉันลืมถามนายเลยว่านายดื่มกาแฟแบบไหน"

"ไม่เป็นไรครับ" คิวรีบพูดขึ้นขณะที่กำลังยกแก้วกาแฟจรดริมฝีปาก "ผมไม่ค่อยพิถีพิถันกับกาแฟเท่าไหร่ จริงๆ จะเรียกว่าผมไม่มีศิลปะในการดื่มกาแฟน่าจะถูกกว่า ผมลองแบบนั้นทีแบบนี้ที แต่ก็ยังหาแบบที่ชอบไม่ได้" คิววางแก้วลงบนโต๊ะหลังดื่มไปสองอึก พลางเอียงศีรษะครุ่นคิด "แล้วแก้วนี้คือ..." เขาลากเสียงยาว

"เอสเพรสโซ่เย็นหวานยี่สิบห้าเปอร์เซ็นต์น่ะ"

"เอสเพรสโซ่..." คิวยกกาแฟขึ้นจิบพร้อมกับพูดทวน "อือ...ดีเลยครับ ปกติผมแค่สั่งๆ ไป ส่วนใหญ่ก็ตามๆ คนอื่น ยิ่งระดับความหวานยิ่งแล้วใหญ่ ผมไม่ได้สนใจด้วยซ้ำ" หลังพูดจบเขาก็หัวเราะออกมาแบบเขินๆ

"ก็...ไม่เห็นเป็นไรนี่ ฉันว่าสมเป็นนายดี"

"เอ๊ะ! ทำไมว่าอย่างนั้นล่ะครับ?"

"นายดูมองโลกในแง่ดี แล้วก็ตื่นเต้นเวลาได้เรียนรู้และลองอะไรใหม่ๆ ตลอด ฉันว่าแบบนี้ก็ดีแล้ว"

คิวเอียงคอพร้อมกับครางในลำคอคิดตามคำพูดของยู "ผมก็ไม่แน่ใจว่าจะเรียกแบบนั้นได้หรือเปล่านะ" เขาได้แต่หัวเราะเบาๆ ขณะใบหน้ายังแสดงออกชัดเจนว่าเขาสลัดคำถามกับตัวเองออกจากสมองไม่ได้

"เออ..."

"แปบหนึ่งนะ" ยูยกมือขึ้นห้ามหลังได้ยินเสียงเตือนอีเมลเข้า หลังจากเปิดอ่านเขาเหยียดยิ้มที่มุมปากทิ้งความสงสัยให้คิว ที่ได้แต่นั่งขมวดคิ้วจ้องมาที่ยูอย่างไม่ละสายตา "ไปหาเบาะแสกันเถอะ"

"เอ๊ะ! เบาะแสที่ไหนเหรอครับ?"

"เอาน่า ไปถึงแล้วนายก็จะรู้เองนั่นแหละ แต่ขับรถนายนะ" ยูหัวเราะอย่างสบายใจพร้อมเดินนำออกจากร้าน