EP11.เฮ๊ย!!!   งะ...งู!

“จะไปช่วยทำอะไร  ญาติมันเยอะจะตาย ไหนจะคนงานอีก เขาก็คงช่วยๆกันทำหมดแล้วล่ะ ฉันว่าเรานอนดีกว่า พรุ่งนี้จะได้ตื่นเช้าๆสวยๆไง”

เจ้าหล่อนพูดจบก็หลับตาทันที ขนาดแพรทองพยายามเรียกหลายครั้งก็ไม่ยอมลืมตา ตั้งใจจะนอนท่าเดียวเลย

แพรทองเห็นว่ายังไงยัยเพื่อนตัวแสบก็คงไม่ลุกจากเตียงแล้วแน่ๆ เธอจึงไม่ตื๊อต่อให้เสียเวลา เธอจึงเปลี่ยนเป็นชุดลำลองโดยใส่เสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนขาสั้นพอดีตัว แล้วลงจากเรือนไป

ภายนอกตัวเรือนนั้น อากาศค่อนข้างเย็นชื้น และมีลมที่พัดโชยอ่อนตลอดเวลา ยามลมกระทบต้องเนื้อนวล ทำให้เธอรู้สึกหนาวจับจิตจับใจ

แพรทองเดินมาตามทางเดินที่คดเคี้ยวไปตามแนวสวนและเรือนพักที่ปลูกลดหลั่นกันเป็นหลังๆซึ่งแต่ละหลังก็มีผู้เข้าพักแล้วเกือบทั้งหมด ซึ่งโดยส่วนมากก็เป็นแขกที่มาร่วมงานแต่ง ทั้งญาติและเพื่อนๆของทั้งฝ่ายเจ้าบ่าวและเจ้าสาวนั่นเอง

หญิงสาวรู้สึกสดชื่นและสบายตัวไม่น้อย ขณะเดินสูดอากาศมาตามทางเดินในสวนเล็กๆที่มีแสงของหิ่งห้อยนำทางไปยังเรือนหอของเจ้าสาวที่ตั้งอยู่ไกลลิบออกไป

และโดยไม่ทันระวังตัว ขณะเลี้ยวตรงพุ่มไม้ใหญ่ที่ทะมึนทึนทึบ เพื่อทะลุไปยังถนนเส้นเล็กใจกลางรีสอร์ทนั่นเอง อยู่ๆเธอก็ถูกฝ่ามือหนาของใครบางคนตวัดมาจากด้านหลัง แล้วปิดปากเธอแน่น ก่อนฉุดลากร่างเธอเข้าไปในที่มืด

“อื้อ....อื้อออ” หญิงสาวพยายามดิ้นรนในอ้อมกอดอันแข็งแรงของชายหนุ่มร่างสูง เธอพยายามตะเกียกตะกายสุดฤทธิ์ แต่ก็ไม่ได้ผล “อือออออ”

ในวินาทีต่อมา สติของเธอก็ค่อยๆเลือนไป ดวงตาคู่สวยที่ตระหนกตกตื่นพยายามปรือมองอย่างสุดกำลัง แต่ก็ทำไม่ได้ เปลือกตาของเธอปิดลงจนเห็นเพียงความดำมืด แล้ววูบไป

เธอหมดสติเพราะฤทธิ์ยาสลบ !

“อื้อหือ...ตัวนิ่มเป็นบ้าเลยว่ะ” อัคนีก้มลงสูดดมตามลำคอของหญิงสาวอย่างกระหาย “หอมจริงๆให้ตายเหอะ ผู้หญิงอะไรวะ น่าฟัดชะมัดเลย”

มันไม่พูดเปล่า สอดมือใต้ลำตัวของหญิงสาวแล้วอุ้มขึ้น เจ้าหล่อนสลบแน่นิ่งไร้วี่วิจะตื่นขึ้นมาโวยวายให้หนวกหูรำคาญ  

“ไปมีความสุขด้วยกันดีกว่านะคนสวย” ชายหนุ่มยิ้มเจ้าเล่ห์ หัวใจเต้นรัวไปหมดเมื่อนึกถึงภาพความสุขสมระหว่างเขากับหล่อนที่กำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้า ที่เรือนพักส่วนตัวของเขาฝั่งตรงข้าม “รับรองว่าเธอจะติดใจจนไม่อยากกลับกรุงเทพฯอีกเลย”

อัคนีอุ้มหญิงสาวเดินลัดเลาะไปตามแนวสวนและเรือนพักริมลำธาร อาศัยความมืดที่โรยราอยู่ทั่วไป กอปรกับศึกษาเส้นทางมาอย่างดีก่อนหน้านี้แล้ว จึงทำให้เขาพ้นหูพ้นตาคนงานที่เดินตรวจความเรียบร้อยได้อย่างง่ายดาย

ด้วยเพราะวางแผนจะฉุดเจ้าสาวในคืนวันพรุ่งนี้ แต่แผนของเขาก็เปลี่ยนไป เมื่อเขาได้เห็นหญิงสาวคนนี้ที่เรือนพักหลังสวย เขาต้องตาต้องใจเจ้าหล่อนทันที และกระหายจะได้เจ้าหล่อนมาเป็นเมียเสียไม่พ้นคืนนี้

เขาเชื่อมั่นว่าเธอต้องตกเป็นของเขาอย่างแน่นอน ท่ามกลางแสงจันทร์สวยงาม ในคืนพระจันทร์เต็มดวงคืนนี้  

ทว่า  ก่อนที่เขาจะก้าวลงลำธารน้ำในจุดที่ตื้นเขิน เพื่อข้ามไปยังฝั่งตรงข้ามซึ่งเป็นที่ตั้งของบ้านพักของเขา เขากลับต้องชะงักงันและตกใจสุดขีด

“เฮ๊ย!!!   งะ...งู!”  เขาอึ้งไปหลายอึดใจ ก่อนจะถอยร่นไม่เป็นท่า งูตัวใหญ่ยักษ์ที่ชูตัวแผ่หลาจนสูงเกือบพ้นหัวเขาอย่างนั้น “ห๊า....อะ อะ ไอ้เฮงซวย ทำไมมันใหญ่อย่างนี้วะ”

แสงจันทร์เคลือบอาบไปทั่วบริเวณ ทำให้มองเห็นงูจงอางสีเทาขนาดยาวห้าเมตรชูคอขู่ฟ่อไม่หยุด ยิ่งทำให้ชายหนุ่มผู้อาจหาญมาฉุดหญิงสาวถึงกับหวาดกลัวตัวสั่น

“มะ  มะ  มาขวางทางกูทำไมวะเนี่ย  เดี๋ยวกูยิงไส้แตกเลยมึง ชิ่ว  ไป!!!” เขาก็ขู่ไปอย่างนั้นเอง เพราะยังไงก็ไม่กล้ายิง เขาไม่อยากให้มีเสียงใดๆเกิดขึ้น ไม่อย่างนั้นแล้ว เสียงปืนนี่แหละ ที่จะทำให้เขาถูกจับได้

“ถอยไปสิวะ ชิ่ว!!!”

แต่เจ้างูยักษ์มันไม่ฟังคำสั่งของมนุษย์ชั่วๆตัวนี้ กลับยิ่งเลื้อยเข้าหา มุ่งหน้าทะยานฉกใส่ อัคนีตกใจถอยล่นไปอย่างเร็ว จนทำให้สะดุดกับก้อนหินแล้วล้มลงไปนอนกลิ้งบนพื้นหญ้า ทำให้ร่างกายอ่อนระทวยของหญิงสาวหลุดจากมือของมันไปนอนกลิ้งอยู่ข้างๆ  

“เฮ๊ย!  ไอ้งูบ้าเอ๊ย!  ทำไงดีวะ”  อัคนีหวาดกลัวสุดๆ เพราะยิ่งไล่ มันก็ยิ่งเลื้อยเข้ามา เลื้อยเข้ามาอย่างน่าหวั่น “ไป  อย่าเข้ามา  ไปสิวะ”