ตอนที่1/3 ไม่มีทางเลือก (3)

ป้อมปราบน้ำเสียงเยียบเย็นไม่ได้แสดงออกว่ายินดี บางทีลึกๆ แล้วเขาคงอยากละทิ้งชีวิตแบบนี้แล้วหนีไปเรียนกับเด็กสาวตาหวานมากกว่า แต่ไม่ได้ แม่คือผู้หญิงอีกคนที่สำคัญกับเขา จะปล่อยให้ท่านเป็นอะไรไปไม่ได้เด็ดขาด

“โอ๊ย!”

“ลูกพี่ผมได้ของดีมาฝาก” ชายหน้าบากแววตากระหายหื่นผลักผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามาด้านใน หล่อนมีใบหน้าสะสวยไร้เดียงสา ดูนุ่มขาวราวกับกระต่ายตัวน้อย ทว่าไม่ได้อ่อนแอเปราะบางอย่างรูปลักษณ์ กลับกระด้างกระเดื่องจะโต้กลับ ทำให้ชายโฉดสามคนด้านในชอบใจไม่น้อย

“อู้ว!…ลมอะไรหอบมาจ๊ะคนสวย ไอ้หน่องมึงเบามือกับน้องเมลลินของกูหน่อย เดี๋ยวจะช้ำก่อน” หัวหน้าใหญ่สุดเดินมาหาเมลลินพร้อมรอยยิ้มสื่อเจตนาไม่ดี มือหยาบสากยื่นไปหวังสัมผัสแก้มของเธอ แต่ไม่ทันได้ทำก็มีคนมาหยุดไว้

เมลลินถอยไปหลบอยู่ข้างหลังเขา นิ้วมือเกาะเสื้อคนที่ปกป้องไว้แน่น และใช่…เธอถูกจับได้ ไม่น่าประมาทเลย

“พี่รู้จักพ่อครูเฉลิมนี่ เสี่ยเอาเด็กมาเรียนมวยกับครูเฉลิม ทางที่ดีอย่ายุ่งกับเธอ”

“ฮึ!…แล้วไงวะ ถ้าน้องเมลลินเป็นเมียกูตอนนี้ ครูเฉลิมกลายเป็นพ่อตาก็คงไม่พูดมาก มึงหลบไปดีกว่าไอ้ปราบ ไม่งั้นอย่าหาว่ากูไม่เตือน”

“ก็ลองดู” ป้อมปราบเปลี่ยนไปจากก่อนหน้าสิ้นเชิง เขาค่อนข้างนิยมสันติไม่ชกต่อยกับใครง่ายๆ แต่หากเป็นเรื่องของคนที่เขารัก ต่อให้ต้องเผชิญกับความตายก็ไม่รู้สึกกลัว

สามชายโฉดมองหน้ากันไปมา ประเมินแล้วป้อมปราบน่าจะไม่ยอมถอยก็จำต้องใคร่ครวญให้ดี อายุเด็กหนุ่มแค่นี้แต่เป็นถึงศิษย์เอกของยอดครูมวยเฉลิม ทั้งเสี่ยก็อยากให้มาทำงานด้วย แลกกันสุดทางย่อมได้ไม่คุ้มเสียพวกเขา

ป้อมปราบพาเมลลินกลับไปส่งที่บ้านก่อนค่อยไปทำงานตามคำสั่ง เด็กสาวเหนี่ยวรั้งดึงตัวเขาเอาไว้ ไม่ว่ายังไงก็ไม่ยอมให้ไปไหนเด็ดขาด

“เมล เธอรู้ว่าเราทำไปเพราะอะไร ขอล่ะ อย่าห้าม”

ใช่สิ เธอย่อมรู้ว่ายังไงป้อมปราบก็ไม่มีทางหยุด เด็กสาวอดกลั้นยอมปล่อยมือ กล่าวด้วยน้ำเสียงเจือสะอื้นเบาๆ 

“แค่ครั้งนี้เท่านั้นนะปราบ ต่อไปค่ารักษาน้าปุ้มเราจะช่วยปราบเอง อย่าด่วนตัดสินใจทำเรื่องสิ้นคิด ห้ามปฏิเสธเรา ไม่อย่างนั้นก็ไม่ต้องมาเป็นเพื่อนกันอีก” 

 ต่อให้เคี่ยวเข็ญไม่ได้ดั่งใจแค่ไหน เมลลินก็ไม่เคยเอ่ยปากยื่นคำขาดจริงจังมาก่อน มันทำให้ป้อมปราบระอาในความดื้อรั้นของเธอ เวลาเดียวกันก็รู้สึกอบอุ่นไปทั้งใจ

ชีวิตบัดซบห่วยแตกนี้ นอกจากมารดาที่เป็นห่วงแล้วก็คงมีแค่เด็กสาวเท่านั้นที่ให้ความสำคัญ หากทุกอย่างราบรื่นผ่านไปได้ด้วยดี หวังว่าเขาจะได้ชดเชยคืนให้เธอบ้าง

“ลมอะไรหอบมาไอ้เต่าน้อย วันนี้ไม่ไปอ่านหนังสือกับเพื่อนเหรอ”

“อ่านจนจะเป็นหนอนแล้วพ่อ งานวัดวันมะรืนจัดให้เมลชกสักห้าคู่นะ เมลร้อนเงิน”

พ่อครูเฉลิมทำหน้าเหมือนเห็นผี สิบนิ้วยกขึ้นมาโบกราวกับธงต่อหน้าลูกสาว “ชกห้าคู่หาเรื่องตายหรือไง พ่อรู้ว่าเอ็งเก่งแต่ถ้าเอ่ยปากนัดเขาแล้วยืนไม่ไหว มันจะเสียเอานะ ต้องการเท่าไหร่ ไม่เยอะพ่อจะเอาให้เอง”

เมลลินทำปากอู้วหู้วก่อนจะชูมือขึ้นมาห้านิ้ว พ่อครูเฉลิมหัวเราะสบายใจ จากนั้นควักแบงก์ห้าร้อยบาทออกมาให้เธอ

“ห้าแสนจ้าคุณพ่อ ห้าร้อยนี่ไม่พอยาไส้ลูกพ่อหรอก”

“ห้าแสน!ไอ้เจ้าลูกคนนี้ จะเอาเงินมากมายขนาดนั้นไปทำอะไร”

“ทุนสำรองไง พ่อไม่ต้องหาให้เมลด้วย เมลชกไหว นี่ลูกสาวครูมวยระดับตำนานเชียวนะ ท้าไปคู่ละแสน เอาน้ำหนักชกต่างกันด้วยไม่งั้นคงไม่มีใครอยากเล่น”

ชายวัยกลางคนนิ่วหน้าบีบขมับ นี่มันลูกสาวใครกัน ทำไมดื้อด้านพูดไม่ฟังสักนิด “ข้ากลัวเรื่องเงินที่ไหน เป็นเอ็งต่างหาก ไปๆ ใกล้จะสอบแล้วไปหาทำเรื่องที่เป็นประโยชน์นู้น”

“เมลไม่ไปไหนทั้งนั้น ถ้าพ่อไม่ให้เมลขึ้นชกงานวัด เมลจะไปสังเวียนของไอ้เสี่ยหนู พ่อห้ามเมลไม่ได้ด้วย”

“เมลลิน…” พ่อครูเฉลิมตะเบ็งเสียง ทำเอาเด็กหนุ่มที่กำลังซ้อมมวยรอบด้านพากันหันมามองสองพ่อลูกเป็นตาเดียว

“จ๋าพ่อ” เมลลินทำสีหน้าทองไม่รู้ร้อน

“ไม่ต้องมาจ๋า เอ็งจะเอาเงินไปให้ไอ้ปราบใช่ไหม ข้ายอมให้มันล้มมวยเอาเงินไปรักษาแม่ มันยังไม่ยอมทำ เอ็งไปชกจนช้ำก็เสียเวลาเปล่า”

เมลลินส่ายหน้า กับพ่อครูที่ช่วยเลี้ยงดูเขามาเหมือนลูกหลานแท้ๆ ให้ล้มมวยทำลายชื่อเสียงป้อมปราบไม่มีทางทำแน่นอน หมอนั่นเคารพพ่อของเธอมากๆ ขนาดว่าจะเอาค่ายมวยไปจำนองนำเงินมาช่วยค่าผ่าตัดน้าปุ้มยังไม่ยอมรับเลย

แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนกัน เธอสาบานจะทำทุกทางไม่ให้เด็กหนุ่มตกปากรับคำเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับขบวนการผิดกฎหมายเด็ดขาด

“เมลมีวิธี พ่อจัดคู่ชกมาให้ก็พอ”