ตอนที่1/2 ไม่มีทางเลือก (2)

เด็กหนุ่มเด็ดไฟที่ปลายบุหรี่ หยิบก้อนหินขนาดเท่าไข่ไก่หนึ่งฟองขึ้นมาโยนลงไปในน้ำ “ก็ขาดมาเป็นเดือนแล้วไหมวะ กลับไปก็ไม่สิทธิ์สอบเหมือนเดิม เมลไปตั้งใจเรียนให้จบเถอะ ไม่ต้องมาเสียเวลากับคนไร้อนาคตอย่างเรา”

“เออ!…ก็ถ้าไม่ใช่เพื่อนกัน เมลไม่โผล่หน้ามาให้ปราบรำคาญหรอก ไร้อนาคตอะไร บอกแล้วไงว่าโควต้านักกีฬาไม่ต้องจ่ายค่าเทอม ปราบไปสอบสัมภาษณ์คัดตัวให้ผ่าน ระหว่างเรียนทำงานไปด้วยก็ได้แล้วนี่”

“มันง่ายขนาดนั้นจริงเหรอวะเมล เธอโลกสวยเกินไปเปล่า ตอนนี้แม่เราต้องใช้เงินผ่าตัดครึ่งล้าน พ่อก็ขี้เหล้าเมาไม่เว้นวันสร้างแต่หนี้ เธอจะให้เราเอาตัวรอดคนเดียวแล้วใครจะหาเงินรักษาแม่เราล่ะ”

เขาทราบว่าเธอหวังดี ไม่คลางแคลงสงสัยสักนิดเพราะตั้งแต่จำความได้จนทุกวันนี้ เมลลินก็คือเพื่อนที่ดีที่สุดของเขา

พวกเรามีบ้านอยู่ข้างกัน หน้าต่างห้องนอนตรงกัน ช่วงยังเรียนประถมเวลาพ่อเมาอาละวาด เด็กสาวมักจะแอบย่องข้ามรั้วมาเคาะหน้าต่างพาเขาหลบออกไปซ่อนตัวที่ห้องนอนเธอเสมอ ใส่ชั้นในครั้งแรกก็เอามาอวด แอบชอบไอ้หนุ่มหน้ามนคนไหนก็เล่าให้ฟัง ป้อมปราบจึงไม่ปิดบังพูดจาอ้อมค้อม ปัญหาของครอบครัวเขาเมลลินรู้เห็นตลอดอยู่แล้ว

“ถ้ามีเงินรักษาน้าปุ้ม ปราบจะไปเรียนต่อกับเราใช่ไหม”

ป้อมปราบไม่อยากรับปากส่งๆ จึงหยิบก้อนหินอีกก้อนมาขว้างลงน้ำเบี่ยงความสนใจ เมลลินเองยังคงไม่รามือยอมถอย ความเงียบของเพื่อนสนิทยามนี้ทำให้เธอนึกกลัว

อยากให้เขาไปเรียนต่อที่อื่นด้วยกัน เหตุผลหลักๆ ไม่ใช่เพราะมีแนวความคิดว่าใบปริญญาเท่านั้นที่จะทำให้คนมีคุณค่า แต่เป็นเพราะต้องการช่วยป้อมปราบให้เลิกยุ่งเกี่ยวทำงานผิดกฎหมายกับพวกเจ้าพ่ออิทธิพลเถื่อนในพื้นที่

ยิ่งน้าปุ้มล้มป่วย เธอยิ่งแน่ใจเลยว่าเขาจะหวนกลับไปเดินสายรับส่งของให้พวกมันอีก

การเจรจาหาข้อสรุปไม่ลงอย่างเคย พระอาทิตย์อัสดงใกล้ลับหลังภูเขาแล้ว ป้อมปราบจึงปั่นจักรยานพาเมลลินกลับบ้าน เขากรอกใบสมัครเรียนมหาวิทยาลัยตามใจเธอจนเสร็จ ประมาณห้าทุ่มของวันนั้นก็แต่งตัวกลมกลืนกับความมืดปีนออกทางหน้าต่างเงียบเชียบ

ไม่ให้แม่ที่พักรักษาตัวอยู่ห้องข้างๆ เห็น และไม่ให้แม่ทูนหัวอีกคนซึ่งขณะนี้ปิดไฟนอนไปแล้วรับรู้ด้วย

“ดึกดื่นป่านนี้จะไปไหนของเขา”

ไม่ออกประตูแต่ปีนหน้าต่าง ทำตัวน่าสงสัยเชียว เมลลินเงี่ยหูฟังว่านอกห้องนอนของเธอยังมีคนอยู่หรือเปล่า ครั้นได้ยินเสียงบิดาก่นด่านักมวยในโทรทัศน์จึงได้จัดเตียงวางหมอนข้างให้เหมือนว่าเธอยังนอนอยู่ใต้ผ้าห่ม

สามสิบนาทีต่อมาที่บ้านร้างชั้นเดียวลึกเข้าไปในป่าท้ายหมู่บ้าน เมื่อมองจากด้านนอกจะเห็นรถกระบะสีมะเมื่อมคันหนึ่งจอดนิ่งอยู่ แสงสว่างเล็ดรอดออกมาจากสิ่งปลูกสร้างบ่งบอกว่าด้านในมีคนมากกว่าสองคนกำลังทำบางอย่าง เมลลินสอดส่ายสายตาระวัง ซ่อนจักรยานไว้ข้างถนนป่ารกชัฏ แล้วดึงหมวกฮูดด้านหลังขึ้นมาคลุมปิดศีรษะเอาไว้

เด็กสาวลัดเลาะอำพรางตามเงามืดเข้าไปใกล้ ฟังว่าขณะนี้พวกคนข้างในกำลังคุยธุระอะไรกัน

“ถ้ารอบนี้ส่งของราบรื่นไม่มีปัญหา เสี่ยฝากมาบอกว่าค่ารักษาพยาบาลแม่เอ็ง เสี่ยจะช่วยทั้งหมด”

ป้อมปราบชะงักมือที่กำลังตรวจเช็คสินค้าผิดกฎหมาย ไม่ได้กล่าวอะไรตอบเพราะทราบดีว่าอีกฝ่ายยังพูดไม่จบ

“หลังจากนั้นเอ็งต้องมาทำงานให้เสี่ยเต็มตัว เสี่ยประทับใจที่โดนจับคราวที่แล้วเอ็งไม่ซัดทอดถึงเสี่ย”

เด็กหนุ่มในหมู่บ้านส่งของให้พวกเขาสิบกว่าคน พอโดนตำรวจลงจับไปสอบก็ใจเสาะสารภาพหมด ป้อมปราบเป็นเพียงคนเดียวที่ปากแข็งไม่ยอมรับ ต่อให้ถูกซ้อมตอนสอบปากคำหนักแทบตายก็ทนจนวินาทีสุดท้าย

เดิมพวกเขาคิดว่าเด็กหนุ่มไม่รอดแน่ ทว่าเวลาต่อมากลับถูกปล่อยตัวเนื่องจากหลักฐานไม่เพียงพอ ภายหลังมีการติดต่อเข้ามาขอทำงานอีกครั้งเจ้านายใหญ่จึงมอบโอกาสนี้ให้พิสูจน์ตัวเอง

“บอกเสี่ยว่าขอบคุณ”