ตอนที่2/1 ลืมไม่ลง (1)

ไม่นานก็ถึงวันงานวัดประจำหมู่บ้าน จุดเด่นยอดนิยมปกติจะเป็นเวทีการแสดงเพราะเจ้าภาพเสี่ยหนูจ้างนักร้องดังมาขับกล่อมสร้างความบันเทิงให้ผู้คน

ทว่าบัดนี้เมื่อมีข่าวการชกของสาวน้อยหน้าสวย กลายเป็นว่าสังเวียนมวยได้รับความสนใจสูงสุดแทน แม้แต่นักเรียนในตัวอำเภอยังเดินทางมาชมอยู่ขอบเวทีกันคับคั่ง ชาวบ้านในพื้นที่เองย่อมไม่พลาด

“ลูกสาวพ่อครูเฉลิมจะชกห้าคู่ต่อกันเลยนะเฮ้ย ตัวบางอ้อนแอ้นลมพัดแทบปลิวแบบนั้นจะยืนไหวเหรอ”

“พวกเอ็งอย่าพึ่งตัดสินนังหนูเมลที่ภายนอก ถ้าเด็กมันไม่มีของตาเฉลิมจะยอมให้ลูกสาวชกตั้งห้าคู่ได้ยังไง เชื่อข้าสิ ลงข้างนังหนูเมลลินพวกเอ็งจะรวย”

“จริงเปล่าตาพร คราวที่แล้วตาก็พูดแบบนี้ เซียนมวยดูเชิงขาดไม่ใช่เหรอ เห็นคนที่ตาบอกว่าจะชนะแพ้ทุกราย ผมชอบน้องเมลลินมากนะแต่ไม่เอาด้วยหรอก คราวนี้ผมขอพนันข้างเด็กในค่ายเสี่ยหนู ห้าคนนั้นมีสองคนพึ่งชนะเป็นแชมป์เยาวชนที่เวทีมวยลุ่มดำเนิน ชกกันกับคนที่มือไม้จับแต่ดินสอปากกา ไม่ใช่เซียนอย่างตาผมยังดูออกเลย”

“เออ เอ็งก็ไปลงข้างเสี่ยหนูเลยสิถ้าไม่เชื่อข้า พ่อเป็นเสือจะมีลูกเป็นหมาได้ไง โว๊ะ!ต้องให้โมโห”

ชาวบ้านลงเงินเดิมพันกันตามธรรมเนียมก่อนจะเริ่มชก เพื่อนๆ ห้องเดียวกันกับเมลลินต่างอยู่ข้างสังเวียนคอยเชียร์เธอ รวมถึงฟองดาวกับพนัส ซึ่งจนตอนนี้ทั้งสองก็ไม่ค่อยจะเห็นด้วยที่เพื่อนสาวจะพาตัวเองไปเจ็บโดยใช่เหตุ

“เมล เปลี่ยนใจตอนนี้ยังทันนะ เธอคิดอะไรอยู่ถึงได้หาเรื่องชกต่อยกับนักมวยมืออาชีพ เราเป็นห่วง” พนัสเกาะอยู่ข้างมุมพักของนักมวย คว้ามือเมลลินไว้ก่อนที่เสียงระฆังจะดัง

เด็กสาวหันมาอมยิ้มให้เขา แววตาอาบแฝงไปด้วยความมั่นใจ “พีไม่ต้องเป็นห่วงเมลนะ ถ้าไม่ไหวเดี๋ยวเมลหยุดเอง”

ฟองดาวมองนิ้วมือของพนัสที่เกาะเกี่ยวแขนของเมลลิน พลันสงสัยบรรยากาศแปลกประหลาดที่ก่อตัวขึ้นระหว่างเพื่อนทั้งสอง เธอยิ้มเป็นเส้นบางเบาจากนั้นดึงมือของพนัสออกมา

“เมลบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าไม่ไหวจะหยุดเอง พีให้เมลลองดูก่อนเถอะ เมลอย่าฝืนนะ เราเป็นห่วงเหมือนกัน”

เมลลินรับปากเพื่อนแล้วเดินไปหากรรมการที่กลางเวที ประเมินคู่ชกหญิงกล้ามแน่นคนแรกด้วยความรู้สึกที่ไม่ค่อยจะแปลกใจเลย

เสี่ยหนูจัดให้นักชกที่พึ่งได้แชมป์เปิดสังเวียนก่อนเพื่อตัดกำลังเธอ ส่วนอีกคนหากไม่ขึ้นมาชกเป็นคู่ที่สองหรือสามก็คงเก็บไว้ปิดท้าย ยิ่งค่าเดิมพันสูงยิ่งต้องระมัดระวัง เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายพอจะทราบถึงฝีมือเธอ

“อย่าโทษกันนะถ้าโดนน็อคตั้งแต่ยกแรก”

หญิงสาวสวมนวมสีน้ำเงินข่มขวัญ แชมป์เวทีมวยลุ่มดำเนินทำให้หล่อนผยองคันไม้คันมืออยากชกหน้าสวยของเมลลิน

เก่งกาจมาจากไหนกันถึงกล้าท้าชกนักมวยห้าคู่คนเดียว พ่อครูเฉลิมคงเลี้ยงแบบสปอยล์น่าดูไม่อย่างนั้นคงไม่ปล่อยให้ลูกสาวโชว์ความกากแบบนี้

นักมวยหญิงผมสั้นร่างใหญ่เดินรุกเข้าหาเมลลิน ปล่อยหมัดตรงไปยังใบหน้าของเธอด้วยแรงที่มีทั้งหมด เมลลินหลบ ย่อตัวลงแล้วสวนต่อยอีกฝ่ายกลับไป สรีระของเธอดูเสียเปรียบ แต่พอได้สัมผัสหมัดเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยกำลังคู่ชกก็ถึงกับเซถอยไปตั้งหลักแทบไม่ทัน

“เชิงดีนะเนี่ยพ่อครู”

เสี่ยหนูเอ่ยชมเมลลิน แต่ริมฝีปากกระตุกไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไร นี่สิถึงบอกว่าพ่อเป็นเสือจะมีลูกเป็นแมวได้ยังไง ขนาดว่าคนเก่งอันดับต้นๆ ของค่ายยังโดนต่อยจนเสียหลัก ถ้าไม่แน่ใจคนอย่างครูเฉลิมจะกล้าลงเดิมพันเหรอ

“ไม่ขนาดนั้นหรอกเสี่ย ยังต้องเรียนรู้อีกเยอะ”

พ่อครูเฉลิมยิ้มกริ่มพ่นควันยาเส้นคลุ้ง วาจาอ่อนน้อมน่าฟังทว่าในใจปลาบปลื้มไม่น้อย ไม่เสียแรงที่เป็นลูกสาวนักมวย เห็นจับแต่ดินสอแบบนั้นใช่ว่าเมลลินจะต่อยตีไม่เอาถ่าน

ที่คัดค้านลูกตอนแรกเป็นเพราะว่าเธออยากชกคราวเดียวมากเกินไป ไม่ได้กลัวว่าเธอจะทำให้เสียหน้าสักนิด

“เฮ้ย!...”

เสียงอุทานเดียวกันก้องไปรอบทิศ แชมป์มวยจอมผยองเซล้มลง นับจนถึงสามยังไม่สามารถลุกขึ้นได้ กรรมการจึงยกแขนเมลลินขึ้นให้เธอชนะน็อคไป

เด็กสาวสวมนวมสีแดงคิ้วแตกเลือดกบปาก ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้มีทีท่าเหนื่อยล้ายอมถอย พอคนต่อไปขึ้นมาชกเธอก็กระโดดตั้งการ์ดมืออย่างแน่วแน่ ไม่กลัวว่าจะโดนต่อยจนเสียโฉม ไม่กลัวความเจ็บปวด ขอเพียงชนะป้อมปราบก็ไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกับเรื่องไม่ดีแล้ว

พลังใจเมลลินเกินร้อยจนจบคู่ที่สี่ สภาพเธอดูไม่ค่อยดีเพราะคู่สองถึงสามเป็นนักชกผู้ชาย กติกาไม่ได้จำกัดเพศ เสี่ยหนูจึงเอาข้อได้เปรียบนี้เปลี่ยนตัวคนชกกะทันหัน และแม้เมลลินจะผ่านมาได้อย่างเฉียดฉิวทั้งหมดแต่นักมวยแชมป์อีกคนก็ยังไม่ออกมา