บ้านเจ้าอยู่ทางใด1

เวลาผ่านไปไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม รถม้าเคลื่อนที่มาตามทางพลันหยุดตัวลงกะทันหัน

เหม่ยหลินที่นั่งหลับตาพิงผนังรถม้าอยู่ถึงกับต้องลืมตาขึ้นมา ในขณะที่หญิงสาวกำลังเริ่มจะงุนงงและระลึกได้ถึงความผิดปกติ รถม้าพลันขยับและเคลื่อนตัวขึ้นมาอีกครา แต่ครั้งนี้รถม้ากลับไม่นุ่มนวลเหมือนเก่า

เหม่ยหลินยิ่งต้องกะพริบตาขมวดคิ้วพันกันเมื่อรับรู้ได้แล้วว่ารถม้าของนางผิดปกติ

ทั้งนี้นางจึงตระหนักได้ถึงเหล่าบ่าวไพร่ที่รอนางอยู่ตรงรถม้าหน้าวัดเมื่อครู่ใหญ่ที่ผ่านมา พวกบ่าวไพร่พวกนั้นรีบกระวีกระวาดพยุงร่างของนางให้ขึ้นนั่งบนรถม้าในทันทีเมื่อนางเดินไปถึงรถม้า ไม่มีถามไถ่ถึงเหตุการณ์ผิดปกติอันใด

ไม่ถามถึงกระทั่งชิงชิงที่หายตัวไปพร้อมบ่าวคนอื่น

หญิงสาวคิดได้อย่างนั้นจึงรีบขยับกายมาทางด้านหน้าของรถม้าแล้วเปิดผ้าม่านตรงนั้นออกเพื่อดูเหตุการณ์ข้างนอกของรถม้าในทันที

และนางก็ได้เห็น ด้านหน้าของรถม้าที่ควรจะมีคนขับรถม้านั่งอยู่เพื่อบังคับม้าหากแต่มันกลับว่างเปล่าไม่มีผู้ใดนั่งอยู่ตรงนั้น

เมื่อเหม่ยหลินมองออกไปยังทิศทางด้านหน้าของรถม้าที่กำลังเคลื่อนตัว

ตรงนั้น นางก็สังเกตได้ว่า ทิศทางที่รถม้าพุ่งตัวไปหาได้เป็นเส้นทางของพื้นดินสำหรับให้รถม้าวิ่งย่ำแต่อย่างใดไม่ แต่ว่ามันกลับเป็นแผ่นดินที่ขาดหายไป มองเห็นเพียงหลุมดำขนาดใหญ่อยู่รำไร

ซึ่งแน่นอนว่ามันจะเป็นอะไรไปไม่ได้ นอกจาก...

หน้าผา!

หญิงสาวยิ่งขมวดคิ้วเรียวสวยพันกันแน่น นางหลับตาลงอย่างต้องการข่มจิตใจที่บัดนี้มันปลิวหายไปถึงไหนต่อไหนจนรู้สึกเคว้งคว้างไปหมด เมื่อระลึกได้แล้วถึงการเดินทางออกจากวังมาในครานี้

นี่คงเป็นแผนซ้อนแผนอีกแผนหนึ่งสำหรับการสังหารนางได้อย่างแนบเนียน ถูกโจรป่าปล้นชิงและสังหาร หากไม่สำเร็จก็ให้เกิดอุบัติเหตุจนรถม้าตกหน้าผา

และตายไปอย่างเงียบงัน

ไร้คนผิด!

เหม่ยหลินที่ยังคงหลับตาอย่างเก็บข่มอาการหวาดกลัวอย่างที่สุดในชีวิตยามระลึกได้อย่างนั้น นี่นางคงจะไม่ได้กลับไปหาเสด็จพ่ออีกแล้วใช่หรือไม่ การมีชีวิตอยู่ของนางเบียดเบียนผู้ใดมากนักหรือไร ไยต้องกระทำการถึงเพียงนี้

ทำไมกัน?

เสียงรถม้าที่กำลังวิ่งเสียงดังเนื่องจากอาจจะถูกตีและถูกไล่ตะเพิดให้วิ่งอย่างเอาเป็นเอาตายในบัดนี้ไม่สามารถดังไปกว่าเสียงอื้ออึงในใบหูของเหม่ยหลินได้แต่อย่างใด

หญิงสาวทำได้เพียงจับขยุ้มอยู่ที่สาบเสื้อตรงหน้าอกของตนพยามยามอดทนและต่อสู้กับความหวาดกลัวอย่างสุดความสามารถ

นางลืมตาขึ้นมาแต่ก็ไม่สามารถมองเห็นภาพอันใดได้มากไปกว่าม่านน้ำตาที่ไหลเอ่อจนนองใบหน้างาม นางจึงต้องหลับตาลงอีกครั้งโดยมิรู้ได้ว่าจักต้องทำอย่างไร