จากลา2

“ถึงแม้ว่าท่านจะมีฝีมือร้ายกาจ แต่ถ้าหากท่านสังหารมิตรแล้วหลงเชื่อศัตรู” นางกำลังรู้สึกเป็นห่วงเขาอย่างบอกไม่ถูก

“ข้าไม่เป็นไร” บุรุษร่างสูงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เบาลงกว่าเดิม เมื่อได้ยินคำพูดพวกนั้นออกมาจากสตรีบอบบางท่าทางอ่อนแอเหลือเกินตรงหน้า

เหม่ยหลินได้ยินอย่างนั้นจึงชะงักไป นางพลันระลึกได้ว่าตนเอ่ยคำเกินงาม จึงทำได้แค่เม้มริมฝีปากเข้าหากัน  ก่อนจะก้มหน้าลงต่ำหลุบดวงตาสวยหวานซ่อนเอาไว้ใต้เปลือกตาอย่างนึกอับอายขึ้นมาหลายส่วน

“เช่นนั้น...ข้า...เอ่อ...” นางเอ่ยออกมาเสียงเบายิ่งกว่าเดิม “ข้าลาก่อน พี่หง[1]โปรดระวังตัว”

บุรุษคมเข้มที่ถูกเรียกขานนามว่าพี่หงถึงกับชะงักไปพลางก้มหน้าลงมองสตรีตรงหน้านิ่งขึงยิ่งกว่าเดิม

ถึงแม้ว่าเขาจะจำสิ่งใดเกี่ยวกับตัวตนของเขายังมิได้ แต่เขาก็มั่นใจอยู่หลายส่วนว่า ไม่เคยมีใครกล้าบังอาจเรียกขานนามเขาว่าอย่างนี้แน่นอน

มันช่างระคายหูสิ้นดี!

แต่ถึงกระนั้น เขาก็เพียงพยักหน้าน้อยๆ ส่งกลับไป

เหม่ยหลินยังคงก้มหน้าลงต่ำพวงแก้มเริ่มขึ้นสี นางหมุนกายเบาๆ เพื่อเดินจากไปอย่างเงียบงัน

บุรุษที่มีนามใหม่ว่าพี่หงเพียงมองตามร่างระหงงดงามเดินจากไปอย่างเงียบงันไม่ต่างกัน

เขายืนนิ่งๆ อยู่อย่างนั้นครู่ใหญ่ จนร่างบางของสตรีที่เมื่อครู่อยู่ตรงหน้าเดินจากไปจนถึงรถม้าของนาง เขายืนมองนางจนเห็นนางขึ้นนั่งบนรถม้าเป็นที่เรียบร้อยดีแล้วจากการช่วยเหลือพยุงร่างจากบ่าวไพร่ที่รอนางอยู่ เขาจึงเบี่ยงกายสูงใหญ่พรางตัวหายไปอย่างปราดเปรียว มิได้สนใจนำพาอันใดอีกต่อไป

เหม่ยหลินที่ขึ้นนั่งบนรถม้าเป็นที่เรียบร้อยดีแล้วเพียงนั่งนิ่งอยู่อึดใจก่อนตัดสินใจเปิดผ้าม่านของรถม้าออกเพื่อมองดูพี่หงของนางอีกคราเป็นครั้งสุดท้ายก่อนเดินทางจากไป แต่ทว่าร่างสูงใหญ่นั้นได้หายตัวไปแล้ว นางไม่เห็นเขายืนอยู่ที่เดิมแล้ว

หญิงสาวถึงกับถอนหายใจออกมาก่อนปิดผ้าม่านลงแล้วนั่งพิงกับผนังรถม้าอย่างเงียบงัน

การพบเจอกันในครั้งนี้จะเรียกว่าบุพเพหรือโชคชะตา นางล้วนตอบมิได้ทั้งสิ้น แต่สิ่งหนึ่งที่ยังคงตราตรึงก็คือสายตาคมเฉี่ยวดุดันคู่นั้นที่มองมา มิคาดว่าสายตาคู่นั้นจะมีอิทธิพลกับนางอย่างมิอาจห้ามใจ

เหม่ยหลินหลับตาลงรู้สึกถึงกระแสอุ่นซ่านแปลกประหลาดที่ไหลวนในโพรงอก ความรู้สึกเช่นนี้ไม่ควรเกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย

เพียงครู่ต่อมานางจึงรับรู้ได้ว่ารถม้าเริ่มเคลื่อนตัว นางจึงลืมตาขึ้นมาอีกคราก่อนจะเปิดผ้าม่านรถม้าเพื่อมองหาใครบางคนอีกครั้ง และก็เป็นดังคาด เขามิได้อยู่ให้นางได้มองเห็นเขาอีกแล้ว หญิงสาวจึงปิดผ้าม่านหน้าต่างรถม้าลงดังเดิมแล้วนั่งหลับตาอย่างเหน็ดเหนื่อยอ่อนแรง

[1] คำว่า พี่หง ที่เหม่ยหลินเรียกขานในที่นี้ให้ความรู้สึกใกล้เคียงกับคำว่า หงหลาง (แซ่+หลาง) เรียกแบบตีสนิท หรือ หงต้าเฮียบ(แซ่+ต้าเฮียบ) เรียกแบบยกย่องผู้กล้า