ล่า ตอนที่ 2

“กรี๊ด!” เสียงแหลมกรีดร้องด้วยความตกใจเมื่อจู่ๆ ก็เกิดอาการจุกเจ็บกะทันหัน เธอตื่นจากนิทรากลางคัน ลืมตามองไปรอบๆ อย่างหวาดผวา

ร่างของเธอลงมานอนกองอยู่บนพื้นในสภาพมีผ้าห่มห่อพันรอบกาย สายตาสาดมองไปรอบๆ ก็เห็นร่างใหญ่ในฝันร้ายยืนเท้าสะเอวอยู่บนกระท่อมไม้ไผ่ เหนือศีรษะของเธอ

“ตื่นได้แล้ว อย่ามาทำตัวขี้เกียจสันหลังยาวที่นี่ เธอมีงานต้องทำ”

“...” มาเรียมเริ่มคิดทบทวนเรื่องราวที่ผ่านมา ดวงตาแดงก่ำกลอกกลิ้งคลอหน่วยสติเต็มไปด้วยความสับสน เธอไม่ได้ฝันไป...ความเลวร้ายที่เกิดขึ้น ก่อนทุกอย่างจะดับวูบมันคือความจริง

เธอได้ถูกพรากเอาความสาวที่ควรหวงแหนไปเสียแล้วด้วยความโหดร้ายทารุณ...

 “ไปอาบน้ำ...นี่เสื้อผ้าของเธอ!”

“โอ๊ย!” ยังไม่ทันขาดคำ เสื้อผ้าสีมอซอก็ถูกปาใส่หน้าจนหญิงสาวต้องหันหน้าหลบอัตโนมัติ แต่มันก็ยังโดนอยู่ดี เธอไม่มีเวลาในการตั้งสตินานนัก ร่างเล็กสั่นเทาค่อยๆ คลายผ้าห่มออกแล้วรวบเก็บเสื้อผ้าที่เขาโยนให้มากอดเอาไว้ เหลือบมองผู้ชายที่ทำร้ายเธอซึ่งกำลังก้าวเท้าเหยียบบันไดลงมา

เขาเดินผ่านตัวเธอไปแล้วส่งสัญญาณมือให้เดินตาม มาเรียมรู้ดีว่าไม่มีทางเลือกอื่นให้เธอเลย รอบๆ นี้คงมีคนอื่นๆ ที่เธอพบเจอก่อนหน้าคอยควบคุม

ไม่มีทางที่เธอจะหาทางหนีได้ง่ายๆ เลย หญิงสาวสำรวจพบว่าเธอไม่ได้สวมเสื้อผ้าของตัวเองแล้ว และความรู้สึกก็บอกให้รู้ว่าภายในร่มผ้านั้นไม่มีชุดชั้นในสวมทับแม้แต่ชิ้นเดียว พอจะนึกออกว่ามันถูกเขาทำลายไม่เหลือชิ้นดีตั้งแต่ตอนนั้น ยับเยิน...ไปพร้อมๆ กับชีวิตทั้งชีวิตของเธอ

                “เร็วสิ...” ชายหนุ่มหันมาตะคอกเสียงเข้ม ใบหน้ารกครึ้มเต็มไปด้วยหนวดเคราของเขาหันมองด้วยสายตาดุดัน

มาเรียมรีบก้าวเท้าตามทันที ความรู้สึกร้าวระบมไปทั้งสรรพางค์กาย ทำให้เธอไม่อาจเร่งฝีเท้าได้เร็วนัก

แดนสรวงพาเธอลัดเลาะห่างจากที่ตั้งฐานมาพอสมควร หญิงสาวพอจะจำได้ว่ากระท่อมตรงนั้นไม่ใช่ที่ที่เธอถูกนำมาขังเอาไว้ในตอนแรก                                                                                                      ตรงนี้มีเนื้อที่กว้างกว่าและมีกระท่อมอยู่มากกว่า เหมือนจะเป็นที่อยู่อาศัยถาวร ส่วนกระท่อมแรกนั้นเหมือนจะเป็นที่พักชั่วคราวความเย็นยะเยือกทำให้เธอกอดตัวแน่น

แม้ตะวันจะแผดแสงจ้าทำให้รู้ว่าเวลานี้คงสายมากแล้ว แต่ในป่าในดงกลับยังคงสภาพอากาศชื้นเอาไว้ได้อย่างดี ยิ่งเสียงน้ำดังใกล้เข้ามา อุณหภูมิก็เหมือนจะยิ่งต่ำลงทุกทีๆ

“ถึงแล้ว...เราจะอาบน้ำที่นี่กัน”

“เรา...” หญิงสาวถามย้ำ มองไปรอบๆ พงไพรที่เต็มไปด้วยต้นไม้รกชัฏ เบื้องหน้าเป็นธารน้ำที่เธอไม่แน่ใจนักว่าใช่ที่เกี่ยวกับเมื่อวานหรือเปล่า

แต่ตรงนี้มีน้ำตกตื้นๆ อยู่ด้วย ถัดลงมาก็เป็นแอ่งคล้ายสระมีก้อนหินน้อยใหญ่กั้นเป็นทำนบคล้ายเป็นฝีมือคนเสียมากกว่า แต่มันคงถูกสร้างไว้นานมากจนตะไคร่จับดูกลมกลืนไปกับธรรมชาติ

“ใช่...” ตอบพลางหันมาแสยะยิ้มแล้วถอดเสื้อตามด้วยกางเกงขายาวกองไว้ข้างๆ ตัวทันที มาเรียมยืนอึ้งอ้าปากค้างกับร่างใหญ่เปลือยเปล่าตรงหน้า

“นี่จะบ้าเหรอ...ถอดผ้าทำไม” เธอเอามือปิดตาแล้วหันหลังให้เขาทันที หารู้ไม่ว่าอีกฝ่ายกำลังเกินเข้ามาใกล้และใช้กำลังถอดเสื้อผ้าที่เธอสวมใส่ให้กลายสภาพเป็นเช่นเดียวกับเขา

“กรี๊ด!!”

“อย่ากระแดะไปหน่อยเลยน่า...มีซอกไหนมุมไหนบ้างที่ฉันยังไม่เห็น รีบๆ อาบน้ำจะได้ไปทำกับข้าวให้ทุกคนกิน”

“ฉันไม่ได้ไร้จิตสำนึกไร้ยางอายเหมือนกับแกนี่...ออกไปเลยนะอย่ามาแตะตัวฉัน” มาเรียมเต้นเร่าด้วยความอับอาย แม้เธอจะเติบโตในต่างแดนแต่เธอก็ถูกเลี้ยงดูอย่างคนไทยคนหนึ่ง อีกประการต่อให้เป็นผู้หญิงไทยหรือผู้หญิงชาติไหนๆ ก็คงไม่รู้สึกเฉยกับการเปลือยกายของเพศตรงข้ามซึ่งไม่เคยรู้จักกันมาก่อนอย่างแน่นอน

“เสียเวลา...มานี่!”

“ว้าย!” เธอถูกกระชากเข้าหาตัวเขา หญิงสาวดิ้นขลุกขลักขัดขืนเมื่อชายหนุ่มพยายามถอดเสื้อผ้าของเธอทิ้ง มันง่ายดายนักเพราะมีเพียงเสื้อม่อฮ่อมตัวใหญ่กับกางเกงขาก๊วยตัวโคร่ง ใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาทีร่างเล็กก็เปลือยเปล่าหลงเหลือแต่เนื้อแท้

“ก็แค่นี้แหละ หึ...”

            “ไอ้...ไอ้บ้า!” มาเรียมกอดกายย่อตัวลงนั่ง ไม่อยากมองเขา ไม่อยากให้เขามอง ไม่รู้ว่าจะต้องทนกับความอัปยศไปถึงเมื่อไหร่

ร่างกายของเธอปวดระบมไปหมด ตามแขนตามขาก็มองเห็นรอยช้ำเป็นจ้ำๆ ชัดเจน ไม่อยากเชื่อเลยว่าผู้ชายตัวโตๆ ที่ควรปกป้องเพศแม่กลับมาทำย่ำยีโดยไม่นึกละแก่อายใจ

 อะไรคือฉนวนความแค้นให้เขาคิดเอาคืนให้เธอเจ็บปวดได้ถึงเพียงนี้...

“ยังไม่รีบลุกอีก หรืออยากเล่นอะไรสนุกๆ ตรงนี้กันก่อน”

“...” เธอเงยหน้าจ้องเขม็ง ลืมไปสนิทว่าร่างบึกบึนนั้นอยู่ในสภาพไหน เธอหันหน้าหลบทันควันริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่น ปลายหางตาแลเห็นชายหนุ่มเดินลงลำธารไปตรงบริเวณที่เป็นน้ำตกซึ่งอยู่ห่างออกไปเล็กน้อย                                                                                   ชายหนุ่มวักน้ำขึ้นมาล้างหน้าและชำระตามตัวพลางตะโกนขู่เรียกให้เธอรีบตามเขาไป                                                                      มาเรียมรู้ว่าเธอคงไม่มีทางเลือกมากนัก...นอกจากตามใจเขาและฆ่าตัวตายไปเสียซึ่งอย่างหลังเธอยังทำใจไม่เข้มแข็งให้กล้าพอ แต่หากถูกกดดันทำร้ายมากเข้ามันก็ไม่แน่เหมือนกัน

หญิงสาวหันซ้ายหันขวามองให้มั่นใจว่าบริเวณนี้ไม่มีใครอื่นนอกจากเธอกับเขาที่กำลังหันหลังให้ เธอจึงลุกขึ้นอย่างช้าๆ ยังคงงอตัวเพราะความอายแล้วรีบก้าวลงน้ำเพื่อให้สายธารช่วยปกปิดกลืนกายที่เปลือยเปล่า

เมื่อน้ำปริ่มสะเอวเธอก็หย่อนตัวลงนั่ง น้ำเย็นยะเยือกท่วมร่างทีละน้อยจนสั่นสะท้าน บาดแผลที่ถูกกิ่งไม้ใบหญ้าขีดข่วนเริ่มแสบแปลบ

บางทีไม่ต้องฆ่าตัวตาย เธอก็อาจจะถูกทรมานจนสิ้นใจในเร็วๆ นี้

“นี่เธอ...น้ำตื้นขนาดนั้น วันนี้จะอาบสะอาดไหม” เสียงห้าวทุ้มตะโกนฝ่าเสียงน้ำที่กระเซ็นแซ็งแซ่ ในน้ำเสียงบ่งบอกถึงความรำคาญใจ

“จะให้สะอาดยังไง ครีมอาบน้ำก็ไม่มี อะไรก็ไม่มีสักอย่าง”         “ยังจะเถียง! แผลทั้งตัวแบบนั้น แค่น้ำเย็นๆ ก็จะตายแล้วมั้ง” เขากล่าวเหมือนล่วงรู้ถึงอาการของเธอ แล้วหันหลังให้เพื่อที่มาเรียมจะได้ไม่ต้องอิดออดขัดเขินมากนักเมื่อสัดส่วนสล้างของเธอโผล่พ้นจากผิวน้ำ

ชายหนุ่มไม่ได้สนใจ...เขาได้ยินเสียงบางอย่างกระทบผิวน้ำแล้วลากใกล้เข้ามา และหยุดอยู่ห่างพอประมาณ สัญชาตญาณป่าของแดนสรวงไม่แพ้พรานเจ้าถิ่น

เขาใช้ชีวิตบนผืนป่าแห่งนี้มาแสนนานเสียจนป่าเปรียบเสมือนจิตวิญญาณไปแล้ว แม้เพียงใบไม้ไหวหนักเบาก็ยังรู้ถึงความแตกต่างและลางบอกเหตุ จึงไม่ได้นึกกลัวการถูกประทุษร้ายเอาคืนจากหญิงสาวแม้แต่น้อย

“กรี๊ด!!” มาเรียมกรีดร้องลั่นแล้วน้ำเสียงของเธอก็หายจมหายไปในน้ำเมื่อร่างถูกเหวี่ยงเต็มแรงจนเสียการทรงตัวและล้มลงในสระ ก้อนหินขนาดพอเหมาะหลุดหล่นจากมือเธอตะเกียกตะกายผุดโผล่ขึ้นมาเหนือน้ำเพื่อหายใจ มือเล็กปัดป่ายผมที่สยายปิดใบหน้าพลางสำลักน้ำเนื่องจากน้ำเข้าปากโดยที่ไม่ได้ตั้งตัว

“คิดว่าฉันโง่ให้ตีหัวได้ง่ายๆ งั้นเหรอ หึ...เธอยังต้องเรียนรู้อีกเยอะมาเรียม อันดับแรก”

“ว้าย! ฉันเจ็บ!” มือเรียวที่เต็มไปด้วยบาดแผลขีดข่วนถูกดึงกระชากเข้าหาเขา เธอไม่กล้าสบตาเข้มขรึมนั่นมากนัก เพราะแววตาดุดันของเขาไม่เหมือนแววตาของคนแม้แต่น้อย แต่เหมือนสัตว์ร้ายเสียมากกว่า

“เธอต้องรู้ว่าที่นี่ฉันเป็นใหญ่ และฉัน...เป็นผัวเธอ...”                  “แกทำลายฉัน...แกมันเลว” ดวงตากลมมนของมาเรียมแดงก่ำคลอหน่วยหยาดน้ำ เธออยากฆ่าผู้ชายตรงหน้านี้ให้ตายคามือเสียเหลือเกิน การไม่มีเขาอยู่ร่วมลมหายใจคงเป็นความสุขที่สุดในชีวิต        “งั้นก็ยินดีด้วยนะที่ได้ผัวคนแรกก็สารเลวขนาดนี้ น้อยคนจะซวยอย่างเธอ”

“อย่ามาพูดพล่อยๆ!”

“อะไรคือพูดพล่อยๆ ที่ว่าฉันเป็นผัวเธอน่ะเหรอ” เขาถาม ใบหน้ายังแฝงไว้ด้วยรอยยิ้มแสยะร้ายกาจ

“ใช่...”

“สงสัยตอนสลบจะลืมไปแล้วว่าถูกเอายังไง ไม่เป็นไร...ฉันจะทบทวนใหม่ให้ก็ได้ ครั้งนี้จะไม่ให้สลบจะได้จำทุกวินาที”

“อื้อ!!” มาเรียมออกแรงดิ้นจนน้ำกระเซ็นกระจายเมื่อชายหนุ่มใช้มืออีกข้างจับบีบปลายคางของเธอแล้วโน้มใบหน้าคมกร้านเข้าหา ริมฝีปากซีดสั่นประกบถูกบดขยี้จนเจ็บแปลบ

แดนสรวงรุกจุมพิตร้ายหนักหน่วง ดันให้ร่างเล็กเซไปถอยหลังไปพิงก้อนหินใหญ่ซึ่งถูกนำมาวางเรียงเป็นทำนบกั้นน้ำเพื่อเอาไว้ใช้อาบ

ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าความปรารถนาในตัวเขามันกำลังเรียกร้องมาเรียมให้เข้ามาเติมเต็ม                                                   รสชาติความสุขแทบสำลักที่ยังไม่รู้จักอิ่มเอมมันแล่นพล่านอยู่ในตัวตลอดเวลาตั้งแต่เขาใช้กำลังข่มเหงเธอจนสำเร็จเมื่อวาน กระหายหิว...เหมือนสัตว์ร้ายที่ถูกขังให้อดอาหารมาแรมปี

“เธอทำให้ฉันต้องเปลี่ยนแผน...มาเรียม” เขาผละจากริมฝีปากบวมเจ่อเล็กน้อยแล้วกระซิบอ้อยอิ่งใช้ลมหายใจอุ่นๆ ร่วมกัน หญิงสาวน้ำตาคลออยู่ในดวงตาแดงก่ำ พยายามหลบหน้าอยู่ตลอดเวลาแต่นิ้วใหญ่ที่ล็อกปลายคางมนอยู่ ทำให้เธอไม่อาจขยับได้ดั่งใจเพราะความเจ็บ

“ไหนลองพูดดีๆ กับผัวหน่อยสิ”

“ฆ่าฉันซะ...” น้ำเสียงสั่นพร่ากลั่นกรองออกมาด้วยความเจ็บแค้นใจ

“ไม่...ถ้าเธอตายมันง่ายไป เธอต้องอยู่ชดใช้สิ่งที่พี่ชายเธอทำกับครอบครัวฉันมาเรียม ไอ้พจน์...มันคงจะอกแตกตายถ้าได้น้องสาวที่มีเลือดเนื้อเชื้อไขของฉันติดตัวไปด้วย”

“แก! อุ้ย!” เพียงขบถคำหยาบหญิงสาวก็ถูกเขาดันตัวเต็มแรงจนแผ่นหลังชนก้อนหินอีกครั้ง เธอหลับตากลั้นหายใจผ่อนคลายความเจ็บจุก แววตาของแดนสรวงวาวโรจน์ขึ้นอีกครั้ง

“ตอนแรกฉันก็คิดจะทำตามใจเธอนั่นแหละ อืม...” ใบหน้าคมสันโน้มซุกตรงซอกคอขาว แลบลิ้นเลียตรงเส้นชีพจรที่เต้นผิดจังหวะของเธอไปพลาง

กลิ่นสาวหอมหวนดึงดูดใจเสียยิ่งกว่าดอกไม้ทั้งดงดอย ลึกๆ แล้วชายหนุ่มก็นึกฉงนใจตัวเองที่นึกเปลี่ยนแผนขึ้นมากะทันหันเพียงแค่ได้เสพสมร่างงามนี้แค่ครั้งเดียว แต่ก็อาจเป็นเพราะว่าเขาร้างราจากเรือนกายของผู้หญิงมาแสนนานจึงติดใจ

แต่มัน...ก็แค่สัญชาตญาณของเพศรสเท่านั้นเอง

“ก็ทำสิ ทำเลย...เพราะถ้าฉันไม่ตายสักวันแกก็ต้องตาย”

“ดูเหมือนหมา...จนตรอก”

“โอ๊ย!!” มาเรียมห่อไหล่อัตโนมัติเมื่อต้นคอระหงของเธอถูกคมฟันขบกัดจนเจ็บระบม มือไม้พยายามปัดป่ายป้องกันตัวเองแต่ก็ถูกแดนสรวงกดตรึงร่างเอาไว้จนแนบติดโขดหิน

เขารุกแรงนัวเนียไม่คิดถนอมเธอแม้แต่น้อย ความปวดร้าวที่กำเริบอยู่ก่อนหน้าบวกกับความหนาวเย็นจากสายน้ำทำให้หญิงสาวนึกกระหยิ่มใจว่าความทรมานคงครอบงำเธอได้อีกไม่นานนักหรอก เพราะหากถูกกระทำป่าเถื่อนดั่งเช่นเมื่อวานอีกเธอคงสิ้นลมหายใจในไม่ช้า

“เจ็บใช่ไหม...หนาวใช่ไหมมาเรียม อา...เธอเหมือนกำลังจะตาย”

“...” แม้จะไม่มีคำตอบ แต่ร่างกายของเธอมันก็ฟ้องทุกอาการโดยไม่อาจปิดบัง

“ขอร้องสิแล้วฉันจะหยุด...” ชายหนุ่มยื่นข้อเสนอเสียงสั่นพร่าด้วย อารมณ์กระเจิดกระเจิงจนมือเกร็งเห็นเส้นเลือดปูดโปน เขาภาวนาให้เธอทำตามคำสั่งก่อนที่ถูกขย้ำบอบช้ำไปมากกว่านี้               ต่อให้ความเจ็บปวดของเธอคือความสุขมากแค่ไหนแต่กมลสันดานฝ่ายดีที่พยายามสะกดเอาไว้มันก็ตะโกนตอกย้ำถึงความผิดชอบชั่วดีอยู่เนืองๆ

บางครั้งเขาจึงเหมือนคุ้มดีคุ้มร้าย หรืออาจจะเป็นบ้าไปเลยก็ได้เพราะความขัดแย้งในตัวเอง...

“แกจะหยุด...จริงๆ ใช่ไหม”

“ฉันชื่อแดน...แดนสรวง”

“แดน...อย่าทำฉัน ฉันเจ็บ...” มาเรียมยอมศิโรราบแต่โดยดี เธอไม่ได้มีทางเลือกมากนัก ถึงจะอยากตายมากกว่าอยู่ แต่ชายหนุ่มคงไม่ยอมปล่อยให้เธอไปสู่สุคติโดยง่ายอยู่แล้ว

“เอาดีๆ...” เสียงทุ้มก่นขู่เบาๆ กระซิบกระซาบใกล้ใบหูของเธอ

“...” หญิงสาวกำหมัดแน่นตัวสั่นเทาทั้งเพราะความกลัวและความหนาว แต่เธอก็ตัดสินใจเอื้อมมือไปกอดร่างของเขาเอาไว้ กลั้นใจซบใบหน้าแนบอกพอจะเอาออกว่าแดนสรวงอยากให้เธออ่อนข้อกับเขา

“ดีมาก หึ หึ...”

“ปล่อยฉันได้หรือยัง” เธอท้วง

“อาบน้ำซะ...อย่าช้า” กลายเป็นเขาที่ผละตัวเธอออกห่างแล้วหันหลังให้ทันที ร่างใหญ่เดินเร็วผ่าน้ำขึ้นฝั่งไปไม่เหลียวแลกลับมาอีกเลย                                                                                                           

มาเรียมหลับตาหนีเรือนกายเปลือยเปล่าของเขาแล้วย่อตัวต่ำให้น้ำท่วมจนถึงหัวไหล่ด้วยความอับอาย ไอร้อนวูบวาบลามเลียผิวหน้าจนเธอรู้สึกได้ทั้งที่สภาพอากาศและในน้ำนี้เย็นยะเยือกเหลือเกิน                                                                                      

  เมื่อหญิงสาวลืมตาอีกทีก็พบว่าแดนสรวงสวมใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว เขานั่งอยู่บนก้อนหินที่โยนเสื้อผ้าของเธอวางเอาไว้สองมือกอดอกและจ้องมายังเธอเขม็งไม่ยอมให้คลาดสายตา

ร่างเล็กพยายามหันหลบและรีบล้างเนื้อล้างตัวเพื่อจะได้ไปจากลำธารนี้เสียที

เธอหนาว...และรู้สึกไม่ปลอดภัยเอาเสียเลย